Η πρώτη υπόθεση

Κεφάλαιο τριακοστό όγδοο
-Ναταλία, τι κάνεις εδώ; Σηκώθηκε από το σκαμπο που καθόταν και την πλησίασε. Της άγγιξε το χέρι για μια στιγμη μα έπειτα το τράβηξε ξαφνιασμένος κι ο ίδιος από την κίνησή του.
-Για σένα ήρθα. Μπορώ να μείνω;
-Και βέβαια. Μόνο που σε λίγο αρχίζω δουλειά.
-εντάξει, δε με πειράζει. Θα μιλάμε όταν μπορεις εσύ, έχω χρόνο. Πού να καθίσω;
-δεν έρχεσαι στο μπαρ μαζί μου; Δάγκωσε τη γλώσσα του, όση ώρα μιλούσαν την κοιτούσε από πάνω ως κάτω. Εξακολουθούσε να είναι το ίδιο όμορφη, όπως ακριβώς και τότε.
-βέβαια, ευχαρίστως. Πλησίασε κι εκείνη ένα σκαμπο και κάθισε.
-Θέλεις ποτό, της έδειξε το ποτήρι του. Φράουλα με λίγη βότκα.
-Γιατί όχι;, μόνο να είναι ελαφρύ, θα ήθελα να μιλήσουμε λίγο. Ο άρης έγνεψε καταφατικά και φώναξε στην κοπέλα στο μπαρ.
-είσαι το ίδιο ομορφη, είπε, δίνοντας της το παγωμένο ποτήρι. Του χαμογέλασε παίρνοντας λίγο θάρρος.
-Κι εσύ το ίδιο, Άρη. Όπως πάντα. Κούνησε το κεφάλι του. Εκείνη τη στιγμή τους πλησίασε η κοπέλα που δούλευε. Η ναταλία την ήξερε και τη χαιρέτισε με το κεφάλι. Εκείνη ανταπέδωσε το χαιρετισμό και στράφηκε να μιλήσει στον άρη.
-Να φύγω; Θα τα καταφέρεις ή θέλεις να περιμένω λίγο αφού έχεις ξεχωριστή παρέα;
-Κανένα πρόβλημα, πήγαινε να ξεκουραστείς. Η ναταλία δε βιάζεται άλωστε. Εκείνη γέλασε κι άρχισε να απομακρυνεται.
-έχω καιρό να σε δω, είπε δειλά γυρνώντας να τη δει.
-εγώ καθόλου.
-Τι;
-σε παρακολουθούσα, διακριτικά βέβαια.
-γιατί; Η Ναταλία το σκέφθηκε, τι να του έλεγε; Αποφάσισε να πει τη μισή αλήθεια.
-Ήθελα να μαθαίνω πως ζεις, πως περνάς, αν είσαι καλά.
-αλήθεια;
-ναι.
-Και πώς δε σε είδα ποτέ;
-Φρόντιζα να αλλάζω λίγο την εμφάνισή μου, ή να σε κοιτώ από μακριά. Δεν ήξερα πως θα αντιδρούσες αν με έβλεπες, δεν ήθελα να σου δημιουργήσω κάποιο πρόβλημα.
Μια παρέα μπήκε κι ο άρης ζήτησε συγνώμη και την άφησε για ένα λεπτό. Όταν επέστρεψε κρατούσε άλλο ένα ποτό.
-Τι είδους πρόβλημα θα μου δημιουργούσε η παρουσία σου δηλαδή;
-δεν ξέρω ακριβώς… ίσως εκείνη η κοπέλα που ήταν μαζί σου να ζήλευε αν με έβλεπε.
-Ποια η άρτεμη; Ο άρης γέλασε. Δεν έχουμε σχέση, μας είδες στην αρχή της γνωριμίας. Η Ναταλία χάρηκε αλλά προσπάθησε να μην το δείξει.
-εδώ τη γνώρισα, ήρθε ένα πρωί. Φαινόταν αναστατωμένη και της έκανα παρέα.
-Ξέρω ποια είναι.
-Αλήθεια;
-Ναι. Ξέρω πολλά δυστυχώς και για κείνη και για σένα… είμαι κι εγώ μέρος της ιστορίας.
-ποιας ιστορίας; Η κοπέλα τον κοίταξε λυπημένα.
-δεν ξέρεις, είναι λογικό. Δεν είναι εύκολο να σου μιλήσει.
Μια ακόμη παρέα μπήκε στο μαγαζί κι ο Άρης αναγκάστηκε να σηκωθεί.
-υπάρχουν πολλά να σου πω. Αν θέλεις μπορώ να σε περιμένω να τελειώσεις και να πάμε κάπου, στο σπίτι σου, στο δικό μου.
– αν μπορείς να περιμένεις θα το ήθελα. Την κοίταξε ανήσυχα πριν φύγει.
-δε φαίνεσαι πολύ καλά, μηπως χρειάζεσαι κάτι; Να πάω στο φαρμακείο;
Η Ναταλία εκείνη τη στιγμή άρχισε να ελπίζει πως ίσως δεν είχαν χαθεί όλα γι’αυτούς τους δυο.
-Μη σε απασχολεί, πέρασα ένα κρυολόγημα κι αυτό είναι όλο. Θα είμαι μια χαρά. Πήγαινε να κάνεις τη δουλειά σου, θα περιμένω εδώ.
Η Άννα άρχισε να μιλάει ξανά ενώ προσπαθούσε να ηρεμήσει. Η Ανάσα της έβγαινε κοφτή.
-Γυρίσαμε στο σπίτι λίγες μέρες αργότερα. οΙ γιατροί έκαναν πάρα πολλές εξετάσεις στο μωρό, παλεύοντας να βρουνε μια λύση. Μα εγώ ήξερα πως δε θα γλίτωνε από εμένα γιατί γνώριζα πως τίποτα δε θα μπορούσε να αποκαταστήσει τη βλάβη στον εγκέφαλό του. Ήταν κρίμα να ζει, δε θα ήταν ευτυχισμένο. Ούτε και η Λίντα ήταν, γι’αυτό φρόντισα να την απαλάξω από αυτό που ζούσε.
-μα πώς μιλάς έτσι; Η άρτεμη ούρλιαξε σχεδόν. Είσαι τρελή! Πρέπει να σε δει γιατρός.
-Δεν ξέρω αν είμαι τρελή, ξέρω μόνο πως υπάρχει μεγάλη δυστυχία στον κόσμο κι εγώ δεν το αντέχω αυτό. Αν ζούσε το μωρό θα γινόταν όπως η Λίντα. Θυμάσαι πως την κοιτούσαν όλοι και πως μιλούσαν γι’αυτήν; Ε λοιπόν δε θα άφηνα να γίνει το ίδιο και με τη δική μου κόρη.
Στο σπίτι ο ζαν και η μητέρα του προσπάθησαν να με κάνουν να νιώσω κάπως καλύτερα. Εγκαταστήσαμε όλοι μαζί τη μικρή στο δωμάτιό της. Ήταν πολύ ωραίο, σου το έχω περιγράψει; Γεμάτο ρούχα παιχνίδια κι ο,τι άλλο μπορείς να φανταστείς. Ήταν ο παράδεισος για κείνη.
Η άρτεμη ήταν πολύ χλωμή καθώς την άκουγε κι ένιωθε πως θα λιποθυμούσε από στιγμή σε στιγμή. Έπρεπε να βρει έναν τρόπο να ειδοποιησει την Ενριέτα. Ήξερε πως η αδερφή της είχε σκοτώσει τη Λίντα μα δε μπορούσε να μαντέψει σε ποιο σημείο είχε φτάσει η παράνοιά της!
-λοιπόν για λίγες μέρες έκλαιγα ασταμάτητα, δεν είχα κι άλλη επιλογή κι άλωστε για να σου πω την αλήθεια η ψυχή μου έκλαιγε και θρηνούσε γι’αυτό που ετοιμαζόμουν να κάνω. Ο Ζαν κοιτούσε τη μικρή άπληστα, σαν να μάντευε πως δεν της έμενε πολύς χρόνος ζωής. Η μητέρα του μιλούσε ακόμη για γιατρούς στο Λονδίνο, τη Ρώμη και τη Μαδρίτη. Πόσο ανόητη ήταν, αλλά σου το έχω πει ήδη αυτό.
Όλα έγιναν μια Παρασκευή βράδυ, όπως ακριβώς και με τη Λίντα. Μου άρεσε αυτή η μέρα πάντα. Τέλοσπάντων, Ο Ζαν έλειπε από το πρωί. Ήθελε να παρακολουθήσει μια διάλεξη ενός πανεπιστημιακού και με είχε ρωτήσει από το προηγούμενο βράδυ αν είχα κάποιο πρόβλημα να μείνω μόνη με το μωρό. Πρότεινε βέβαια να μου κάνει παρέα η μητέρα του αλλά εγώ αρνήθηκα όπως καταλαβαίνεις. Τον διαβεβαίωσα πως όλα θα ήταν μια χαρά, άλωστε είχα κι εγώ διάβασμα για τοπανεπιστήμιο. Έτσι έφυγε ήσυχος.
-Μη μου λες άλλα!
-δε γίνεται, τώρα που άρχισα θα τα μάθεις όλα. Όλη εκείνη τη μέρα στεκόμουν πάνω από την κούνια κοιτώντας το μωρό. Κοιμόταν γαλήνιο και μόνο μια φορά ξύπνησε ζητώντας το φαγητό του. Τότε δεν έχασα την ευκαιρία, του έκανα μπάνιο με ένα πανάκριβο σαπούνι που χρησιμοποιούσα κι εγώ κι ύστερα το έντυσα με το φορεματάκι της ρόουζ. Το είχα φυλάξει όπως σου είπα.ήταν πολύ όμορφο το μωρό μου. Του πήγαινε το φόρεμα.
Η άρτεμη έβαλε τα χέρια πάνω στα αφτιά της κι άρχισε να τα σφίγγει με όλη της τη δύναμη. Μα σύντομα κατάλαβε πως ήταν μάταιος κόπος. Η φωνή της άννας έφτανε πεντακάθαρη ως αυτήν.
-Όταν το ετοίμασα και το αρωμάτισα, άρχισα να βράζω το γάλα. κΙ ύστερα έριξα μέσα αυτό που έπρεπε.
Η άρτεμη κατέβασε τα χέρια από το κεφάλι.
-Είσαι τρελή, το δηλητηρίασες;
-Ναι, άρτεμη, μα δεν υπέφερε.
-Τι λες;
-Την αλήθεια σου λέω, πέθανε ήσυχα, λίγο αργότερα. Δε βγήκε κανένας ήχος από τα χείλη του. Το κρατούσα στην αγκαλιά μου ως το βράδυ και τότε άρχισα να κλαίω. Βλέπεις δε θα έκανα άλλο παιδί, δε θα δενόμουν με κανέναν πια.
-με βρήκε ο ζαν εκεί, στην ίδια θέση και δεν άργησε να καταλάβει πως το μωρό ήταν νεκρό. Στην αρχή θέλησε να με παρηγορήσει, και προσπάθησε να μου το πάρει αλλά δεν τον άφησα. Κι έπειτα καθώς οι ώρες περνούσαν άρχισα να ουρλιάζω και να τον βρίζω. Τα έχασε και άρχισε να με ρωτάει τι είχε συμβεί. Μίλησα για όλα, για τη μητέρα, για τη Λίντα, για όλα. Του είπα πως τον είχα δει να φιλάει τη ρόουζ εκείνη την πρώτη μέρα του γάμου μας. Δεν πίστευε στ’αφτιά του. Ορκιζόταν πως δεν την αγαπούσε και πως τον είχε παρασύρει μα δεν άκουγα λέξη.
-Κι ύστερα;
-Κι ύστερα ομολόγησα πως είχα σκοτώσει το μωρό μας. Του εξήγησα πως δε θα ήταν ευτυχισμένο μα δε με κατάλαβε. Με άρπαξε από το λαιμό κι άρχισε να με σφίγγει. Θα με σκότωνε αν δεν εμφανιζόταν η μητέρα του. Δε θυμάμαι τι έγινε μετά, μαλλον μου έκαναν μια ηρεμηστική ένεση γιατί κοιμήθηκα για πολλές ώρες, ίσως και μέρες.
Όταν ξύπνησα ήρθε στο δωμάτιο η μητέρα του. Μου φαινόταν πιο γερασμένη και κουρασμένη. Τη ρώτησα για το Ζαν αλλά είπε να μην αναφέρω ξανά το όνομά του. Θα έφευγαν είπε από το Παρίσι και δεν ήθελαν να με ξαναδούν ποτέ. Τη ρώτησα αν ήξερε για το μωρό κι εκείνη απλά με χαστούκισε. Μου είπε πως ο γιος της ήθελε να με κλείσουν στη φυλακή αλλά εκείνη δεν τον άφησε από φόβο για το σκάνδαλο. Δεν ήθελε να πληρώσει ο γιος της μια νεανική απερισκεψία.
Έπειτα έφυγε βροντώντας πίσω της την πόρτα λέγοντας πως αν τολμούσα να τους ενοχλήσω ξανά, θα με έκλειναν στη φυλακή. Το σπίτι πάντως έμεινε σε μένα, καθώς και όλα όσα υπήρχαν μέσα σε αυτό κι όλα όσα είχα κατορθώσει να κλέψω.
Δεν έμαθα ποτέ πως κήδεψαν το παιδί μου.

Advertisements

Ετικέτες:

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: