η πρώτη υπόθεση

Κεφάλαιο πέμπτο
-Πες μου σάρα σε παρακαλώ, τι συμβαίνει με την κοπέλα αυτή; Η ενριέτα κάθισε πιο κοντά στη φίλη της κι ακούμπησε το χέρι τηςπανω στο δικό της. Δε μπορώ να την καταλάβω. Προσπαθώ αλλά δε μπορώ. Είναι παράξενη αινιγματική αλλοπρόσαλη. Σταμάτησε για να πάρει ανάσα κι η σάρα επωφελήθηκε από τη σύντομη αυτή παύση για να πάρει το λόγο.
-μην αγχώνεσαι, είμαι εδώ για να τα βρούμε όλα. Έχεις δίκιο να μπερδεύεσαι. Η Άρτεμη είναι ιδιάζουσα pερίπτωση. Την άκουσα με προσοχή και κατέληξα στο συμπέρασμα πως δεν είναι απόλυτα υγειήςπνευματικά εννοώ. Η επιθεωρήτρια ανασηκώθηκε λίγο και την κοίταξε απορημένη.
-Τι θέλεις να πεις;
-Δεν είδες τίποτα παράξενο πάνω της όσο της μιλούσες; Δεν παρατήρησες τις γρήγορες μεταβολές της συμπεριφοράς της;
-Ναι, τις πρόσεξα. Η ηρεμία κι η ανησυχία εναλάσσονταν με εκπληκτική ταχύτητα κι η αμηχανία πολύ συχνά έδινε τη θέση της στην ψυχρότητα και την απόλυτη συγκέντρωση. Έτσι δεν είναι;
-Ακριβώς έτσι. Η σάρα χαμογέλασε ενθαρρυντικά στη φίλη της. Όλα αυτά μας οδηγούν σε μια κάπως διαταραγμένη προσωπικότητα. Η Ενριέτα δίπλα της ανατρίχιασε.
-είσαι απόλυτα βέβαιη;
-όσο πιο πολύ το σκέφτομαι, τόσο περισσότερο το πιστεύω. Δε μπορώ να σου μιλήσω ακόμη για το βαθμό και το στάδιο αυτής της διαταραχής αλλά αν έρθω μερικές φορές ακόμη σε επαφή μαζί της θα σχηματίσω μια πιο ξεκάθαρη γνώμη.
-μπορείς να έρθεις αύριο το πρωί; Ελπίζω πως θα είναι μια μέρα γεμάτη συμπεράσματα κι αποκαλύψεις. Θα την πείσω να μας αποκαλύψει το δολοφόνο.
-δεν ξέρω αν είναι φρόνιμο να ασκήσεις οποιαδήποτε μορφή πίεσης πάνω της.
-Το καταλαβαίνω αυτό που λες και ακριβώς γι’αυτό το λόγο προσπάθησα σήμερα να φανώ διαλακτική και υποχωρητική. Δεν τα κατάφερα καλά;
-πολύ καλά, σου το αναγνωρίζω. Της μίλησες όπως έπρεπε.
-Μόνο που η συμπεριφορά μου αυτή, δεν έφερε κανένα αποτέλεσμα όπως είδες. Η γυναίκα γέλασε με πίκρα αλλά η Σάρα βιάστηκε να συνεχίσει.
-Κάνεις λάθοςΕνριέτα. Αν δεν την είχες καλοπιάσει η κοπέλα θα είχε φύγει πολύ νωρίτερα από εδώ. Δε θα την ξεκλείδωνες ούτε για μια στιγμή. Θα σου φερόταν εντελώς εχθρικά κι απόμακρα και στο πρώτο παραστράτημά σου θα έφευγε χωρίς λέξη.
-όταν τη ρώτησα για το δολοφόνο της λίντας λίγο έλειψε να φύγει. Το θυμάσαι έτσι δεν είναι;
-Φυσικά. Για κείνη δεν είχε έρθει ακόμη η ώρα να σου τον αποκαλύψει. Πρέπει να καταλάβεις πως είχε καταστρώσει στο νου της ένα σχέδιο για να σε οδηγήσει στην αλήθεια και δε θα δεχόταν καμιά παρέμβαση από σένα.
-πόσο εύκολο είναι για σένα να μιλάς έτσι. Η επιθεωρήτρια βημάτιζετώρα νευρικά πάνω κάτω στο δωμάτιο. Διαβάζεις τους ανθρώπους χωρίς καμιά δυσκολία κι ύστερα έρχεσαι εδώ και μου ανακοινώνεις τα αποτελέσματα σε μια σύντομη διάλεξη.
Η σάρα ετοιμάστηκε να απαντήσει αλλά την πρόλαβε το κινητό της επιθεωρήτριας που άρχισε και πάλι να χτυπά. Εκείνη το αγνόησε επιδεικτικά.
-μίλησε στον Αλέξανδρο, θα ανησυχεί. Δε χρειάζεται αυτή η υπόθεση της δολοφονίας της λίντας να σας δημιουργήσει για δεύτερη φορά προβλήματα.
Η ενριέτα δεν είπε τίποτα αλλά περνώντας μπροστά από το γραφείο της πήρε το κινητό. Για λίγο επικράτησε σιωπή καθώς πληκτρολογούσε ένα μήνυμα.
-Μην αρνηθείς να πάτε για φαγητό απόψε. Δεν πρόκειται να κερδίσεις τίποτα από την άρνηση αυτή. Η σάρα μίλησε ήρεμα αλλά αποφασιστικά.
-δεν πρόκειται να κάνω κάτι τέτοιο. Το πήρα το μάθημά μου σάρα. Η γυναίκα κάθισε και πάλι κοντά στη φίλη της.
-Μη με παρεξηγείς, δεν θέλω να σου μιλάω άσχημα. Η υπόθεση αυτή όμως με ταράζει και με γεμίζει άγχος κι ενοχές. Όταν πήρα στα χέρια μου το γράμμα και το διάβασα, άρχισα να πιστεύω πως δεν έκανα όλα όσα μπόρεσα για τη Λίντα.
-αυτό δεν είναι σωστό και το ξέρεις καλά. Η ευσυνειδησία σου είναι παθολογική. Πόσα δεν κινδύνευσες να χάσεις για την υπόθεση αυτή! Ρίσκαρες τη σχέση σου με τον Αλέξανδρο, ήρθες σε ρήξη με τη μητέρα σου που ήθελε τόσο να σε δει αλλά εσύ την απέφευγες προβάλλοντας κάθε είδους δικαιολογία. Δεν πρέπει να σκέφτεσαι έτσι.ο σύντροφός σου έχει σπάνιο χαρακτήρα και σε στηρίζει χρόνια τώρα σε ό,τι κι αν κάνειςΚι άλωστε,Τίποτα δε μένει ανεξιχνίαστο έτσι δε λες εσύ; Η επιθεωρήτρια γέλασε. Αισθανόταν ήδη καλύτερα.
-ναι, τα πάντα είναι ένας μεγάλος κύκλος. Δεν ήταν τυχαίο που έλαβα αυτό το γράμμα. Αργά η γρήγορα θα τη βρούμε την άκρη του νήματος. Έτσι δεν είναι;
-μα ναι, μην αμφιβάλλεις. Η σάρα σηκώθηκε.
-ώρα να πηγαίνω ενριέτα. Έμεινα πολύ αλλά το ξέρω πως έτσι έπρεπε να γίνει. Θα είμαι εδώ αύριο για να ακούσω τη συνέχεια της κουβέντας σου με την άρτεμη. Στράφηκε προς την πόρτα. Η επιθεωρήτρια τη σταμάτησε.
-Ξέρεις κάποιον καλό γραφολόγο;
-ναι, ένας φίλος είναι εξαιρετικός.
-ωραία. Τότε αν μπορείς δωσ’του αυτό. Της έδωσε το γράμμα. Θα με βοηθούσε πολή μια έκθεση από κάποιον ειδικό στο θέμα. Η ενριέτα πήρε το χαρτί κι αφού του έριξε μια ματιά το έβαλε με προσοχή στην τσάντα της.
-μείνε ήσυχη. Θα σου φέρω σύντομα την έκθεση του φίλου μου. Θα σου τηλεφωνήσω το βράδυ είπε κι άνοιξε την πόρτα.
Η Άρτεμη μπήκε στο αυτοκίνητό της και πέταξε την τσάντα δίπλα της. Μετά, έβαλε μπροστά όσο πιο γρήγορα μπορούσε και ξεκίνησε. Η συνάντηση αυτή ήταν ένα λάθος. Η επιθεωρήτρια της φέρθηκε άψογα με γλυκήτητα και κατανόηση αλλά δεν την ξεγέλασε ούτε για μια στιγμή. Ήταν μια πανέξυπνη γυναίκα που δε θα δίσταζε μπροστά σε τίποτα προκειμένου να φτάσει στην αλήθεια. Από τη στιγμή που της αποκάλυψε πως γνώριζε τη Λίντα, δε σταμάτησε ούτε για μια στιγμή τις ερωτήσεις. Κι όταν εκείνη έχασε την ψυχραιμία της δεν έδειξε ανθρώπινο ενδιαφέρον. Ο τόνος της φωνής της ήταν προσποιητός. Δεν την ένοιαζε η ηρεμία της Άρτεμης, δεν την ένοιαζε που καιρό τώρα είχε χάσει τον ύπνο της. Το μόνο που ήθελε από αυτήν, ήταν ένα όνομα. Μόνο η ψυχολόγος της μίλησε με αληθινή στοργή. Ναι, η Σάρα δεν ήθελε το κακό της ήταν σίγουρη γι’αυτό. Εκείνη έπρεπε να είναι επιθεωρήτρια όχι η άλλη.
Αν έμενε λίγο ακόμη εκεί μέσα θα πέθαινε από την έλλειψη οξυγόνου. Γι’αυτό προσποιήθηκε πως είχε να πάει κάπου. Το μήνυμα του Αντρέα ήταν μια πρόφαση. Στην πραγματικότητα το sms προερχόταν από μια συνάδελφοο που την ενημέρωνε για μια αλλαγή στην ώρα της απογευματινής βάρδιας. Θα δούλευε μερικές ώρες αργότερα απ’ο,τι συνήθως τη μέρα εκείνη. Κοίταξε την ώρα, κόντευε δώδεκα. Άρχισε να σκέφτεται που θα πήγαινε όταν είδε πως περνούσε πλάι από την καφετέρια που πήρε το πρωινό της.
Έσβησε τη μηχανή χωρίς να διστάσει. Λογικά ο Άρης θα ήταν ακόμη εκεί. Η ώρα ωστόσο ήταν περασμένη και σίγουρα η δουλειά θα είχε αυξηθεί. Μα δεν την πείραζε. Της άρεσε ο χώρος. Αν έμενε μόνη θα διάβαζε κάποιο περιοδικό μόδας ή αισθητικής. Βγήκε από το αυτοκίνητο σχεδόν χαρούμενη.
Η καφετέρια ήταν σχεδόν γεμάτη αλλά κατάφερε να βρει ένα μικρό τραπεζάκι στο βάθος του μαγαζιού. Βολεύτηκε κι αυτή τη φορά έβγαλε το παλτό της και το τακτοποίησε στην καρέκλα δίπλα της. Τώρα αισθανόταν πιο ήρεμη από πριν. Πήρε στα χέρια της τον τιμοκατάλογο κι άρχισε να τον μελετά προσεκτικά. Όπως ήταν φυσικό δεν πεινούσε καθόλου αλλά δε θα έλεγε όχι σε μια ζεστή σοκολάτα με άρωμα φράουλας. Το τσάι που ήπιε στο γραφείο της επιθεωρήτριας της είχε αφήσει μια παράξενη δυσάρεστη γεύση στο στόμα.
-Πάλι εδώ; Ο Άρης ακούμπησε μπροστά της ένα ποτήρι παγωμένο νερό όπως ακριβώς είχε κάνει και λίγες ώρες πριν.

Advertisements

Ετικέτες:

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: