Η άρπα της Αμάντας

-ναι, τώρα που με κρατούσες είδα και κάτι άλλο.
-τι;
-δεν ξέρω ακριβώς, δεν το έχω ξαναδεί, ήταν ένα πλάσμα απίστευτης ομορφιάς γελούσε σκληρά όμως και με τρόμαξε. Κρατούσε στα χέρια του ένα κουτί, σκαλιστό και γεμάτο πετράδια νομίζω.
Είχε κι ένα κλειδί κι ετοιμαζόταν να το ανοίξει, ανατρίχιασε και τύληξε τα λεπτά της χέρια γύρω του.
-Και; Τι έγινε;
-δεν ξέρω, δεν είδα, δεν ήθελα να δω, γι’αυτό σου ζήτησα να με βοηθήσεις. Χαμογέλασε και πάλι.
-Πως ήταν, δεν το θυμάσαι;
-πανέμορφο, είχε γυναικείο πρόσωπο αλλά… το σώμα του… δεν ξέρω, δεν ήταν ανθρώπινο αλλά ούτε και σαν το δικό μας, τόσο μικρό κι αέρινο, δεν ξέρω….
-και ποιος λες να ξέρει, μήπως η μεγάλη μητέρα;
-Ω ναι, αυτή σίγουρα. Μα πού μπορεί να είναι; Εξαφανίσθηκε, το είδες, έτσι δεν είναι;
-ναι μα θα εμφανισθεί ξανά, δεν πρόλαβε να τελειώσει τη συζήτηση μαζί μας, και την ξέρουμε καλά για να μαντεύουμε πως κάποια αποστολή ήθελε να μας αναθέσει. Άλωστε δε μίλησε καθόλου με τους υπόλοιπους, οπότε μην ανησυχείς, θα την ξαναδούμε σύντομα.
Το φεγγάρι έλαμπε ασημένιο πάνω από τα κεφάλια τους κι όταν το πρόσεξε η ραλκ αναστέναξε.
-η ώρα περνάει κι εγώ πρέπει να φύγω, τον χάιδεψε στο πρόσωπο.
-δε θέλω να με αφήσεις μόνο και πάλι. Κάθε φορά που φεύγεις βυθίζομαι σε ένα σκοτάδι πολύ βαθύ από το οποίο λέω πως δε θα μπορέσω ποτέ να ξαναβγώ.
-μα θα μπορέσεις τον διαβεβαίωσε γλυκα εκείνη και σηκώθηκε. Ακριβώς εκείνη τη στιγμή το κοχύλι στο λαιμό της άρχισε να παράγει έναν ήχο ο οποίος δεν απείχε πολύ από το κάλεσμα της θάλασσας.
Ο δάλκιρ σηκώθηκε με τη σειρά του αναστενάζοντας κι αυτός.
-σε καλεί ο άνδρας σου;
-Ναι. Τόςο χρόνο μου δίνει βλέπεις, μπορεί να σέβεται τη μεγάλη μητέρα αλλά με θεωρεί κτήμα του. Και ίσως να έχει και δίκιο, είπε πιο σιγά, αφού αντάλλαξα την ελευθερία μου με το γάμο μας για να κρατήσω το χάρισμά μου, τότε που κόντεψα να πεθάνω, το θυμάσαι καλά, έτσι δεν είναι;
-πΟλύ καλά, μόνο η μεγάλη μητέρα, η θεά των ξοτικών, είχε το δικαίωμα να διαπραγματευθεί με έναν άλλο θεό για τη σωτηρία σου. Την εκτιμάω, χρωστάω σε κείνη τη ζωη σου αλλά δε θα της το συγχωρήσω ποτέ που σεέδωσε σε κείνον.
-μη μιλάς με τέτοια λόγια, δεν πρέπει. Το κοχύλι στο λαιμό της άρχισε και πάλι το τραγούδι του που αυτή τη φορά ήταν πιο επιτακτικό.
Η ραλκ το πήρε με προσοχή και το άνοιξε και ο ήχος των κυμάτων δυνάμωσε μεμιας ώσπου ένας μεγάλος γλάρος βγήκε από μέσα του. Το δάσος που τους τύληγε έδωσε τη θέση του σε μια πανέμορφη παραλία κι ο δάλκιρ πήγε και κάθισε στο πιο κοντινό βραχάκι. Πόσες φορές την είχε δει αυτή τη σκηνή; Η Ραλκ γύρισε και του χαμογέλασε καθώς σκαρφάλωνε στην πλάτη του γλάρου.
-να προσέχεις φώναξε πάνω από τον ήχο των κυμάτων. Κι αν σκεφθείς κάτι ή αν έχεις κάποιο νέο από τη μεγάλη μητέρα στείλε μου μήνυμα. Θα σε σκέφτομαι.
Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα είχε χαθεί στη γαλάζια φυλακή της.
Ο δάλκιρ αναστέναξε και σηκώθηκε. Ένιωθε την ψυχή του βαριά απ’τη θλίψη και ήξερε πως μόνο η δουλειά κι η σκέψη θα τον βοηθούσαν να συνέλθει. Ίσως περνούσαν μέρες προτού ξαναδεί την αγαπημένη του.
Καθώς πήγαινε τρέχοντας να συναντήσει τη συντροφιά που είχε σκορπίσει έδινε πάλι τον ίδιο όρκο, πως θα την έπαιρνε από κείνον. Δε θα ησύχαζε αν δεν τα κατάφερνε.
Η μεγάλη μητέρα ένιωθε να πέφτει να πέφτει χωρίς να μπορεί να κάνει τίποτα για να το σταματήσει. Όσες φορές κι αν γινόταν αυτό, ποτέ δε θα το συνήθιζε. Δεν της άρεσε καθόλου εκείνο το ταξίδι, μόνο εκείνη θα μπορούσε να την καλεί κοντά της. κΙ ήταν αναμενόμενο αφού η προφητεία της ίσως σύντομα να έβγαινε στο φως.

Advertisements

Ετικέτες:

Ένα Σχόλιο to “Η άρπα της Αμάντας”

  1. Νυχτερινή Πένα Says:

    Μάθαμε λίγα περισσότερα για τη Ραλκ, η οποία προφανώς δεν είναι ευτυχισμένη και ταυτόχρονα έγινε το μυστήριο πιο πυκνό.
    Ωραία συνέχεια και καλογραμμένη.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: