Θέλω τη μέρα που θα φύγεις

Συχνά ισχυρίζομαι πως δεν είμαι ρωμαντική αν και το ξέρω καλά πως αυτό είναι ψέμα. Στην πραγματικότητα αυτός ο ισχυρισμός μου δεν είναι τίποτα άλλο εκτός από μια μορφή άμυνας.
Η ζωή μου χωρίς το ρωμαντισμό θα ήταν εντελώς άχαρη στερημένη από πολλές μικρές και μεγάλες χαρές. Κι αυτό γιατί η τέχνη δε θα υπηρετούσε κανένα σκοπό και θα ήταν ψεύτικη και άμορφη.
Την κάνω λοιπόν αυτή την ομολογία εδώ προτού το μετανιώσω.
Σήμερα ξύπνησα με μια διάθεση παράξενη, που είχε καιρό να με επισκεφθεί. έμεινα για λίγο σκεφτική προοσπαθώντας να καταλάβω τι ήταν αυτό που μου συνέβαινε αλλά δεν έγινε τίποτα.
χρειάστηκε να περάσουν λίγες ώρες για να καταλάβω τι ήταν αυτό που θα συνέβαινε.
για την ομολογία μου αυτή φταίει η τέχνη, ποια άλλη θα μπορούσε να ευθύνεται ή καλύτερα το σύμπλεγμα δυο τεχνών που όταν συνδυαστούν σωστά δίνουν αποτελέσματα μιας ξεχωριστής σπάνιας και τέλειας αρμονίας.
μιλάω φυσικά για τη μουσική και την ποίηση που δίνουν τα τραγούδια.
ένα τέτοιο έκανε το καμπανάκι του ρωμαντισμού να ηχήσει μέσα στο κεφάλι μου μεταφέροντάς με σε μια άλλη πραγματικότητα πιο γλυκια, πιο τρυφερή μα και πιο περίπλοκη.
το ταξίδι ήταν σύντομο δυστυχώς αλλά΄΄ηταν αρκετό για να μου περάσει κάποια μηνύματα τα οποία δε μπορώ να μεταφέρω με ακρίβεια.
αυτό που μπορώ να πω είναι πως έφερε στη μνήμη μου μια στιγμή μαγική, σχεδόν ονειρική, την οποία πάλευα καιρό τώρα να ξεχάσω και να κρατήσω ζωντανή στη μνήμη μου μαζί.
δε θα μιλήσω για τα τεχνικά στοιχεία του τραγουδιού, δεν υπάρχει λόγος νομίζω. εκείνο που θα πω είναι πως πρόκειται για ένα πραγματικό στολίδι που δόθηκε δώρο σε έναν υπέροχο τραγουδιστή που διαθέτει μια φωνή βελούδινη ικανή να αποδώσει όλες τις γνωστές κι άγνωστες συναισθηματικές αποχρώσεις.
φυσικά αυτό δεν είναι παράξενο αφού είναι παιδί ενός χαρισματικού στιχουργού κι ενός μοναδικά προικισμένου συνθέτη.
εκτός από όλα αυτά εκείνο που με γοήτευσε ήταν το μπαρκαουντ του κομματιου. πισω από τον τραγουδιστή υπήρχε μια γλυκιά σοπράνο. δύσκολα θα γινόταν αντιληπτή από τα αμύητα αφτιά αλλά για μένα υπήρξε πραγματική αποκάλυψη. δυστυχώς αγνοώ την ταυτότητά της.
το παραθέτω λοιπόν κι ελπίζω αυτό που μου συνέβη σήμερα να επαναληφθεί, έστω κι αν ήταν κάπως επώδυνο αφού το τέρμα του ταξιδιού ήταν για μένα εξαιρετικά γόνιμο.
στίχοι Οδυσσέας ιωάννου
μουσική θάνος μικρούτσικος
Πρώτη εκτέλεση χρήστος θηβαίοςΚαι τι μπορώ να πω για σένα
που να΄ναι εσύ
λέξεις με δέρμα και μαλλιά
γραμματικές για την αφή
χέρια πλεγμένα
θέλω τη μέρα που θα φύγεις
απ’το πρωί να μου γελάς
κι όταν την πόρτα θα ανοίγεις
να είναι σαν να μ’αγαπάς
και πώς μπορώ να σε θυμάμαι
και να’σαι εσύ
τα γέλια σου σαν τα νερά
μια ήσυχη λέξη στ’αφτί
και να νικάμε
θέλω τη μέρα που θα φύγεις
απ’το πρωί να μου γελάς
κι όταν την πόρτα θα ανοίγεις
να είναι σαν να μ’αγαπάς

Advertisements

Ετικέτες:

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: