η πρωτη υποθεση

Κεφάλαιο τριακοστό πρώτο
Η άννα άρχισε να παίζει με τα νύχια της μπλέκοντάς τα μεταξύ τους ενώ ταυτόχρονα δάγκωνε και τις άκρες των χειλιών της. Η άρτεμη θυμήθηκε αμέσως αυτή τη συνήθια που τόσο πολύ την εκνεύριζε. Αν το έβλεπε αυτό να το κάνουν άλλοι άνθρωποι θα το έπαιρνε σαν δείγμα αμηχανίας αλλά η αδερφή της…
-Μη σταματάς είπε σχεδόν επιτακτικά. Έχουμε πολλά να πούμε. Μα σαν να την εξάντλησαν αυτά τα λόγια κουλουριάστηκε ακόμη περισσότερο στο κάθισμά της.
-σωστά, θα σου τα αφηγηθώ όλα. Λοιπόν, πού είχαμε μείνει;;; Α ναι. Άρχισα να καταστρώνω λεπτομερώς το σχέδιο για την κατάκτηση ή καλύτερα την αποπλάνηση του ζαν. Στην αρχή έβαλα ένα φίλο που μου χρωστούσε μια χάρη να κάνει μια γρήγορη αλλά αθόρυβη έρευνα για εκείνον. Αυτά που ανακάλυψα μου άρεσαν πολύ. ΟΙ γονείς του ζαν ήταν πολύ πλούσιοι, είχαν κι ένα κότερο, φαντάσου. Το έχω δει ξέρεις, ναι, αλήθεια σου λέω. Έχω ταξιδεψει με αυτό.
-Ηρέμησε, σε πιστεύω, όλοι το ξέρουμε πως έχει λεφτά ο Ζαν, αλλιώς τι θα σε τραβούσε εσένα πάνω του; Δε λέω ήταν όμορφος, πολύ…
-βέβαια, πάρα πολύ, κι η ζωή στο πλάι του αποτελούσε πραγματική ευχαρίστηση για εμένα. Τέλοσπάντων, ανακάλυψα πως ήταν το μοναδικό παιδί της οικογένειας και πως ο πατέρας του όπως ήταν φυσικό είχε στηρήξει όλες του τις ελπίδες πάνω του. Χαμογέλασε και συνέχισε βιαστικά. Ξέρεις ήθελε να τον στρέψει στην πολιτική. Μα πόσο ανόητος είναι αυτός ο άνθρωπος; Δε λέω, ο Ζαν διέθετε τα πάντα σχεδόν που χρειαζότανλ λεφτά κύρος καλές γνωριμίες αλλά… όταν άνοιγε το στόμα του… Καλά, μη μου πεις πως δε θυμάσαι…
-Για να σκεφθώ, η άρτεμη έκλεισε τα μάτια για μια στιγμή αλλά τα άνοιξε ξανά την επόμενη για να τα καρφώσει σε κείνα της αδερφής της.
-Τώρα που το λες… σαν να τραύλιζε ελαφρά, έτσι δεν είναι;
Η άννα ξέσπασε σε ένα γέλιο σχεδόν ειλικρινές.
-Ναι, κάπως έτσι, δεν τραύλιζε ακριβώς, δηλαδή του συνέβαινε κι αυτό σε στιγμές μεγάλης έντασης ή πάθους. Κυρίως αντιμετόπιζε κάποιο πρόβλημα με την άρθρωση του γράμματος Ρ. Δεν το είχα παρατηρήσει στην αρχή αλλά κάποτε που είμαστε οι δυο μας σε κάποιο ακριβό και φημισμένο εστιατόριο τον άκουσα στον πρώτο του αληθινό μονόλογο. Δε νομίζω πως αυτό το σημείο ήταν από τα καλύτερα της προσωπικότητάς του. Μιλούσαμε θυμάμαι για φιλοσοφία, δηλαδή εκείνος μιλούσε, εγώ έπαιζα με το φαγητό μου και τον άκουγα. Εξέθετε τις απόψεις κάποιου γάλλου για τις επιδράσεις των αναμνήσεων στη διάθεση των ανθρώπων σε κάθε ηλικία. Είχε ενδιαφέρον, οφείλω να το ομολογήσω αλλά το πρόβλημα στην άρθρωση του Ζαν ήταν εμφανέςτώρα. Μάζεψα όλο μου το θάρρος και τον ρώτησα γι’αυτό. Είπε πως οι δικοί του τον είχαν πάει σε πολλούς γιατρούς αλλά κανείς δεν είχε μπορέσει να τον βοηθήσει ουσιαστικά ώσπου κατέληξαν πως υπήρχε κάποια ανωμαλία στην κατασκευή του. Εκείνη τη μέρα ήθελα να γελάσω με τη φωνή του αλλά συγκρατήθηκα όπως καταλαβαίνεις. Αν υπέκυπτα σε αυτή την επιθυμία θα τα χαλούσα όλα. Αναστέναξε επιτηδευμένα.
Λίγο καιρό αργότερα γίναμε ζευγάρι. Μη ρωτάς το πώς, αναγκάστηκα να διαβάσω φιλοσοφία και να μελετάω ως το πρωί για το πανεπιστήμιο για να μη μείνω πίσω στα μαθήματα. Διέθετα όλο μου το χρόνο στο ζαν. Πηγαίναμε στο θέατρο κι ύστερα για φαγητό και χορό και κάποιες φορές που του το επέτρεπα με πήγαινε στο σπίτι του. Ήταν καλός εραστής, πιο καλός από ο,τι φανταζόμουν κι αυτό μου άρεσε πολύ.
Βέβαια εγώ δεν ήξερα και πολλά από τέτοια πράγματα αλλά όλα κυλούσαν φυσιολογικά νομίζω. Σιγά σιγά γνώρισα όλους τους φίλους του όπως επίσης και την οικογένειά του. Τα πήγα πολύ καλά από την αρχή με τον πατέρα του ο οποίος όσο μας ξεναγούσε στη βίλα τους πάλευε να χωνέψει την ιδέα πως ο γιος του δε θα ακολουθούσε το δρόμο που εκείνος επιθυμούσε. άΛωστε και οι σπουδές του Ζαν δεν οδηγούσαν προς αυτή την κατεύθυνση. Ωστόσο αντιμετόπισα προβλήματα με τη μητέρα του σχεδόν από την αρχή. Είχε βλέπεις άλλα σχέδια για το μονάκριβό της γιο.
Σταμάτησε να παίζει με τα νύχια της κι ακούμπησε τα χέρια της πάνω στο τραπέζι για να τα τυλήξει λίγο αργότερα γύρω από το ποτήρι της.
Η μητέρα του είναι μια γυναίκα που έχει τόσα λεφτά ώστε να μην ξέρει τι να τα κάνει. Όχι πως αυτό είναι κακό, θα γίνω κι εγώ έτσι κάποτε αλλά εκεί όπου θα έπρεπε να βρίσκεται το μυαλό της δεν υπάρχει τίποτα. Το μόνο που ξέρει να κάνει είναι να αγοράζει ρούχα και κοσμήματα και να μοιράζει ανόητες υποσχέσεις.
-τι θέλεις να πεις;
-Κάποτε πριν χρόνια, όταν ο ζαν ήταν πολύ μικρός είχε υποσχεθεί σε μια φίλη της πως θα τον πάντρευε με την κόρη της. Είχε κι εκείνη πολλά χρήματα. Τη μικρή τη λένε Ρόουζ, την έχω γνωρίσει. Η αλήθεια είναι πως η εξυπνάδα της ξεπερνούσε κατά πολύ αυτή των δυο γυναικών. Πολιορκούσε στενά το ζαν πριν καλά καλά τελειώσει το σχολείο. Τώρα θα αναρωτιέσαι γιατί οι γονείς δεν είχαν κάνει τους αραβώνες των παιδιών πιο νωρίς. Ο ζαν δεν ήθελε, δεν του άρεσε η Ρόουζ, δεν ξέρω το λόγο. Είναι έξυπνη όπως σου είπα και ντύνεται σύμφωνα με την τελευταία λέξη της μόδας. Όταν τον είχα ρωτήσει είχε σηκώσει αδιάφορα τους ώμους λέγοντας απλά πως δεν τον καταλάβαινε. Τον ρώτησα ξανά λίγες μέρες αργότερα με έναν τρόπο κάπως πιο επίμονο αλλά εκείνος αρνήθηκε να μου απαντήσει. Είπε πως εγώ ήμουν αναμφίβολα πολύ πιο γοητευτική και συναρπαστική γυναίκα και το θέμα έκλεισε εκεί. Κατέπνιξε τις υπόλοιπες ερωτήσεις μου αγοράζοντάς μου ένα κολιε από μαργαριτάρια. Δε με ένοιαζε να ρωτήσω πιο πολλά. Έβγαλα από το νου μου το θέμα ρόουζ, θα την αντιμετόπιζα αν χρειαζόταν. Σταμάτησε για να πιεί λίγο νερό και η Άρτεμη άρπαξε την ευκαιρία για να μιλήσει. οΙ ερωτήσεις της έκαιγαν το λαιμό.
-Και αφού τα πράγματα μεταξύ σας ήταν τόσο σοβαρά γιατί δε μας μίλησες;
-μη με ρωτάς τα ίδια και κάνε υπομονή. Είχα σχέδιο. Μου άρεσε ο ζαν, περνούσαμε υπέροχα μαζί τόσο τη μέρα όσο και τη νύχτα αλλά αυτό απλά διευκόλυνε την κατάσταση. Εγώ ήθελα τα λεφτά.
Η Άρτεμη ανατρίχιασε.
-ΟΙ μήνες περνούσαν κι εγώ προσπαθούσα κάθε μέρα να γίνω απαραίτητη στο Ζαν και νομίζω πως τα κατάφερα. Όλοι σχεδόν οι συμφοιτητές μου γνώριζαν για τη σχέση μας την οποία δεν προσπαθούσαμε κιόλας να κρύψουμε. Είχα σχεδόν εγκατασταθεί στο σπίτι που του αγόρασε η μητέρα του λίγο καιρό πριν. Ένιωθα καλά με τον εαυτό μου κι ετοιμαζόμουν για το πιο αποφασιστικό βήμα, αυτό που θα με έφερνε εκεί που ήθελα.
Το βράδυ που ο Ζαν έκλεινε τα 21 του χρόνια του ανακοίνωσα πως ήμουν έγκυος. Η Άρτεμη πήρε μια βαθια ανάσα κι ο αέρας μπήκε βίαια στα πνευμόνια της σφυρίζοντας.
-πώς είναι δυνατόν κάτι τέτοιο; Πότε έγινανν όλα αυτά;
-εκείνο το βράδυ είχαμε καλέσει για φαγητό κάποιους φίλους στο σπίτι, δική μου ήταν η ιδέα, ήθελα να τον κάνω να απογαλακτισθεί από τη μητέρα του η οποία πάλευε να τον πείσει να περάσει τα γενέθλιά του όπως πάντα μαζί της. Αλλά εμένα δε με ήξερε καλά, ήθελα να γίνουμε ανεξάρτητοι, είχε έρθει η ώρα. Καλά, μιλάω λες κι έχει περάσει μια αιωνιότητα από τότε κι όμως όλα είναι τόσο πρόσφατα.
Χρησιμοποίησα κάθε μέσο που είχα στη διάθεσή μου για να πετύχω το σκοπό μου και τελικά δικαιώθηκα απόλυτα. Εκείνο το παρτάκι, απέφυγε να χρησιμοποιήσει την πιο σωστή λέξη δεξίωση, έμεινε αξέχαστο σε όλους τους καλεσμένους. Τα ποτά που σερβιρίστηκαν ήταν πολύ ακριβά, η τούρτα τεράστια. Στα μάτια όλων φαινόμουν σαν μια γλυκιά κι απόλυτα αφοσιωμένη φίλη… Τον κοιτούσα στα μάτια όλη την ώρα κι όταν έσβησε τα κεράκια του χάρισα μπροστά σε όλους μια υπέροχη φωτογραφική μηχανή.

Advertisements

Ετικέτες:

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: