Archive for Απρίλιος 2010

αν δεν υπήρχε αύριο

Απρίλιος 8, 2010

Πριν λίγοέπεσε στα χέρια μου το πρώτο κεφάλαιο του νέου βιβλίου της μαρίας τζιρίτα που έχει ακριβώς αυτόν τον τίτλο.
η υπόθεση όπως κατάλαβα είναι πολύ απλή και καθημερινή, δωσμένη με έναν τρόπο απλό αλλά άμεσο και κατανοητό σε όλα τα είδη των αναγνωστών.
τέσσερις άνθρωποι συναντιούνται ξαφνικά, πρόκειται για τέσσερις υπάρξεις εντελώς ξεχωριστές και διαφορετικές. μιλάμε για δυο γυναίκες και δυο άνδρες διαφορετικής ηλικίας.
η Κατερίνα ύστερα από είκοσι χρόνια γάμου μένει ξαφνικά μόνη έχοντας δυο παιδιά.
η μαριλένα στα 22 της περιμένει τον άνδρα των ονείρων της, και τι άλλο θα μπορούσε να κάνει σε αυτή την ηλικία όπου όλα αστράφτουν κι αναβοσβήνουν από τη μια στιγμή στην άλλη;
ο μιχάλης που είναι άνθρωπος φιλοχρήματός κι αγχώδης μαθαίνει πως πάσχει από κάποια ασθένια βαριάς μορφής και τέλος ο γιάννης στα 45 του χρόνια, δεν έχει γνωρίσει ακόμη αυτό που ψάχνει η μαριλένα.
Όλοι αυτοί οι άνθρωποι ως εκείνη τη μέρα ζουν χαμένοι στα μικροπροβλήματα της καθημερινότητάς τους και παραδίνονται σε κάθε λογής σκέψη που τους φέρνει αναστάτωση και φόβο. Ωστόσο έρχεται μια μέρα που όλα αυτά ανατρέπονται αφού και οι τέσσερις παγιδεύονται στα χαλάσματα μιας αμερικανικής τράπεζας που έχει δεχθεί βομβιστική επίθεση.
Μα μαζί τους είναι κι ένας μυστηριώδης άγνωστοςπου τους αποκαλύπτει ένα παράξενο μυστικό που αλλάζει για πάντα τις ζωές τους.
Αυτή είναι με λίγα λόγια η υπόθεση.
Αν και δεν έχω διαβάσει παρά μόνος τις πρώτες σελίδες έχω αρχίσει ήδη να ΄προβληματίζομαι με το ερώτημα του τίτλου.
τι θα συνέβαινε αν όλα τέλειωναν την επόμενη μέρα ήσήμερα ή τώρα ή σε λίγα λεπτά;
πόσα πράγματα θα έμεναν μισά, πόσοι στόχοι θα χάνονταν πρριν υλοποιηθούν;
Πόσες σχέσεις θα γίνονταν ανάμνηση πριν καλά καλά υπάρξουν;
πόσα λόγια θα πνίγονταν στο λαιμό των ανθρώπων πριν καταλήξουν στον τελικό τους προορισμό;
πάντα πίστευα πως ο αυθορμητισμός δεν αποτελεί τον καλύτερο σύμβουλο μας αλλά αυτές οι λίγες σελίδες με προβλημάτισαν.
μήπως τελικά πρέπει το κάθε τι να μπαίνει στη θέση του όταν αυτή γίνεται διακριτή;
μήπως πριν από τις φιλοδοξίες πρέπει να υπηρετούμε κάποιο κρυφό όνειρο μισοθαμμένο μέσα μας;
δεν έχω απάντηση, δε νομίζω πως υπάρχει γιατί για τον κάθε άνθρωπο είναι διαφορετική.
Ο καθένας μας κάτι αναζητάει, από κάτι τρέφεται και καταλήγει σ’αυτό όταν οι σταθερές της ζωής του απειλούνται.
το μόνο σίγουρο είναι πως ο καθένας κάπου ανήκει είτε το ξέρει είτε όχι. Η χαρά βρίσκεται όχι μόνο στην υλοποίηση και στην κατάκτηση αυτού του στόχου αλλά και στην ίδια την αναζήτηση την οποία θα πρέπει να αφήνουμε να ολοκληρωθεί με κάθε τίμημα.