Η πριγκίπισσα των ρόδων κι ο ταξιδευτής

3.
Ξύπνησε όμως λίγο αργότερα ιδρωμένη και ανήσυχη για μια ακόμη φορά. Δυσκολευτηκε να φορέσει το φόρεμά της αφού τα χέρια της έτρεμαν. Στάθηκε στα πόδια της κι ετοιμάστηκε να πάρει το δρόμο της επιστροφής όταν τον είδε. Ερχόταν προς το μέρος της με μεγάλα σίγουρα βήματα, ήταν ολοφάνερο πως την είχε δει. Και η μέριλιν παρέλυσε και πάλι και γλίστρησε στην άμμο. Αυτή τη φορά δεν έκανε καμιά προσπάθια να σηκωθεί είχε καταλάβει επιτέλους πως δε θα ωφελούσε σε τίποτα. Κι ο άντρας πλησίαζεόλο πλησίαζε. Τώρα μπορούσε να τον δει καθαρά, ήταν όπως ακριβώς τον είχε ζωγραφίσει λίγο πριν. Αλήθεια; Πού ήταν το μπλοκ με τις ζωγραφιές; Συνήθως το έκρυβε κάτω από εκείνο το βραχάκι για να μη μπορεί κανείς να δει τι φώλιαζε μέσα στην ψυχή της αλλά δεν ήταν σίγουρη πως είχε κάνει και σήμερα το ίδιο. Μα πώς τα κατάφερνε ένας άγνωστος άντρας να εξουσιάζει το μυαλό της; Δεν έμενε παρα να δει αν θα μπορούσε να την υποτάξει ολοκληρωτικά, θα το μάθαινε πολύ σύντομα.
Κάποτε ο άντρας την έφτασε και χωρίς λέξη κάθισε δίπλα της στην άμμο. Εκείνη δε στράφηκε να τον κοιτάξει, τον φοβόταν εκείνη τη στιγμή.
-πού είναι η ζωγραφιά σου; Η φωνή του βαθιά με μια προφορά κάπως ξενική κι αλλόκοτη την τάραξε.
-Ποια ζωγραφιά;
-αυτή που έκανες σήμερα το πρωί. Ζωγράφιζες όλη τη μέρα, δε μπορεί να μην την ολοκλήρωσες. Το σάστισμα της μεγάλωνε με κάθε του λέξη.
-πώς ξέρεις πως ζωγραφίζω; Δεν το ξέρει κανείς. Κι εκείνος γέλασε κι ήταν άγριο το γέλιο του άγριο και σαγηνευτικό μαζί. Δεν πίστευε πως κάποιος θα μπορούσε να γελάσει έτσι.
-Όλα τα ξέρω εγώ, μην απορείς. Ξέρω αυτά που γίνονται κι αυτά που θα γίνουν. Ξέρω τις πιο κρυφές σου σκέψεις, τα όνειρά σου τους φόβους σου. Θέλησε να τον αγγίξει να βάλει το χέρι στο στόμα του μα τα δάχτυλά της δεν την υπάκουαν έμεναν εκεί μουδιασμένα κι άπρακτα.
-ξέρω ακόμη πως με περίμενες χρόνια ολόκληρα, ή μήπως δεν είναι έτσι.
-όχι δεν είναι έτσι ούρλιαξε σχεδόν μα τίποτα δεν ακούστηκε. Δεν είναι έτσι δεν.. μα ποιον προσπαθούσε να κοροοιδέψει, τον εαυτό της ή εκείνον;
-Ξέρω το όνομά σου, σε λένε μέριλιν κι είσαι ένα από τα φρέσκα ρόδα αυτού του τόπου. Μια νεκρική χλωμάδα απλώθηκε στα δυο της μάγουλα. Ο πατέρας της δεν την έλεγε συχνά έτσι πριν πεθάνει;
-Ποιος είσαι; Ποιος; Τραύλισε μη μπορώντας να αρθρώσει καθαρά τις λέξεις.
-δεν ξέρεις στ’αλήθεια ποιος είμαι; Ακούμπησε το χέρι του στα μαλλιά της όπως ακριβώς είχε κάνει και στον ύπνο της το προηγούμενο βράδυ.
-πες μου λοιπόν δεν ξέρεις ποιος είμαι; Είχεέρθει ακόμη πιο κοντά της και τώρα το πρόσωπό του κόντευε να αγγίξει το δικό της.
-ξέρω μουρμούρισε προτού καλά καλά το καταλάβει. Ναι, ξέρω. Κι ο άντρας απομακρύνθηκε λίγο για να μπορέσει να την κοιτάξει στα μάτια. Τώρα χαμογελούσε πονηρά.
-είδες λοιπόν πόσο καλά σε ξέρω; Δε χρειάζεται να λες ψέματα ούτε στον εαυτό σου ούτε σε μένα. Τα πάντα στη ζωή είναι προδιαγεγραμμένα. Όταν γεννήθηκες ήρθα και χάραξα έναν ασημένιο κύκλο πάνω από το κεφάλι σου. Κανείς δε με είδε μέριλιν. Δε φαντάζεσαι πόσο περίμενα να περάσουν τα χρόνια και να κλείσει ο κύκλος.
-΄Και τώρα; Έκλεισε; Το τραύλισμα είχε αρχίσει ευτυχώς να υποχωρεί.
-έτσι νομίζω μα θα το επιβεβαιώσεις η ίδια. Δεν είχες τα γενέθλιά σου πριν ένα μήνα ακριβώς;
-ναι… πράγματι.. γεννήθηκα λίγες μέρες πριν τα χριστούγεννα.

Advertisements

Ετικέτες:

2 Σχόλια to “Η πριγκίπισσα των ρόδων κι ο ταξιδευτής”

  1. Νυχτερινή Πένα Says:

    Δυνατή η συνέχεια και εισάγει και ένα μυστηριακό στοιχείο. Μου άρεσε, αποδίδεις έξοχα την ταραχή της και τον απόκοσμο χαρακτήρα του άνδρα.

  2. mprilla Says:

    ευχαριστω πολυ!
    Κανω ο,τι μπορω!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: