Η άρπα της Αμάντας

Ο δάλκιρ και η ραλκ σήκωσαν την ίδια στιγμή τα μάτια τους για να την κοιτάξουν. Ήταν η Ραλκ που μίλησε.
-για ποια προφητία μιλάς; Η σεβάσμια γυναίκα άργησε να απαντήσει. Όταν το έκανε η καρδιά όσων βρίσκονταν εκεί χτύπησε πιο δυνατά.
-είναι η προφητία της θεάς μητέρας της, βγήΚε από τα χείλη της όταν την έφερνε στον κόσμο. Δε θα την ξεχάσω ποτέ, θυμάμαι την κάθε λέξη της.
-ήσουν μπροστά;
-ναι, φυσικά. Η ίδια η αμάντα δεν το ξέρει πως στις φλέβες της κυλάει το αίμα μιας θεάς, όταν το ανακαλύψει όλα θα αλάξουν.
-Μα τι έλεγε τέλοσπάντων αυτή η προφητία; Ο Δάλκιρ μίλησε πιο δυνατά από ο,τι ήθελε χαιδεύοντας τα μακριά μεταξένια μαλλιά της Ραλκ.
-έλεγε πως όταν βρει τον έρωτα η κόρη της ο κόσμος θα ενωθεί.
-Δηλαδή;
-ο κόσμος μας δε θα κυβερνιέται πια από τεσσερις βασιλιάδες αλλά από έναν.
Τεσσερα ζευγάρια μάτια στραφηκαν προς το μέρος της με απορία.
-μίλα πιο καθαρά μητέρα, Η ραλκ αποτραβήχτηκε μαλακά από την αγκαλιά του δάλκιρ και κάθισε στην προηγούμενη θέση της.
-ο έρωτας θα έρθει από το σπίτι του θανάτου και θα είναι πιο γλυκός κι από το μέλι. Η αμάντα θα κάνει ο,τι μπορεί για να του αντισταθεί αλλά… δε θα είναι εύκολο.
-Δεν καταλαβαίνω λέξη, ο δάλκιρ κούνησε με απόγνωση το κεφάλι του.
-δώδεκα στρατιώτες θα τον συνοδεύουν, συνέχισε ατάραχη τώρα η μεγάλη μητέρα. Το δώρο… θα είναι διαβολικό, αν η πριγκίπισσα δε φερθεί έξυπνα η δύναμη θα φτάσει στα χέρια ενός ανθρώπου ή ενός θεού.
Ξαφνικά το γερασμένο ξωτικό άρχισε να συρικνώνεται ώσπου χάθηκε από μπροστά τους. Η ραλκ άρχισε να ουρλιάζει πανικόβλητη κι αυτή τη φορά η αγκαλιά του δάλκιρ δεν ήταν αρκετή για να τη συνεφέρει.
Τα άλλα δυο μέλη της παρέας σηκώθηκαν βιαστικά και χάθηκαν μέσα στο δάσος από όπου είχαν έρθει.
Ο Δάλκιρ την έσφιγγε πάνω του όλο και περισσότερο αλλά εκείνη έτρεμε αρχίζοντας να ψελίζει κάτι ακατάληπτα λόγια που του πάγωναν την ψυχή.
-Σε παρακαλώ, αγάπη μου, έλεγε ξανά και ξανά παλεύοντας να την ησυχάσει. Μην ταράζεσαι τόσο, δε θέλω να σε χάσω από τώρα, δε θέλω να γυρίσεις στο δικό σου κόσμο.έπλεξε τα χέρια του γύρω από τα μακριά της μαλλιά αλλά καταλάβαινε πως αν εκείνη αποφάσιζε να φύγει όλα θα ήταν μάταια.δε θα μπορούσε να την κρατήσει ό,τι κι αν έκανε.Η θάλασσα ήταν ο πιο ισχυρός μαγνήτης για τη Ραλκ.
Δε θέλω να δω τίποτα άλλο, ξεχώρισε κάποτε μέσα από τα αναφιλητά της τη φράση της κοπέλας. Κάνε με να μη βλέπω, αλλιώς θα φύγω, και δεν το θέλω ούτε εγώ, όχι ακόμη, όχι πριν μιλήσουμε. Ο δάλκιρ έσκυψε από πάνω της και τη φίλησε πιέζοντας με δύναμη τα χείλη του στα δικά της. Σιγά σιγά το βλέμμα της ραλκ καθάρισε κι άρχισε να ανασαίνει πιο αργά και ρυθμικά. Τα χειρότερα είχαν περάσει.
Όταν σταμάτησε να τη φιλάει τραβήχτηκε λίγο προς τα πίσω για να μπορέσει να την κοιτάξει. Τώρα του χαμογελούσε και τα μάτια της άστραφταν.
-πες μου ένα πράγμα, αγαπημένη μου, είδες κι άλλα που δεν αποκάλυψες στη μεγάλη μητέρα; Την τράβηξε ξανά πάνω του. Θέλω να ξέρω, αφού εκείνη εμπιστεύεται τόσο την κρίση σου τότε κάτι σημαντικό διαφαίνεται. Πες μου, μα μίλα μου αργά, δε θέλω να ταραχθείς πάλι.

Advertisements

Ετικέτες:

Ένα Σχόλιο to “Η άρπα της Αμάντας”

  1. Νυχτερινή Πένα Says:

    Και η συνέχεια κρύβει περισσότερα ακόμα μυστήρια από το ξεκίνημα, περιμένουμε τη συνέχεια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: