Η πριγκίπισσα των ρόδων κι ο ταξιδευτής

-ακούω Ομάρ. Έτσισου είπε ο καπετάνιος;
-ναι μου είπε πως θα έκοβα το ρόδο κι εγώ δεν τον πίστεψα. Νόμιζα πως έλεγε ανοησίες εξαιτίας της κόπωσης και των τεντωμμένων τουνεύρων. Στράφηκα προς την πόρτα με σκοπό να φύγω αφού ήπια το κρασί μου αλλά εκείνος με σταμάτησε με μια φράση.
-θα κόψεις το ρόδο κι ύστερα θα το πατήσεις στη γη αφού πρώτα γευτείς ένα ένα όλα του τα πέταλα. Η μέριλιν ρίγησε άθελά της.
-κι εγώ είμαι το ρόδο; Εγώ;
-ναι εσύ. Δεν είπες πως ο πατέρας σου σε φώναζε έτσι;;
-ναι το θυμάμαι καλά. Έτσι με φώναζε από τότε που ήμουν παιδί. Στην αρχή είχα παραξενευτεί από το άκουσμα των λόγων του μα σιγά σιγά όπως τα χρόνια κυλούσαν το πίστεψα κι εγώ πως ήμουν λουλούδι.
-μα είσαι λουλούδι, είσαι.
-Και σου αρέσουν εσένα τα λουλούδια; Τον κοίταξε και πάλι. Δεν το πιστεύω. Τα λουλούδια είναι ευαίσθητα. Εσύ φαίνεσαι σκληρός άνθρωπος κι όπως κατάλαβα από τα λόγια σου είσαι ναυτικός.
-Σωστά κατάλαβες. Πέρασα όλη σχεδόν τη ζωή μου μέσα σε ένα πλοίο που λεγόταν το μαύρο μαργαριτάρι.
-το μαύρο μαργαριτάρι; Καταπληκτικό. Δικό σου ήταν αυτό το πλοίο; Ο ομάρ αναστέναξε για πρώτη φορά κι άργησε λίγο να απαντήσει.
-ήταν το μοναδικό μου στολίδι πριν τα βήματά μου με φέρουν ως εσένα. Πάλεψα πολύ για να το κρατήσω τόσα χρόνια. Κανείς δεν ξέρει πόσα πολλά έχασα για να κερδίσω εκείνο το πλοίο.
-Και πώς με βρήκες;
-γιατί θέλεις τόσο να το μάθεις;
-γιατί πέρασε πια η ηλικία που άκουγα να μου λένε παραμύθια βγαλμένα από τα σπλάχνα αυτού του τόπου. Ο ομάρ γέλασε κι αυτή τη φορα το γέλιο του θύμισε στη Μέριλιν το κύλισμα στη γη ενός μεγάλου βράχου που έπεφτε από ψηλά.
-κι έπαψες λοιπόν να πιστεύεις στα παραμύθια; Η Κοπέλα έδειξε να το σκέφτεται.
-ναι νομίζω πως ποτέ δε θα έρθει ο όμορφος πρίγγιπας που περίμενα όταν ήμουν κοριτσάκι.
-μα μήπως τώρα δεν είσαι κοριτσάκι; Μόλις 25 χρόνων.
-Κι εσύ; Πόσων χρονών είσαι;
-Έχω τα διπλά σου χρόνια. Σε λίγο τα μαλλιά μου θα γίνουν λευκά σαν το χιόνι.
-τότε δεν είσαι εσύ ο πρίγγιπάς μου.
-πώς είσαι τόσο σίγουρη;
-το ξέρω γιατί όλοι οι πρίγγιπες είναι πολύ νέοι κι έρχονται πάνω σε ένα άσπρο άλογο. Ο Ομάρ έδειξε να τα χάνει για μια στιγμή μα η απάντηση του δεν άργησε να έρθει.
-εγώ ήρθαμε ένα πλοίο που δεν είναι άσπρο αλλά μαύρο. Όμως καμιά φορά οι πρίγγιπες έρχονται και με πλοία. Η μέριλιν γέλασε κι εκείνη χαρούμενα σχεδόν.
-Δεν το ήξερα αυτό δε μου το είχε πει κανείς.
-Έτσι φαίνεται πως κάποιος παρέλειψε να σου το πει. Μάθε λοιπόν πως για να γίνει κάποιος πρίγγιπας χρειάζεται μια πριγγίπισσα. Κι εγώ τη βρήκα. Έσκυψε και χάιδεψε την άκρη του κεφαλιού της.
-μη μου πεις πως εγώ είμαι πριγγίπισσα;
-Φυσικά και ναι. Μια πριγγίπισσα ζωγράφος. Αλήθεια. Πού είναι η ζωγραφιά σου;
-μα ποια ζωγραφιά;
-αυτή που έφτιαξες σήμερα.
-δε ζωγράφισα σήμερα είπε η Μέριλιν πεισμωμένη ξαφνικά. Πώς μπορούσε κάποιος άγνωστος να ξέρει την κάθε της σκέψη; Πώς μπορούσε να ελέγχει τις σκέψεις της;
-έλα τώρα πριγγίπισσα των ρόδων. Απέδειξα νομίζω πως ξέρω καλά πότε μου λες ψέματα και πότε όχι. Κι αυτή τη στιγμή μου λες ψέματα. Ζωγράφισες σήμερα. Βάζω στοίχημα μάλιστα πως ήμουν εγώ η πηγή της έμπνευσής σου. Η μέριλιν οργισμένη τώρα ξέφυγε από τα χέρια του και πετάχτηκε όρθια.
-φεύγω. Δε μπορεί να μου συμβαίνει αυτό; Μάλλον ονειρεύομαι.
-Και δε σου αρέσει αυτό το όνειρο; Ο ομάρ σηκώθηκε με τη σειρά του με μεγαλύτερη όμως δυσκολία.
-Καθόλου.
-είσαι μεγάλη ψεύτρα. Με περίμενες χρόνια και χρόνια όπως κι εγώ. Δε με νοιάζει που δεν το παραδέχεσαι, θα έρθει η ώρα που θα μου το ομολογήσεις η ίδια κλαίγοντας. Η μέριλιν που είχε ήδη αρχίσει να απομακρύνεται γύρισε να τον δει.
-Αν περιμένεις να ξημερώσει αυτή η μέρα θα περάσεις όλη σου τη ζωή στο βαθύ σκοτάδι της νύχτας.
-το ήξερα πως θα μου έπαιρνε χρόνο για να σε κάνω να δεις την αλήθεια δε με αποθαρρύνουν λοιπόν καθόλου τα λόγια σου. Άρχισε κι εκείνος να περπατά πάνω στην άμμο.
-ελπίζω πως δε θα σε ξαναδώ του φώναξε η γυναίκα.
-θα σε περιμένω αύριο το βράδυ εδώ ήταν η απάντηση, ήρεμη και αποφασιστική.
-μην έρθεις Ομάρ. Δε θα με βρεις.
-πίστεψέμε, ακόμη κι αν ορκιστείς χιλιάδες φορές στον εαυτό σου μέσα στη νύχτα πως δε θα έρθεις τα βήματά σου θα σε φερουν εδώαύριο, οσο μακριά κι αν θελήσεις να τρέξεις. Δε μπορείς να κάνεις τίποτα για να αποτρέψεις τη θύελλα που έρχεται. Η

Advertisements

Ετικέτες:

Ένα Σχόλιο to “Η πριγκίπισσα των ρόδων κι ο ταξιδευτής”

  1. Νυχτερινή Πένα Says:

    Ωραία συνέχεια, η Μέριλιν φαίνεται να μην υποκύπτει στην μαγεία του αλλά για να δούμε αν θα καταφέρει να αντισταθεί.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: