L και Moln

Λίγο αργότερα οι δυο τους ήταν καθισμένοι σε ένα μεγάλο κι αναπαυτικό καναπέ. Βρίσκονταν σε ένα μικρό μαγαζάκι, ακριβώςστην άκρη της παραλίας από όπου άκουγαν το κύμα που έσκαγε στην ακρογιαλιά. Η L καθόταν για ώρα εξτατική κι αμίλητη, να παρατηρεί τη θάλασσα και τους λίγους πελάτες. Ο Moln δεν έκανε καμία προσπάθια να σπάσει τη σιωπή, είχε την ευκαιρία να την παρατηρεί χωρίς να δίνει εξηγήσεις. Μόνο όταν ήρθε η ώρα να παραγγείλουν αναστέναξε και κούνησε τον κατάλογο προς το μέρος της.
-Πίνετε καφέ ή όχι; Η φωνή του κουδούνισε κοροιδευτική.
-Εεε… για να πω την αλήθεια… άρχισε να λέει η L αλλά τη διέκοψε βιαστικά.
-αφήστε, ξέρω, ή μαλλον μαντεύω. Μόνο κατά την περίοδο της εξεταστικής σας. Κάνω λάθος; Η L γούρλωσε τα μάτια της απορημένη. Δεν είχε αποφασίσει ακόμη αν της άρεσε ο τρόπος που της μιλούσε. Άργησε λοιπόν να απαντήσει λίγα δευτερόλεπτα.
-προφανώς κι εσύ τα ίδια έκανες όταν ετοιμαζόσουν να πάρεις το πτυχίο σου.
-Όχι ακριβώς, ο Moln έγνεψε στην κοπέλα που περίμενε να πλησιάσει.-Εγώ έγραφα κάθε λεπτό που ήταν διαθέσιμο, το πτυχίο δε με προβλημάτιζε.
-Ένα καπουτσίνο με κανέλα για εμένα κι ένα παγωτό σοκολάτα φράουλα για τη γλυκιά μου φίλη. Η κοπέλα του χαμογέλασε γνέφοντας αλλά άργησε λίγες στιγμές να απομακρυνθεί. Η L το πρόσεξε κι ένιωσε παράξενα κι απροσδιόριστα.
-Σε κοιτούσε, σίγουρα θα το παρατήρησες.
-πράγματι, αλλά δε με ενδιαφέρει.
-Βέβαια, τραβάς τα βλέμματα.
-Ω, η λατρευτή μου L ζηλεύει. Γέλασε δυνατά. Εκείνη σηκώθηκε και τράβηξε προς τα πίσω την καρέκλα της.
-αρχικά να σου πω, ότι δε ζηλεύω. Δεν είναι δική μου δουλειά με ποια γυναίκα θα φλερτάρεις.
-Θυμώνεις, χαίρομαι, αυτό πιστοποιεί πως ανήκεις στα ανθρώπινα πλάσματα.
-το δεύτερο πράγμα που θέλω να σου πω είναι πως… πως δεν είμαι λατρευτή σου.
-Γιατί όχι; Δε σου αρέσει η προσφώνηση;
-Πολύ, αλλά δε μου το έχει πει κανείς ως τώρα.
-Και; Δε σας αρέσουν οι άγνωστες λέξεις; Η L ένιωσε τα μάγουλά της να φλογίζονται και προτού καλά καλά το καταλάβει είχε σηκωθεί από τη θέση της. Άρχισε να περπατάει βιαστικά και λίγο αργότερα είχε βγει από το μαγαζί.
Πήγε και κάθισε σε ένα βραχάκι κοντά στη θάλασσα. Εκείνη τη στιγμή ένιωθε κουρελιασμένη. Σίγουρα ο Moln το είχε παρακάνει.πΟύ πήγαινε να μπλέξει; Μα δε γνώριζε που έπρεπε να σταματήσει; Θα του το μάθαινε εκείνη. Τότε ήταν που θέλησε να κλάψει αλλά προσπάθησε να συγκρατηθεί. Σίγουρα ο Moln θα ερχόταν να τη βρει από στιγμή σε στιγμή, αν καταλάβαινε τι είχε κάνει.
Εκείνος την ίδια στιγμή χαμογελούσε και πάλι στη νεαρή κοπέλα που έφερε τον καφέ και το παγωτό. Εκείνη τα άφησε σιωπηλά μπρροστά του αλλά πριν απομακρυνθεί μίλησε τελικά.
-Πού είναι η γλυκιά σου φίλη; Δε θα έρθει για το παγωτό της;
-ναι, φυσικά, είχε μια δύσκολη μέρα και της χρειαζόταν η αύρα της θάλασσας. Θα είναι εδώ σε λίγα λεπτά. Την πλήρωσε και πήρε στα χέρια το φλιτζάνι του για να της δείξει πως η συζήτηση τους είχε τελειώσει. Εκείνη έφυγε με αργά βήματα.
Αμέσως μόλις έμεινε μόνος άφησε πάλι κάτω το φλιτζάνι, το οποίο δεν είχε φέρει στα χείλη του. Τελικά ίσως ο δρόμος που είχε διαλέξει να μην ήταν κι ο πιο σωστός. Αναστέναξε και σηκώθηκε. Έπρεπε να την προλάβει, δεν ήθελε να τη δει να κλαίει, θα πάλευε για το αντίθετο, ακόμη κι αν τον έδιωχνε.βιαζόταν πολύ, κι αυτό θα τα χαλούσε όλα.εκείνη είχε τους δικούς της ρυθμούς, έπρεπε να το καταλάβει και να το σεβαστεί αν την ήθελε πραγματικά δίπλα του.
Η L στο μεταξύ είχε αγκαλιάσει τα γόνατά της κι είχε κρύψει το κεφάλι ανάμεσα στα χέρια της, έτσι που ήταν πια κουλουριασμένη σαν μια μικρή μπάλα.
Δεν τον είδε, δεν τον άκουσε σχεδόν. Ίσως να μην ήθελε κιόλας να τον ακούσει αν ήταν να αρχίσει τις γνωστές του σπόντες. Κι αν τον ενοχλούσε τόσο ο χαρακτήρας της γιατί της μιλούσε έτσι κάποιες φορές που ξεχνούσε το σαρκασμό; Γιατί την περίμενε όλο το πρωί; Μήππως για να τη μεταμορφώσει; Ε λοιπόν δε θα το πετύχαινε αυτό χωρίς τη δική της βοήθια.
Δεν την πλησίασε πολύ, από ξαφνικό φόβο μήπως την ενοχλήσει Ήδη είχε φροντίσει να μεγαλώσει το χάσμα μεταξύ τους. Είχε μπερδέψει τη σειρά των πραγμάτων, είχε ξεχάσει το λόγο για τον οποίο την αγαπούσε τόσο βαθιά κι ειλικρινά. Μα μήπως δεν ήταν εκεί ακριβώς για να προσπαθήσει να της το εξηγήσει; Έκανε άλλο ένα βήμα, σχεδόν διστακτικό και πήρε μια βαθιά αθόρυβη ανάσα.
Σ’αγαπώ στο βάθος, πλάτος και ύψος
που η ψυχή μου δύναται να φτάσει, σαν ψάχνει αόρατη
να βρει το τέλος του Είναι και της Χάρης της ιδανικής.
Σ’αγαπώ στο επίπεδο της ταπεινότερης
καθημερινής ανάγκης, κάτω απ’τον ήλιο ή του κεριού το φως.
Σ’αγαπώ ελεύθερα, όπως παλεύουν οι άντρες για το Δίκιο.
Σ’αγαπώ αγνά, όπως απεχθάνονται τον Έπαινο.
Σ’αγαπώ με το πάθος που έντυνα
παλιά τις λύπες μου και με την πίστη
των παιδικών μου χρόνων.
Σ’αγαπώ με μιαν αγάπη που νόμιζα πως έχασα
μαζί με τους χαμένους μου αγίους- σ’αγαπώ με την ανάσα,
τα χαμόγελα, τα δάκρυα όλης της ζωής μου!- και αν ο Θεός ορίσει
θα σ’αγαπώ περισσότερο μετά το θάνατο.
Το είπε αργά κι είχε η φωνή του έναν τόνο σαγηνευτικό, σχεδόν θλιμμένο που η l άκουγε μόνο στη φαντασία της ή στο θέατρο. Στην αρχή δε μπορούσε να πιστέψει πως ήταν εκείνος, πως μιλούσε έτσι. Ήξερετο μπραουνινγγ, απίστευτο! Νόμιζε πως μόνο εκείνη διάβαζε τα σονέτα του.
Κάπου στη μέση του ποιήματος είχε ανασηκωθεί για να τον κοιτάξει. Δε χαμογελούσε καθόλου, το πρόσωπό του ήταν σοβαρό μα όχι απαθές. Τα χείλη του ήταν τραβηγμέναστις άκρες αλλά αυτό που έβλεπε δεν έμοιαζε καθόλου με χαμόγελο.
Η φωνή του παλλόταν, ταιριάζοντας απόλυτα με τον ήχο των κυμάτων που λες και είχαν γλυκάνει εκείνα τα τελευταία λεπτά.
Κι όταν τελικά είχε σηκώσει το βλέμμα της προς το μέρος του, την είχε κοιτάξει άφοβα καρφώνοντας τα μάτια του στα δικά της, κάνοντας άλλο ένα βήμα προς το μέρος της. Τότε ήταν που δάκρυσε κι αυτή τη φορά δεν έκανε καμία προσπάθια να το κρύψει. Το δάκρυ κύλησε στο μάγουλό της κι έμεινε εκεί να στεγνώσει σιγά σιγά, ταιριάζοντας κι αυτό με την αλμύρα της θάλασσας.
Ο Moln θέλησε να απλώσει το χέρι και να το αγγίξει αλλά την τελευταία στιγμή σταμάτησε, ίσως αυτό να μην της άρεσε. Όταν μίλησε ξανά η φωνή του ήταν πιο τραχιά από ο,τι λίγη ώρα πριν στην καφετέρια. Σαν να επρόκειτο για διαφορετικό άνθρωπο.
-Τα δάκρυα των γυναικών θυμίζουν μαργαριτάρια. Κι όσο πιο όμορφη είναι η γυναίκα που κλαίει, τόσο πιο όμορφα είναι κι αυτά.
-Λίγες φορές έχω κλάψει μπροστά σε κάποιον άλλο εκτός από τους γονείς μου. Λίγα πράγματα μου προκαλούν κάτι τέτοιο, κι η ποίηση είναι ένα από αυτά. Αλλά και πάλι, το χαρτί δεν έχει πάντα τέτοια επίδραση πάνω μου, όση τρυφερότητα κι αν είναι κλεισμένη σε αυτό. Μόνο μια ανδρική φωνή τόσο άψογη, τόσο καλά χρωματισμένη σαν τη δική σου θα μπορούσε να με κάνει να κλάψω.
-Ίσως να έπαιξα κι εγώ το ρόλο μου, αλλά οι τελευταίες μέρες ήταν δύσκολες για σένα, φορτισμένες.
-Δε θα το φανταζόμουν πως μιλούσες κι έτσι όταν το ήθελες, αλλά είσαι και συγγραφέας. Του χαμογέλασε δειλά.
-υποθέτω πως δε φανταζόσουν επίσης πως μου αρέσει ο Μπραουνινγγ, έτσι δεν είναι;
Κούνησε το κεφάλι της καταφατικά.
-Κάποτε ένας καθηγητής μας διάβαζε τέτοια ποιήματα, ήμουν μικρή, δεν καταλάβαινα λέξη, ή τουλάχιστον έτσι πίστευα, πως έφταιγε η ηλικία.
-Και τώρα; Μεγάλωσες και κατανόησες καλύτερα τους ποιητές; Ο σαρκασμός του είχε κάνει φτερά κι αυτό της άρεσε. Άρχισε να αναρωτιέται πόση ώρα θα άντεχε να μιλάει έτσι, γλυκά κι απαλά.
-Δε νομίζω, είπε λίγο αργότερα με μια φωνή κουρασμένη, σχεδόν απογοητευμένη. Μόνο εικασίες μπορώ να κάνω αλλά κάποτε δεν τις έκανα ούτε κι αυτές.
-δε νομίζω πως έμεινες μόνο σε μια απλή εικασία, αν ήταν έτσι τα πράγματα δε θα δάκρυζες.
-Λες;
-Ναι. Έκανε τα τελευταία βήματα που τους χώριζαν και της άπλωσε το χέρι.
-δεν πάμε; Το παγωτό σου θα κοντεύει να λιώσει.
-είναι πολύ όμορφα εδώ!
-Το ξέρω, γι’αυτό σε έφερα σε τούτο το μέρος. Πάμε στην καφετέρια κι έχουμε όλο το χρόνο να επιστρέψουμε αν το θέλεις. Εγώ ήρθα απλά για να σου ζητήσω συγνώμη, κι αυτό έκανα. Εντάξει για να είμαι ειλικρινής λίγες φορές την έχω προφέρει αυτή τη λέξη, συνήθως βρίσκω άλλους τρόπους να το κάνω.
Η L σηκώθηκε
-Μου άρεσε πολύ το ποίημα, ακόμη κι αν δεν ανταποκρινόταν εντελώς στη συγκεκριμένη περίσταση. Την κοίταξε και για πρώτη φορά ένα αχνό αλλά πονηρό χαμόγελο χαράκτηκε στα χείλη του.
-Έτσι λες, δεν ανταποκρινόταν; Άρχισαν να περπατούν αργά αργά..

Advertisements

Ετικέτες:

4 Σχόλια to “L και Moln”

  1. Νυχτερινή Πένα Says:

    Ήταν πολύ όμορφο. Γενικά αυτή η ιστορία με κέρδισε από την αρχή με τους δυο χαρακτήρες που έφτιαξες αλλά ειδικά αυτό το κομμάτι ήταν πολύ όμορφο, ρομαντικό, τρυφερό. Πάντα τέτοια.

    • mprilla Says:

      Γεια σου νυχτερινη πενα, χαιρομαι που σου αρεσε!
      ειναι πολυ διαφορετικοι χαρακτηρες, να δουμε αν θα βρουν καποιο σημειο επαφης, η ποιηση παντως ενωνει τους ανθρωπους!

  2. Marian Says:

    Πολύ ωραία ιστορία, το συγκεκριμένο κομμάτι ήταν πραγματικά πολύ ρομαντικό. Ανυπομονώ για τη συνέχεια!

  3. mprilla Says:

    σε ευχαριστω πολυ, κι εγω την ξεκινησα για πλακα, δεν περιμενα να πιασει

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: