η πρώτη υπόθεση

Κεφάλαιο τριακοστό τρίτο
-δεν άργησα να τους βρω, η καλή μου η ρόουζ φώναζε δυνατά ξεχνώντας τη σημασία αυτής της μέρας. Ο Ζαν ψιθύριζε προσπαθώντας προφανώς να την ηρεμήσει. Άκουγα και κάτι άλλο μα ο ήχος ήταν συγκεχιμένος, πού να’ξερα…
Όσο πλησίαζα τόσο πήγαινα πιο σιγά προσπαθώντας να κάνω όσο το δυνατό λιγότερο θόρυβο. Έστριβα συνεχώς συναντώντας και παρακάμπτοντας κλειστές και μισάνοιχτες πόρτες. Θα ήταν λίγο να χαρακτηρίσω το σπίτι εκείνο λαβύρινθο. Αμφιβάλω αν η μητέρα του Ζαν το είχε περπατήσει ποτέ ολόκληρο, έστω απλά και μόνο για να του ρίξει μια ματιά. Έφτασα κάποτε έξω από ένα δωμάτιο που από όσο μπορούσα να δω από τη μισάνοιχτη πόρτα πρέπει να ήταν κρεβατοκάμαρα. Πήρα βαθιά ανάσα και προσπάθησα να βολευτώ σε μια θέση από την οποία θα μπορούσα να βλέπω χωρίς να γίνομαι αντιληπτή.
-Και;
-κι αυτό που είδα δε μου άρεσε καθόλου και διαμόρφωσε την υπόλοιπη ζωή μου. Ο ζαν την κρατούσε αγκαλιά, τη ρόουζ, εκείνη την πρώτη μέρα. Τη φιλούσε όσο εκείνη προσπαθούσε να φωνάξει. Αλλά μάλλον το απολάμβανε το φιλί γιατί δεν έκανε καμιά προσπάθια να τραβηχτεί. Απορώ ακόμη με την απερισκεψία τους να μην κλείσουν την πόρτα. Με είχαν λοιπόν για τόσο ανόητη;
Εκείνο το βράδυ προφασίστηκα πονοκέφαλο και κοιμήθηκα σε άλλο δωμάτιο. Ο Ζαν δε μπορούσε να καταλάβει τι μου συνέβαινε αν κι έβαζε όλα του τα δυνατά. Τελικά του ζήτησα να πάει για ύπνο και κλείδωσα την πόρτα χωρίς λέξη. Σιγά σιγά κατάλαβα πως η τακτική αυτή δεν ήταν η σωστή και πήρα άλλες αποφάσεις. Θα ήμουν η πιο γλυκιά και η πιο τρυφερή σύζυγος, μα όλα αυτά ως τη μέρα που θα έφερνα στον κόσμο το παιδί μου.
οΙ επόμενοι μήνες δεν ήταν εύκολοι. Ο Ζαν προσπαθούσε να με διασκεδάζει όσο μπορούσε πιο πολύ κι από όσο ξέρω ελάχιστες φορές είδε τη ρόουζ. Ακόμη δεν καταλάβαινα γιατί δεν παντρεύτηκε εκείνη τελικά. Αλλά τι να γίνει, κάποιες απορίες δε βρίσκουν άμεσα απάντηση. Η μητέρα του εξακολουθούσε να με κρατά σε απόσταση αλλά σιγά σιγά άρχισε να ενδιαφέρεται για το παιδί το οποίο μάθαμε πως ήταν κοριτσάκι. Ίσως η ιδέα να του δώσουμε το όνομά της να τη μαλάκωσε. Αλλά δεν πρόλαβε να γίνει τίποτα τέτοιο. Τότε είχα αρχίσει να σχεδιάζω τις κινήσεις μου αλλά τα γεγονότα που ακολούθησαν επιτάχυναν τα πράγματα.
Άρχισα να καταθέτω σε έναν λογαριασμό, την ύπαρξη του οποίου ο ζαν αγνοούσε, μεγάλα χρηματικά ποσά. Επίσης άνοιξα μια προσωπική θυρίδα στην τράπεζα κι άρχισα να βάζω εκεί μέσα κάποια πανάκριβα κοσμήματα. Κανείς από την οικογένειά του δεν είχε ιδέα για αυτές τις κινήσεις μου.
Κάποτε έκανα τη χάρη στη μητέρα του και πηγαμε μαζί για ψώνια. Αγόρασε πολλά όμορφα ρουχαλάκια για την κόρη μου κι έκανε και σε μένα κάποια δώρα που αφού φορέθηκαν μια δυο φορές βρήκαν το δρόμο τους στη θυρίδα. Εκείνη όπως κι ο γιος της είχαν αρχίσει να πιστεύουν πως οι σχέσεις μας θα βελτιώνονταν σιγά σιγά.
Πάντως οφείλω να ομολογήσω πως ο άνδρας μου ήταν ιδιαίτερα θερμός απέναντί μου. Και τι δε θα έδινα για να μάθω όλη την αλήθεια γι’αυτόν και τη ρόουζ.
Αναστέναξε και η Άρτεμη αναρωτήθηκε αν ήταν τόσο καλή ηθοποιός.
-Λοιπόν έφτασαν κάποτε οι μέρες όπου ετοιμαζόμουν να μπω στην κλινική. Ήταν ιδιωτική και πανάκριβη αλλά όπως εξήγησα κάμποσες φορές τα λεφτά δεν είχαν σημασία. Μαζεύτηκαν όλοι στο σπίτι εκείνο το βράδυ και ήρθε και η ρόουζ, η οποία δήλωνε πια οικογενειακή φίλη. Έφερε κι ένα δώρο για το μωρό, ένα πανέμορφο ρωζ φορεματάκι. Αυτό το ξεχώρισα από τα υπόλοιπα δώρα και το φύλαξα κάπου. Θα το χρειαζόμουν.
-τι το έκανες;
-Θα σου πω, να δω πως βρήκες την ιδέα μου.
Λοιπόν αντιμετόπισα μεγάλες δυσκολίες κατά τη διάρκεια του τοκετού. Δεν ξέρω ακριβώς τι γινόταν γιατί ήμουν μισοναρκωμένη. Εφάρμοσαν βλέπεις μια καινούρια μέθοδο για να αποφεύγουμε τον πόνο. Κάποιο πρρόβλημα υπήρχε πάντως αλλά τότε όσο κι αν τους παρακαλούσα δε μου έλεγαν την αλήθεια. Ο Ζαν καθόταν δίπλα μου από την αρχή ως το τέλος σφίγγοντάς μου το χέρι. Θυμάμαι πως αναρωτήθηκα αν είχε έρθει και η ρόουζ αλλά δε ζήτησα να μάθω. Το μόνο που με ενδιέφερε ήταν το παιδί.
Κάποια στιγμή πάντως έχασα τις αισθήσεις μου. Το τελευταίο πράγμα που θυμάμαι είναι οι φωνές δυο πανικόβλητων γιατρών κι ένιωσα να με σηκώνουν και να με μεταφέρουν κάπου.
Κράτησα το κοριτσάκι μου στην αγκαλιά μου για πρώτη φορά την επόμενη μέρα. Είχα κοιμηθεί για πάρα πολλές ώρες και σε αυτό συντελούσαν και τα φάρμακα που μου είχαν δώσει για τον περιορισμό του πόνου. Μου την έφερε ο ζαν, ο οποίος καθόταν όλον αυτόν τον καιρό στο κρεβάτι μου. Ήταν τόσο μικρή, τόσο γλυκιά που για πρώτη φορά σκέφθηκα να τα ματαιώσω όλα. Ωστόσο κάτι στο βλέμμα του Ζαν με έκανε να τον ρωτήσω αν ήταν όλα καλά. Εκείνος με είχε πλησιάσει εδώ και ώρα με σκοπό να μου μιλήσει αλλά δεν έβρισκε τη δύναμη.
Τον πίεσα κι έτσι μου ομολόγησε την αλήθεια. Η μικρή μας κόρη θα αντιμετόπιζε πολύ σημαντικά διανοητικά προβλήματα. Στην αρχή μου φάνηκε εντελώς παράλογο κι απίστευτο αλλά μετά ταίριαξα όλα τα κομμάτια μεταξύ τους. Τον ρώτησα να μου πει πιο πολλά κι εκείνος άρχισε να μιλάει για ένα σωρό επιπλοκές που παρουσιάστηκαν στον τοκετό. Όλοι στην κλινική ήταν πολύ λυπημένοι κι ορκίζονταν πως είχαν κάνει το καλύτερο δυνατό αλλά κανείς δεν τους πίστευε. Κανείς, εκτός βέβαια από εμένα. Την ήξερα καλά την κατάρα, την είχα ακούσει από τα χείλη της μητέρας μου.
-για ποια κατάρα μιλάς; Απάντησέ μου επιτέλους σε μια από τις ερωτήσεις μου.
-μιλάω για την κατάρα που πέφτει στα παιδιά που είναι καρποί του άγριου πάθους κι όχι της αληθινής αγάπης.
-Και η μητέρα πώς την ήξερε αυτή την κατάρα;
-για σκέψου λίγο, δενπάει πουθενά το μυαλό σου;
Η Άρτεμη σηκώθηκε όρθια.
-θέλω να φύγω, άννα.
-δε θα πας πουθενά. Η γυναίκα τη μιμήθηκε. Την πλησίασε γρήγορα και τύληξε τα χέρια της γύρω από τη μέση της άρτεμης.
-δε θέλεις να μάθεις την υπόλοιπη ιστορία;
-Όχι.
-λες ψέματα. άΛωστε τη μισή αλήθεια την ξέρεις.
-τι είναι αυτά που λες; Η Άρτεμη προσπάθησε να τη σπρώξει αλλά η λαβή της άννας ήταν πιο σφιχτή.
-Ω ναι, την ξέρεις κι ήσουν έτοιμη να την πεις στην ενριέτα. Αλλά εγώ είμαι πιο έξυπνη από εσένα γλυκιά μου. Θα της έλεγες σήμερα πως εγώ σκότωσα τη Λίντα; Έτσι δεν είναι;
Η άρτεμη ένιωσε το στομάχι της να ανακατεύεται αλλά κατόρθωσε να πνίξει ένα ουρλιαχτό απόγνωσης.
-ε ναι λοιπόν, θα της το έλεγα και θα της το πω δηλαδή. Δε θα με εμποδίσεις. Τόσα χρόνια το σκεφτόμουν δεν έβλεπα άλλη λύση. Η άννα γέλασε.
-σε είχα υποτιμήσει, αδερφούλα. Είσαι κι εσύ έξυπνη τελικά. Μα έλα να καθισουμε, έχω κι άλλα να σου πω.
Την τράβηξε πίσω στην καρέκλα της κι έφερε τη δική της πιο κοντά της. Τώρα καθόταν πλάι της, και τα γόνατά τους αγγίζονταν.
-λοιπόν, ας τα πάρουμε ένα ένα. Έκανα δυο φόνους στη ζωή μου. Σκότωσα εκείνο το καημένο κορίτσι, τη Λϊντα, μα σκότωσα και το δικό μου το παιδί.

Advertisements

Ετικέτες:

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: