Η πρώτη υπόθεση

Κεφάλαιο εικοστό όγδοο
Λίγα λεπτά αργότερα πάρκαραν έξω από το γραφείο της επιθεωρήτριας. Η άρτεμη εξακολουθούσε να κρατά πεισματικά το κεφάλι ανάμεσα στα χέρια της. Χρειάστηκε να της μιλήσει τρεις φορές η άλλη γυναίκα για νατα κατεβάσει τελικά.
-Θα με περιμένεις εδώ, δε θα αργήσω. Το μόνο που θέλω να κάνεις είναι να τηλεφωνήσεις στο κινητό της ενριέτας. Άρχισε να της μιλάς δικαιολογώντας την απουσία σου και ρώτα ευγενικά που είναι. Καταλαβαίνεις;
-Ναι, η άρτεμη έγνεψε κουρασμένα. Πάλι αυτό το ασημένιο γυαλιστερό τηλέφωνο. Είχε αρχίσει ήδη να το βαριέται.
-μην κάνεις καμιά απερισκεψία γιατί θα το μάθω. Κατέβηκε από το αυτοκίνητο κι έκλεισε πίσω της την πόρτα με θόρυβο.
Αφού το σκέφτηκε για λίγο πήρε την απόφασή της κι άρχισε να τηλεφωνεί. Η Ενριέτα δεν απαντούσε. Περίμενε με το κινητό κολλημένο στο αφτί της αρκετή ώρα. Έπρεπε να της εξηγήσει πως κάτι δεν πήγαινε καλά. Τι θα μπορούσε άραγε να της κλέψει από το γραφείο της; Και πότε είχε βγάλει κλειδί;
Μπήκε χωρίς καθυστέρηση. Η ματιά που έριξε στο χώρο ήταν βιαστική μα σαρωτική. Δεν υπήρχε τίποτα αξιόλογο εκεί μέσα εκτός από τον υπολογιστή. Κλείδωσε πίσω της την πόρτα και κάθισε στο γραφείο. Αν ήταν προσεκτική και μεθοδική η δουλειά δε θα έπαιρνε πάνω από μερικά λεπτά. Κι έπειτα όλο το υλικό του σκληρού δίσκου της γυναίκας εκείνης θα βρισκόταν στα χέρια της. Κι αυτό δεν ήταν τόσο σημαντικό από μόνο του, αλλά ευτυχώς υπήρχε η Ναταλία. Θα την επισκεπτόταν πολύ σύντομα και θα της παρέδιδε τα πάντα. Εκείνη θα ήξερε σίγουρα τι να τα κάνει.
Τα δάχτυλά της κινούνταν σταθερά διατρέχοντας το πληκτρολόγιο. Έπρεπε να αντιγράψει τα πάντα. Χωρίς να χάνει ούτε λεπτό τη συγκέντρωσή της άρχισε να σιγομουρμουρίζει εκείνο το παλιό αγαπημένο κλασικό κομμάτι. Την είχε σημαδέψει χωρίς αμφιβολία. Πόσα χρόνια είχαν περάσει άραγε; Όχι και πολλά.
Επανέφερε τον εαυτό της στην πραγματικότητα και οι κινήσεις της έγιναν ελαφρώς πιο γρήγορες. Μα το μυαλό της ξεστράτισε και πάλι για λίγο. Αυτή τη φορά σκεφτόταν τη Ναταλία. Προικισμένο κορίτσι χωρίς αμφιβολία. Την είχε ξεχωρίσει από την πρώτη κιόλας μέρα, την είχε εντυπωσιάσει με την ευρυμάθιά της. Αναμφίβολα ήταν πολύ διαφορετικές αλλά ταίριαζαν κιόλας σε πολλά σημεία. Ήταν και οι δυο δυναμικές γεμάτες αποφασιστηκότητα. Απλά η μια την κάλυπτε με αποτέλεσμα να τη γνωρίζουν ελάχιστοι ενώ η άλλη φρόντιζε να την τρέφει στα κρυφά για να τη χρησιμοποιήσει σαν όπλο όταν θα ερχόταν η ώρα.
Κάποτε, λίγες μέρες μετά την αποφοίτηση τους είχε μιλήσει στη ναταλία για κάποιες από τις σκέψεις της και για λίγες από τις αποφάσεις της. Εκείνη την είχε ακούσει χωρίς να πει λέξη με τα μάτια της καρφωμένα στο φλιτζάνι μπροστά της.Δεν ήταν σίγουρη αν την άκουγε αλλά συνέχισε ώσπου να πει όλα όσα είχε προγραμματίσει. Μόνο όταν τέλειωσε κι έγειρε στη ράχη της καρέκλας της είχε σηκώσει τα μάτια η άλλη κοπέλα για να την κοιτάξει με έναν τρόπο απροσδιόριστο. Τότε ήταν που για πρώτη φορά φοβήθηκε μήπως την είχε τρομάξει και τη ρώτησε γι’αυτό αλλά εκείνη είχε αποφύγει να απαντήσει. Το μόνο που είπε ήταν πως αν χρειαζόταν κάποια βοήθια για τους υπολογιστές θα μπορούσε να της τηλεφωνήσει. Κι ύστερα είχε φύγει.
Ωστόσο η στάση της αυτή την προβλημάτισε κάνοντάς τη να σκεφθεί πολύ για τη Ναταλία. Άρχισε να την παρακολουθεί πιο στενά κι η παρακολούθηση αυτή δεν άργησε να φέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα. Η Ναταλία ήταν άνθρωπος, γυναίκα μάλιστα κι είχε κι αυτή τις δικές της αδυναμίες. Λάτρευε τα παπούτσια και γενικότερα τα ψώνια, θα μπορούσε να το εκμεταλευτεί αναμφίβολα. Κι αυτό ακριβώς έκανε.
Σταμάτησε να σιγοτραγουδά κι έσκυψε πιο μπροστά στην καρέκλα της. Ήθελε να βεβαιωθεί πως όλα είχαν πάει καλά. Αφού ολοκλήρωσε τον έλεγχο έβγαλε την τελευταία δισκέτα και την ακούμπησε προσεκτικά πάνω στις υπόλοιπες. Κι ύστερα απενεργοποίησε τον υπολογιστή και βγήκε αθόρυβα κλειδώνοντας την πόρτα πίσω της.
Η ναταλία τελείωσε την κομπόστα ροδάκινο και πέταξε το μεταλικό κουτάκι. Μετά κάθισε και πάλι στο κρεβάτι και τράβηξε πιο κοντά τον υπολογιστή, τον οποίο δεν είχε αφήσει ούτε στιγμή από τα μάτια της. Μπορεί να είχε καταφέρει να εισχωρήσει στα αρχεία της επιθεωρήτριας ωστόσο μια σειρά νέων κωδικών έκανε σιγά σιγά την εμφάνισή της κι αυτό δεν της άρεσε καθόλου. Επιπλεον η δράση των παυσίπονων είχε αρχίσει να περνάει και κάθε λίγα δευτερόλεπτα φτερνιζόταν κάμποσες φορές.
Η οθόνη μπροστά της ήταν γεμάτη με φακέλους καταθέσεων, νομικά έγγραφα και ιατρικά πορίσματα. Αναρωτήθηκε αστραπιαία αν υπήρχε κάποιος άνθρωπος που τα είχε διαβάσει όλα περισσότερες από μια φορές. Εκείνη δε θα τα κατάφερνε ακόμη κι αν παρατούσε κάθε άλλη δραστηριότητα για έναν τουλάχιστον μήνα. Αυτή η σκέψη της έφερε ξαφνικά γέλιο και βήχα κι αυτό την ενόχλησε. Διάλεξε έναν φάκελο με τίτλο οι πιο πρόσφατες καταθέσεις γιατρών κι έκανε κλικ. Όπως ήταν φυσικό ο φάκελος δεν άνοιξε. Μα τι περίμενε δηλαδή! Τόσο εύκολα θα ξεμπέρδευε;
-και τώρα; Θα πάμε επιτέλους να μιλήσουμε; Η άρτεμη σταύρωνε και ξεσταύρωνε νευρικά τα δάχτυλά της. Δεν διέθετε πια άλλη υπομονή.
-ναι, δηλαδή περίπου, θα κάνουμε μια στάση, θέλω βλέπεις να δώσω κάτι σε μια φίλη. Πίστευα πως θα κατάφερνε να το πάρει μόνη της αλλά τελικά δεν τα κατάφερε. Κρίμα, ίσως τα πράγματα να ήταν διαφορετικά αν είχε λίγο χρόνο ακόμη στη διάθεσή της.
Το κουδούνι που χτύπησε διαπεραστικά τρεις φορές την έκανε να πεταχτεί όρθια και λίγο έλειψε να παρασύρει μαζί της και το λαπτοπ. Έτρεξε στην πόρτα και την άνοιξε διάπλατα για να μείνει καρφωμένη στη θέση της. Τα μάτια της γέμισαν έκπληξη βλέποντάς την.
-άννα; Πότε ήρθες; Η φωνή της βγήκε βραχνή από την αρρώστια και την έκπληξη.
Εκείνη την πλησίασε και την αγκάλιασε σφιχτά, τόσο που της έφερε δυσφορία.
-μα δεν το πιστευω πως δε με περίμενες. Δε σου τηλεφώνησα;
-ναι βέβαια αλλά είχα καταλάβει πως θα μιλούσαμε ξανά στο τηλέφωνο πριν συναντηθούμε.
-Καμιά φορά η μια απόφαση διαδέχεται την άλλη τόσο γρήγορα που δεν προλαβαίνω να σε ενημερώσω. Γέλασε κοφτά κι άνοιξε την τσάντα της.
-Ξέρεις που ήμουν πριν λίγο; Άπλωσε το χέρι της με τις δισκέτες. Στο γραφείο της επιθεωρήτριας. Πήρα όλα όσα βρήκα… δεν ξέρω αν έχει κι άλλα αρχεία στον προσωπικό της υπολογιστή αλλά αυτό θα το ανακαλύψεις μόνη σου έτσι δεν είναι;
Η ναταλία κούνησε το κεφάλι και πήρε τις δισκέτες.
-έσπασα τον πρώτο κωδικό αλλά μένουν πολλοί ακόμη. Αν είχα λίγο περισσότερο χρόνο θα τα κατάφερνα καλύτερα. Σταμάτησε για να φτερνιστεί.
-Ησύχασε, το ξέρω. Ακούμπησε πάλι το χέρι στον ώμο της. Αλλά πρέπει να βιαστούμε. Τι λες, θα καταφέρεις να τα διαβάσεις όλα;
Η ναταλία έκανε ένα βήμα πίσω.
-δεν είμαι σίγουρη είπε άτονα. Για να πω την αλήθεια άλλη είναι η δουλειά μου.
-το ξέρω καλή μου, αλλά χρειάζομαι τη βοήθιά σου κι εσύ δε θα μου την αρνηθείς. Το χέρι της εξαφανίσθηκε πάλι μέσα στην τσάντα της κι όταν ξαναβγήκε κρατούσε έναν μεγάλο λευκό φάκελο. Τον ακούμπησε απαλά στα χέρια της κοπέλας. Εκείνη έκλεισε τα δάχτυλά της γύρω του και κούνησε το κεφάλι αναστενάζοντας.
-πότε θέλεις την περίληψη;
-Χθες αν γίνεται. Η άννα χαχάνισε και κατευθύνθηκε προς τις σκάλες.
-Θα σου τηλεφωνήσω, φώναξε ενώ το χαμόγελό χανόταν από τα χείλη της.
Κεφάλαιο εικοστό όγδοο
Λίγα λεπτά αργότερα πάρκαραν έξω από το γραφείο της επιθεωρήτριας. Η άρτεμη εξακολουθούσε να κρατά πεισματικά το κεφάλι ανάμεσα στα χέρια της. Χρειάστηκε να της μιλήσει τρεις φορές η άλλη γυναίκα για νατα κατεβάσει τελικά.
-Θα με περιμένεις εδώ, δε θα αργήσω. Το μόνο που θέλω να κάνεις είναι να τηλεφωνήσεις στο κινητό της ενριέτας. Άρχισε να της μιλάς δικαιολογώντας την απουσία σου και ρώτα ευγενικά που είναι. Καταλαβαίνεις;
-Ναι, η άρτεμη έγνεψε κουρασμένα. Πάλι αυτό το ασημένιο γυαλιστερό τηλέφωνο. Είχε αρχίσει ήδη να το βαριέται.
-μην κάνεις καμιά απερισκεψία γιατί θα το μάθω. Κατέβηκε από το αυτοκίνητο κι έκλεισε πίσω της την πόρτα με θόρυβο.
Αφού το σκέφτηκε για λίγο πήρε την απόφασή της κι άρχισε να τηλεφωνεί. Η Ενριέτα δεν απαντούσε. Περίμενε με το κινητό κολλημένο στο αφτί της αρκετή ώρα. Έπρεπε να της εξηγήσει πως κάτι δεν πήγαινε καλά. Τι θα μπορούσε άραγε να της κλέψει από το γραφείο της; Και πότε είχε βγάλει κλειδί;
Μπήκε χωρίς καθυστέρηση. Η ματιά που έριξε στο χώρο ήταν βιαστική μα σαρωτική. Δεν υπήρχε τίποτα αξιόλογο εκεί μέσα εκτός από τον υπολογιστή. Κλείδωσε πίσω της την πόρτα και κάθισε στο γραφείο. Αν ήταν προσεκτική και μεθοδική η δουλειά δε θα έπαιρνε πάνω από μερικά λεπτά. Κι έπειτα όλο το υλικό του σκληρού δίσκου της γυναίκας εκείνης θα βρισκόταν στα χέρια της. Κι αυτό δεν ήταν τόσο σημαντικό από μόνο του, αλλά ευτυχώς υπήρχε η Ναταλία. Θα την επισκεπτόταν πολύ σύντομα και θα της παρέδιδε τα πάντα. Εκείνη θα ήξερε σίγουρα τι να τα κάνει.
Τα δάχτυλά της κινούνταν σταθερά διατρέχοντας το πληκτρολόγιο. Έπρεπε να αντιγράψει τα πάντα. Χωρίς να χάνει ούτε λεπτό τη συγκέντρωσή της άρχισε να σιγομουρμουρίζει εκείνο το παλιό αγαπημένο κλασικό κομμάτι. Την είχε σημαδέψει χωρίς αμφιβολία. Πόσα χρόνια είχαν περάσει άραγε; Όχι και πολλά.
Επανέφερε τον εαυτό της στην πραγματικότητα και οι κινήσεις της έγιναν ελαφρώς πιο γρήγορες. Μα το μυαλό της ξεστράτισε και πάλι για λίγο. Αυτή τη φορά σκεφτόταν τη Ναταλία. Προικισμένο κορίτσι χωρίς αμφιβολία. Την είχε ξεχωρίσει από την πρώτη κιόλας μέρα, την είχε εντυπωσιάσει με την ευρυμάθιά της. Αναμφίβολα ήταν πολύ διαφορετικές αλλά ταίριαζαν κιόλας σε πολλά σημεία. Ήταν και οι δυο δυναμικές γεμάτες αποφασιστηκότητα. Απλά η μια την κάλυπτε με αποτέλεσμα να τη γνωρίζουν ελάχιστοι ενώ η άλλη φρόντιζε να την τρέφει στα κρυφά για να τη χρησιμοποιήσει σαν όπλο όταν θα ερχόταν η ώρα.
Κάποτε, λίγες μέρες μετά την αποφοίτηση τους είχε μιλήσει στη ναταλία για κάποιες από τις σκέψεις της και για λίγες από τις αποφάσεις της. Εκείνη την είχε ακούσει χωρίς να πει λέξη με τα μάτια της καρφωμένα στο φλιτζάνι μπροστά της.Δεν ήταν σίγουρη αν την άκουγε αλλά συνέχισε ώσπου να πει όλα όσα είχε προγραμματίσει. Μόνο όταν τέλειωσε κι έγειρε στη ράχη της καρέκλας της είχε σηκώσει τα μάτια η άλλη κοπέλα για να την κοιτάξει με έναν τρόπο απροσδιόριστο. Τότε ήταν που για πρώτη φορά φοβήθηκε μήπως την είχε τρομάξει και τη ρώτησε γι’αυτό αλλά εκείνη είχε αποφύγει να απαντήσει. Το μόνο που είπε ήταν πως αν χρειαζόταν κάποια βοήθια για τους υπολογιστές θα μπορούσε να της τηλεφωνήσει. Κι ύστερα είχε φύγει.
Ωστόσο η στάση της αυτή την προβλημάτισε κάνοντάς τη να σκεφθεί πολύ για τη Ναταλία. Άρχισε να την παρακολουθεί πιο στενά κι η παρακολούθηση αυτή δεν άργησε να φέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα. Η Ναταλία ήταν άνθρωπος, γυναίκα μάλιστα κι είχε κι αυτή τις δικές της αδυναμίες. Λάτρευε τα παπούτσια και γενικότερα τα ψώνια, θα μπορούσε να το εκμεταλευτεί αναμφίβολα. Κι αυτό ακριβώς έκανε.
Σταμάτησε να σιγοτραγουδά κι έσκυψε πιο μπροστά στην καρέκλα της. Ήθελε να βεβαιωθεί πως όλα είχαν πάει καλά. Αφού ολοκλήρωσε τον έλεγχο έβγαλε την τελευταία δισκέτα και την ακούμπησε προσεκτικά πάνω στις υπόλοιπες. Κι ύστερα απενεργοποίησε τον υπολογιστή και βγήκε αθόρυβα κλειδώνοντας την πόρτα πίσω της.
Η ναταλία τελείωσε την κομπόστα ροδάκινο και πέταξε το μεταλικό κουτάκι. Μετά κάθισε και πάλι στο κρεβάτι και τράβηξε πιο κοντά τον υπολογιστή, τον οποίο δεν είχε αφήσει ούτε στιγμή από τα μάτια της. Μπορεί να είχε καταφέρει να εισχωρήσει στα αρχεία της επιθεωρήτριας ωστόσο μια σειρά νέων κωδικών έκανε σιγά σιγά την εμφάνισή της κι αυτό δεν της άρεσε καθόλου. Επιπλεον η δράση των παυσίπονων είχε αρχίσει να περνάει και κάθε λίγα δευτερόλεπτα φτερνιζόταν κάμποσες φορές.
Η οθόνη μπροστά της ήταν γεμάτη με φακέλους καταθέσεων, νομικά έγγραφα και ιατρικά πορίσματα. Αναρωτήθηκε αστραπιαία αν υπήρχε κάποιος άνθρωπος που τα είχε διαβάσει όλα περισσότερες από μια φορές. Εκείνη δε θα τα κατάφερνε ακόμη κι αν παρατούσε κάθε άλλη δραστηριότητα για έναν τουλάχιστον μήνα. Αυτή η σκέψη της έφερε ξαφνικά γέλιο και βήχα κι αυτό την ενόχλησε. Διάλεξε έναν φάκελο με τίτλο οι πιο πρόσφατες καταθέσεις γιατρών κι έκανε κλικ. Όπως ήταν φυσικό ο φάκελος δεν άνοιξε. Μα τι περίμενε δηλαδή! Τόσο εύκολα θα ξεμπέρδευε;
-και τώρα; Θα πάμε επιτέλους να μιλήσουμε; Η άρτεμη σταύρωνε και ξεσταύρωνε νευρικά τα δάχτυλά της. Δεν διέθετε πια άλλη υπομονή.
-ναι, δηλαδή περίπου, θα κάνουμε μια στάση, θέλω βλέπεις να δώσω κάτι σε μια φίλη. Πίστευα πως θα κατάφερνε να το πάρει μόνη της αλλά τελικά δεν τα κατάφερε. Κρίμα, ίσως τα πράγματα να ήταν διαφορετικά αν είχε λίγο χρόνο ακόμη στη διάθεσή της.
Το κουδούνι που χτύπησε διαπεραστικά τρεις φορές την έκανε να πεταχτεί όρθια και λίγο έλειψε να παρασύρει μαζί της και το λαπτοπ. Έτρεξε στην πόρτα και την άνοιξε διάπλατα για να μείνει καρφωμένη στη θέση της. Τα μάτια της γέμισαν έκπληξη βλέποντάς την.
-άννα; Πότε ήρθες; Η φωνή της βγήκε βραχνή από την αρρώστια και την έκπληξη.
Εκείνη την πλησίασε και την αγκάλιασε σφιχτά, τόσο που της έφερε δυσφορία.
-μα δεν το πιστευω πως δε με περίμενες. Δε σου τηλεφώνησα;
-ναι βέβαια αλλά είχα καταλάβει πως θα μιλούσαμε ξανά στο τηλέφωνο πριν συναντηθούμε.
-Καμιά φορά η μια απόφαση διαδέχεται την άλλη τόσο γρήγορα που δεν προλαβαίνω να σε ενημερώσω. Γέλασε κοφτά κι άνοιξε την τσάντα της.
-Ξέρεις που ήμουν πριν λίγο; Άπλωσε το χέρι της με τις δισκέτες. Στο γραφείο της επιθεωρήτριας. Πήρα όλα όσα βρήκα… δεν ξέρω αν έχει κι άλλα αρχεία στον προσωπικό της υπολογιστή αλλά αυτό θα το ανακαλύψεις μόνη σου έτσι δεν είναι;
Η ναταλία κούνησε το κεφάλι και πήρε τις δισκέτες.
-έσπασα τον πρώτο κωδικό αλλά μένουν πολλοί ακόμη. Αν είχα λίγο περισσότερο χρόνο θα τα κατάφερνα καλύτερα. Σταμάτησε για να φτερνιστεί.
-Ησύχασε, το ξέρω. Ακούμπησε πάλι το χέρι στον ώμο της. Αλλά πρέπει να βιαστούμε. Τι λες, θα καταφέρεις να τα διαβάσεις όλα;
Η ναταλία έκανε ένα βήμα πίσω.
-δεν είμαι σίγουρη είπε άτονα. Για να πω την αλήθεια άλλη είναι η δουλειά μου.
-το ξέρω καλή μου, αλλά χρειάζομαι τη βοήθιά σου κι εσύ δε θα μου την αρνηθείς. Το χέρι της εξαφανίσθηκε πάλι μέσα στην τσάντα της κι όταν ξαναβγήκε κρατούσε έναν μεγάλο λευκό φάκελο. Τον ακούμπησε απαλά στα χέρια της κοπέλας. Εκείνη έκλεισε τα δάχτυλά της γύρω του και κούνησε το κεφάλι αναστενάζοντας.
-πότε θέλεις την περίληψη;
-Χθες αν γίνεται. Η άννα χαχάνισε και κατευθύνθηκε προς τις σκάλες.
-Θα σου τηλεφωνήσω, φώναξε ενώ το χαμόγελό χανόταν από τα χείλη της.

Advertisements

Ετικέτες:

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: