ΟΙ νότες σαν σταγόνες

Πάντα λάτρευα τα μουσικά θέματα σε αργό τεμπο. Προτιμούσα αυτά που ήταν πιο θλιμμένα, με τις αποχρώσεις του ανεκπλήρωτου. Άκουγα τις νότες του πιάνου να ταξιδεύουν μέσα στη νύχτα και προσπαθούσα ξέροντας την ταυτότητα του συνθέτη να ανακαλύψω εκείνη του πιανίστα.
Καμιά φορά τα κατάφερνα και τότε η χαρά μου ήταν απερίγραπτη. συνήθως εντόπιζα το ίδιο πρόσωπο, ίσως επειδή χάιδευε το πιάνο με μια ασύλληπτη αισθαντικότητα, με έναν σεβασμό που έμοιαζε με ερωτική αφοσίωση σε αυτό.
εκείνα τα χρόνια πάλευα να βρω τα κλειδιά που έκρυβε η κάθε νότα, να δω τι κρυβόταν από πίσω. Κάποιες φορές τα παρατούσα στη μέση της προσπάθιας, νιώθοντας κάτι που έμοιαζε με φόβο. Ίσως ακούγεται παράλογο αλλά αυτό είναι το συναίσθημα που προσεγγίζει καλύτερα αυτό που ένιωθα τότε.
όταν κατάλαβα πως εδώ δε χωρούσε απογοήτευση άρχισα να διαβάζω για κάποιους συνθέτες, περιμένοντας από τους τόμους της ιστορίας της δυτικοευρωπαικής μουσικής να μου δώσουν τη λύση.
είναι αλήθεια πως κατανόησα πολλά πράγματα για τον ψυχισμό των ανθρώπων αυτών, για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες ζούσαν κι έγραφαν πριν τόσα χρόνια.
Τότε μου ήρθε η ιδέα πως με κάθε έργο που τέλειωναν άφηναν πίσω τους κι ένα δικό τους κομμάτι. Κι αργότερα πείσθηκα πως η ιδέα δεν ήταν παράλογη αφού πολλοί από αυτούς πέθαναν με άσχημο τρόπο.ήταν ωστόσο ανάμεσα σε πεντάγραμμα κι είχαν στ’αφτιά τους αγαπημένους ήχους που δεν έφτασαν ως εμάς. τους πήραν μαζί τους, μαζί με άλλα μυστικά καλά κρυμμένα.
Κάθε μουσικό έργο εκτός από καταγραφή ενός συναισθήματός αποτελεί και μια μορφή εξομολόγησης. Κι αυτό δε μου το έμαθαν οι τόμοι που διάβασα. για τους πιο πολλούς που ασχολούνται με αυτή την επιστήμη η συλλογή στοιχείων γύρω από την τεχνοτροπία των συνθέσεων και τα ρεύματα που τις επηρέασανγίνεται γρήγορα μονομανία, δεν ξέρουν τι χάνουν.
Ευτυχώς δεν έφτασα ποτέ σ’αυτό το σημείο κι ελπίζω δηλαδή να μη φτάσω γιατί τότε δεν αξίζει να ξαναγράψω ούτε νότα.
Ο τίτλος της ανάρτησης είναι κάπως δίσημος.
από τη μια οι σταγόνες του σοπέν που με συντρόφευαν για χρόνια ολόκληρα κάνουν εδώ και πάλι την εμφάνισή τους.
δεν τις έχω ακούσει τουςτελευταίους μήνες κι ομολογώ πως μου έχουν λείψει πολύ.
από την άλλη υπάρχουν και κάποιες άλλες σταγόνες, πιο προσωπικές, πιο ταπεινές βέβαια, αλλά και πιο διστακτικές.
πάντα ταύτιζα τους ήχους των οργάνων με τη φύση τις φωνές των ανθρώπων αλλά και τις λέξεις.
Η ιδέα της σταγόνας ήταν μαζί μου πάντα, όχι μόνο επειδή πάλευα να διαλέξω το όργανο που της ταιριάζει αλλά κι επειδή ήθελα να τη σχηματοποιήσω.
για κάποιους λόγους που δε χωρούν εδώ, τους τελευταίους μήνες δεν έγραφα μουσική.
όχι πως έλειπαν οι ιδέες, αλλά τι είναι οι ιδέες από μόνες τους; Χάνονται σαν να μην υπήρξαν.
είχα αρχίσει να απογοητεύομαι επειδή μου ξέφευγε η ιδέα της σταγόνας κι επειδή η μουσική που παίζει στο κεφάλι μου είχε σχεδόν σταματήσει.
αλλά όλα άλλαξαν σήμερα εξαιτίας μιας παράξενης συναισθηματικής κατάστασης.
όλα ήταν ρευστάόλα εκτός από τις σταγόνες. Κι αυτό που μου ξέφευγε ήταν το τσέμπαλο.
δεν έχω γράψει παρά μόνο την εισαγωγή του κομματιού. ουσιαστικά το μόνο που υπάρχει είναι η αρχική ιδέα στηρηγμένη σε κάποια παλιά ανάμνηση.
Βάση της σύνθεσης αποτελεί το αγαπημένο μου minore το οποίο δεν αποχωρίζομαι σχεδόν ποτέ.
ένα πιάνο δύο βιολιά… και το τσέμπαλο. Πόσος καιρός πέρασε ώσπου να το εκτιμήσω.
όταν ο Μπαχ ήταν για μένα απλή αγκαρία το τσέμπαλο έμοιαζε άχαρο απόμακρο και ξένο.
πόσο λάθος έκανα μένοντας προσκολλημένη στον ήχο του πιάνου.
έπειτα μου χάρισαν ένα cd κι όλα άστραψαν.
Το τσέμπαλο που ωστότε ήταν για μένα συνυφασμένο με τις φούγγες και κάποια άλλα σολιστικά και κουραστικά μέρη μεταμορφώθηκε.
Κι ο ήχος που μου φαινόταν στεγνός έγινε τόσο γλυκός…
Για να επανέλθω λοιπόν στη σύνθεση, οι σταγόνες άρχισαν να κυλούν στην αρχή αργά αργά κι ακανόνιστα, σχεδόν άρυθμα για να καταλήξουν ακριβώς τη στιγμή που έπρεπε σε μια καταιγίδα που ήταν ωστόσο τόσο διαφορετική από τις άλλες. αλλά κι αυτές οι ίδιες ήταν τόσο διαφορετικές μεταξύ τους, κάποιες σχεδόν έλαμπαν, κάποιες άλλες διαλύονταν πριν πάρουν καλά καλά το βασικό τους σχήμα. Κι όμως η κάθε μια κουβαλούσε κι από ένα διαφορετικό συναίσθημα.
μέσα σε λίγες νόταν ειπώθηκαν όλα όσα έπρεπε. Κι αυτός ήταν μόνο ο πρόλογος.

Advertisements

Ετικέτες:

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: