l και Moln

Κάθισαν και πάλι στο τραπέζι τους κι ο Moln έσπρωξε μαλακά την κούπα με το μισολιωμένο παγωτό προς το μέρος της.
-αν δεν τρώγεται, θα πάρουμε άλλο. Η L του χαμογέλασε κι αυτόματα το χαμόγελο που είχε αρχίσει να σχηματίζεται και στο δικό του πρόσωπο πλάτυνε. Την παρακολούθησε να κόβει μια μπουκιά και να τη φέρνει με προσοχή στο στόμα της.
-Λοιπόν;
-Πολύ καλό, νόμιζα πως τα πράγματα θα ήταν χειρότερα, δεν έχει γίνει σούπα. Γέλασαν μαζί κι εκείνος πήρε με τη σειρά του τον καφέ.
-για να πω την αλήθεια, είπε ρουφώντας, μάλλον ποτό θα προτιμούσα.
-Γιατί; Πίνεις; Τέτοια ώρα; Η L ανασήκωσε τα φρύδια.

-όχι αλλά η μέρα είναι δύσκολη. Άρχισε δύσκολα μετά πήγε να φτιάξει, για να στραβώσουν όλα και τώρα…
-Και τώρα τι; Εγώ μια χαρά τα βλέπω τα πράγματα.
Του χαμογέλασε πάλι, δειλά αλλά έτσι δεν ήταν τοδικό της χαμόγελο; Κανείς δεν την είχε μάθει να χαμογελάει χαρίζοντας το χαμόγελο σε κείνον που απευθυνόταν. Θα της τα μάθαινε όλα, θα της έδειχνε… συγκράτησε τον εαυτό του, όχι πάλι τα ίδια, εκείνη θα τον οδηγούσε για την ώρα.
-Θέλω να νιώθεις όμορφα, είπε τελικά ύστερα από έντονη σκέψη. Η φωνή του κινδύνευε να ραγίσει αλλά δεν το επέτρεψε να γίνει. Άπλωσε το χέρι του πάνω από το τραπέζι κι άγγιξε για μια στιγμή το δικό της.
-Να ξέρεις πως η παρέα σου είναι πολύτιμη για μένα, ίσως και κάτι παραπάνω, αλλά οποιαδήποτε στιγμή θελήσεις να φύγεις δεν έχεις παρά να μου το πεις. Δε θέλω να είσαι πιεσμένη. Δε θέλω να σε αγχώνω. Θα μπορούσα να μείνω μαζί σου ως αύριο εδώ, είναι τόσα άλωστε αυτά που έχω να σου πω.. τράβηξε το χέρι του και το έφερε κάτω από το τραπέζι.
-δε θα φύγω ακόμη, η l μισόκλεισε για μια στιγμή τα μάτια της. Μα πού θα μπορούσε να πάει; Στο σπίτι; Με ποιον θα ήταν εκεί; Μόνη με τα βιβλία και τους δίσκους της; Πήρε μια βαθιά ανάσα έτοιμη να τα ξεστομίσει όλα αυτά αλλά την τελευταία στιγμή άλλαξε τη φράση της.
-Πώς να φύγω; Δε μου υποσχέθηκες μια βόλτα στη θάλασσα;
-Βέβαια, όποτε θελλεις.Η L έφαγε λίγο ακόμη. Ναι, δεν ήθελε να βρίσκεται σε κανένα άλλο μέρος εκείνη τη στιγμή.
-Κι επιπλέον, είπες πως θα μου μιλήσεις για κάποια πράγματα, όπως γιαυτό που γράφεις, βλέπεις δεν το ξεχνάω. Θέλω ακόμη να μάθω πότε τα σχεδίασες όλα αυτά, εννοώ για τη σημερινή σου επίσκεψη στο σπίτι μου.
-ας ξεκινήσουμε λοιπόν από το τέλος. Το σκεφτόμουν μήνες, το πώς να σε προσεγγίσω. Στην αρχή σκέφθηκα να σου στείλω γράμμα, αυτό θα ήταν εύκολο για μένα. Αλλά μετά η ιδέα μου φάνηκε κάπως ξεπερασμένη, ξέρεις τώρα, με πήγε πολύ πίσω, σε άλλες εποχές. Κι όχι πως θεωρώ τον εαυτό μου βαθιά μοντέρνο άνθρωπο, το αντίθετο, λατρεύω τις παραδόσεις κι αν μπορούσα θα ζούσα κάπως διαφορετικά από το συνηθισμένο.
Η l θέλησε να τον ρωτήσει λεπτομέρειες αλλά δεν το έκανε, από φόβο μήπως έχανε τη συγκέντρωσή του, τώρα που επιτέλους είχε αρχίσει να μιλάει.
-Μετά σκέφθηκα να σου τηλεφωνήσω αλλά το απέκλεισα γρήγορα. ποια κοπέλα με το δικό σου χαρακτήρα θα έπιανε κουβέντα με έναν σχεδόν άγνωστο; Θα μου μιλούσες δυο λεπτά ευγενικά επειδή κάτι θα σου θύμιζε η περιγραφή του προσώπου και των συνηθιών που θα σου έκανα κι ύστερα θα με χαιρετούσες και θα γύριζες στη ζωή σου, έτσι δεν είναι; Και μη μου πεις ψέματα.
-όχι, δε θα σου πω, έτσι ακριβώς είναι.
-Το ήξερα καλά. Γι’αυτό κατάλαβα πως δε μου έμενε άλλη λύση από το να σε αιφνηδιάσω.
-Και τα κατάφερες πολύ καλά.
-Αλήθεια; Δε φαντάζεσαι πόσο χαίρομαι. Η φωνή του έγινε ξαφνικά σχεδόν αργυρόχρωμη.
-Και γιατί διάλεξες τη σημερινή μέρα; Αναμφίβολα καταλαβαίνεις πόσο… πόσο δύσκολη θα ήταν για εμένα.
-Βέβαια και το καταλάβαινα, τα έχω περάσει. Η επιλογή έγινε για δυο λόγους. Πρώτον αυτό με βόλευε, μη με παρεξηγήσεις σε παρακαλώ, θα σου εξηγήσω τι σκέφθηκα.
Τότε ήτανπ ου ένιωσε η L το πόσο φοβόταν μήπως χωρίς τη θέλησή του την έκανε να εξαγριωθεί ξανά. Τόσο νευρική έδειχνε λοιπόν; Τόσο απόλυτη; Κι εκείνη που θεωρούσε τον εαυτό της…
-Λοιπόν, ο moln ξεροκατάπιε, ήξερα πως θα είχες άγχος, πως δε θα είχες χρόνο να βροντήξεις την πόρτα και να φύγεις, πως θα σε απασχολούσαν άλλα πράγματα. Έτσι θα μπορούσα να σε αιφνηδιάσω. Μη μιλήσεις, ξέρω τι θέλεις να πεις. Δε σκέφθηκα την αγωνία και την ταραχή σου; Εσύ; Εσύ που διάβαζες τόσον καιρό για αυτές τις εξετάσεις κι εγώ οεπιπόλαιος που ήρθα να τα χαλάσω όλα!
Μα πίστεψέ με, αυτός ήταν ο δεύτερος λόγος για τον οποίο διάλεξα αυτή τη μέρα. Ήθελα να είμαι δίπλα σου σήμερα, να σε στηρήξω αν κάτι δεν πήγαινε καλά, να χαρώ μαζί σου αν η επιτυχία ερχόταν, να σε κάνω να αποφορτισθείς αν μου το επέτρεπες.!
Η L καθόταν και τον άκουγε ανίκανη να πιστέψει αυτά που συνέβαιναν. Αυτή η μέρα ήταν μαγική, βγαλμένη από το καλύτερο αισθηματικό μυθιστόρημα, αλλά όχι, κανείς δε θα μπορούσε να αποτυπώσει στο χαρτί αυτά που ένιωθε εκείνη τη στιγμή, κανείς εκτός ίσως από έναν.
-δεν ξέρω τι να σου πω, μουρμούρισε κι ετοιμάστηκε να αφήσει το μισοτελειωμένο παγωτό.
-Τίποτα, αν είναι να με βρίσεις σε παρακαλώ να το κάνεις μια και καλή στο τέλος, όταν θα έχω πει όλα όσα σχεδίαζα. Αλλά κάνε μου τη χάρη κι άσε με να τα βγάλω από μέσα μου, δε φαντάζεσαι πόση ανάγκη το έχω… έχω γεμίσει τόσες σελίδες διαλέγοντας μια μια τις λέξεις που θα σου έλεγα, αλλά και πάλι νιώθω σχεδόν ανέτοιμος.
-εσύ, ανέτοιμος; Εκείνο το ποίημα ήταν υπέροχο.
-βρίσκεις; Το έμαθα σε ένα σεμινάριο στο οποίο ασχολούμαστε με την τέχνη του δράματος. Μια καθηγήτρια το διάβασε με 26 διαφορετικούς τρόπους κι από τότε το λάτρεψα.
-Δεν ήξερα ότι σου άρεσε το θέατρο κι ότι έχεις ασχοληθεί…. Λογικό δηλαδή, πώς να το ξέρω;
-Δεν πειράζει, γι’αυτό είμαι εδώ, για να σου μάθω… δάγκωσε τα χείλη του, αν μπορώ δηλαδή, να σου μάθω κάτι από όλα αυτά που δεν είναι γραμμένα στα αγαπημένα σου βιβλία. Τώρα βέβαια κι εγώ όλα αυτά που φανταζόμουν και που γνώριζα για σένα σε βιβλίο τα έχω γράψει αλλά τι να γίνει, ελπίζω πως είναι κάπως διαφορετικό από αυτά που έχεις συνηθίσει να διαβάζεις.
-για μένα ήταν εκείνες οι σελίδες που είδα;
-Ναι, σου το είπα ξανά, αλλά σε παρακαλώ άσε με να τα πω με τη σειρά που θέλω, εντάξει ίσως σου φανούν κάπως μπερδεμένα αλλά μετά θα μπορέσεις να με ρωτήσεις ο,τι θέλεις κι εγώ θα σου τα ξαναπώ όλα από την αρχή, με ποιο ορθό τρόπο.
Η L γέλασε σιγανά κι έγειρε στην πλάτη της καρέκλας της. Τώρα που η φωνή του γινόταν βελούδινη αλλά και γεμάτη έξαψη καταλάβαινε πως ο άνδρας εκείνος είχε απίστευτα χαρίσματα αφού μπορούσε να μεταμορφώνεται μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Να ήταν άραγε αληθινα όλα αυτά που της έλεγε κι όλα εκείνα που διαισθανόταν;

Advertisements

Ετικέτες:

Ένα Σχόλιο to “l και Moln”

  1. Νυχτερινή Πένα Says:

    Όμορφη συνέχεια, πολύ τρυφερή και ρομαντική, μου άρεσε πολύ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: