η άρπα της αμάντας

-το ξέρω πολύ καλά, όπως το λες, το έβλεπα να έρχεται μα δε μπορούσα να κάνω τίποτα για να το σταματήσω. Βλέπεις στον επάνω κόσμο τα πράγματα εσύ τα έχεις γνωρίσει καλύτερα από εμένα. Αλλά σε παρακαλώ, μην το κάνεις. Άσε το χρόνο να κάνει τη δουλειά για σένα. Είναι μικρή, δεν έχει ιδέα πώς να κυβερνήσει, δε γνωρίζει από διπλωματία πολιτική και στρατηγηκή.
-ανοησίες, ποιος τα χρειάζεται όλα αυτά εκτός από τους θνητούς; Η δική μου η κόρη είναι θεά, κι ας μην το ξερει. Θα κυβερνησει με ή χωρίς τη βοήθιά μου.
-θα κάνω ο,τι μπορώ για να το καθυστερήσω αυτό, σου δίνω το λόγο μου.
-τα πράγματα έχουν ήδη δρομολογηθεί. Απορώ γιατί δεν το βλέπεις, αλήθεια, δε ρωτάς την προστατευόμενη των μοιρών; Εκείνη σίγουρα κάτι θα έχει δει.
-ναι, πριν λίγο την κάλεσα κι εκείνη άφησε το παλάτι της στη θάλασσα και ήρθε σε μένα.
-Και λοιπόν; Τι είδε;
-είδε το θάνατο μέσα από τα κρύσταλα, είδε τους δώδεκα στρατιώτες κι ακόμη…
-Κι ακόμη;
-είδε και κάτι άλλο μα δε μπόρεσα να της το αποσπάσω γιατί την τάραξε πολύ. Είναι ευαίσθητο πλάσμα, οι μοίρες τη διάλεξαν κι έκαναν το σωστό.
Η άλλη θεά γέλασε.
-Πολύ καλά, είδε το μέλλον με καταπληκτική ακρίβεια αλλά δεν είδε το παρόν.
-τι θέλεις να πεις;
-δεν είδε αυτό που γίνεται τώρα στο μεγάλο παλάτι.
-τι γίνεται δηλαδή; Ήταν κοι οι δυο σκυθρωπές και χλωμές. Μια μια σηκώθηκαν από τον καναπέ με πρώτη τη μεγάλη μητέρα.
-Θα μάθεις σύντομα.
Στρίλντα, μην παίζεις με την υπομονή μου, σταμάτα τα όλα εδώ. οΙ θεοί σε βλέπουν.
-χα, κι εγώ τι είμαι;
-Στα μάτια τους είσαι μια ξεπεσμένη με ελάχιστη δύναμη. Στρίλντα έχεις υποπέσει στο αμάρτημα της σαρκικής απόλαυσης, έγινες άνθρωπος κι έχασες τα πιο πολλά από τα προνόμιά σου, μην ξεγελάς τον εαυτό σου, δε θα σε αφήσουν να κάνεις τίποτα από όλα όσα επιθυμείς.
-Κάνεις λάθος, είμαι θεά και σύντομα όλα θα περάσουν στα δικά μου χέρια είτε το θέλεις είτε όχι. Δεν πρόλαβε να αποσώσει την κουβέντα της κι ένα ένα τα βραχιόλια άρχισαν να πέφτουν από πάνω της. Το ξωτικό κατάλαβε πως οι προσποιήσεις είχαν τελειώσει κι άπλωσε τα χέρια, ήταν ώρα να πάρει ξανά την κανονική του μορφή.
Τότε ήταν που η γη από κάτω τους άρχισε να τρέμει. Το βουητό ήταν υπόκωφο και δυνάμωνε απίστευτα γρηγορα.
Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα η στρίλντα είχε πάρει την κανονική της μορφή.
-τρέξε όσο πιο γρήγορα μπορείς ανόητο ξωτικό, φώναξε για να ακουστεί πάνω από το βουητό. Αυτή τη στιγμή η κόρη μου ετοιμάζεται να γίνει βασίλισσα. Η μεγάλη μητέρα άρχισε να συρικνώνεται και λίγα δευτερόλεπτααργότερα είχε εξαφανισθεί.
Ο δάλκιρ περπατούσε μόνος μέσα στο δάσος παλεύοντας να διώξει τον πόνο που δεν έλεγε να υποχωρήσει. Στα αφτιά του έρχονταν οι κουβέντες των ζώων, των άγριων πουλιών και των άλλων πλασμάτων που φιλονικούσαν ή φλέρταραν σε τούτον τον τόπο. πολλές φορές, όταν δεν είχε δουλειά να κάνει, ή όταν περίμενε την αγαπημένη του καθόταν και τα άκουγε συμβουλεύοντάς τα πότε πότε. Αυτό το βράδυ όμως δεν είχε όρεξη για τέτοια. Έψαχνε τους συντρόφους του, ήθελε να τον παρηγορήσουν και να του αναθέσουν κάποια δουλειά.
Δεν άργησε να τους βρει, κάθονταν γύρω από μια μεγάλη φωτιά και συζητούσαν χαμηλόφωνα. Εντόπισε αμέσως τη γυναίκα που ήταν μαζί τους λίγες ώρες πριν, όταν η ραλκ μίλησε για το κρυστάλινο παλάτι. Την πλησίασε και τη χαιρέτισε ευγενικά. Εκείνη ανταπέδωσε το χαιρετισμό και τον κάλεσε να καθίσει κοντά της.
-είχες κανένα νέο από τη μεγάλη μητέρα;
-όχι, δυστυχώς, κανένα. Προσπάθησα να επικοινωνήσω μαζί της μα δεν ανταποκρίνεται σε οποιοδήποτε ρεύμα δόνησης.
-Λες να της συνεβη κάτι κακό;
-δε νομίζω, είναι θεά και μάλιστα πολύ ισχυρή, ας μην το ξεχνάμε. Θα το δεις, οπου να’ναι θα επικοινωνήσει μαζί μας ή θα εμφανισθεί.
Σταμάτησε να μιλάει και άρχισε να τον παρατηρεί πιο προσεκτικά.
-τι σου συμβαίνει; Εκείνος χαμήλωσε το κεφάλι χωρίς να απαντήσει.
-Ξέρω, έφυγε, έτσι δεν είναι;
-ναι, δυστυχώς, για μια ακόμη φορά.
-καταλαβαίνω πόσο δύσκολο είναι για εσένα, νιώθω το πόσο υποφέρεις, μακάρι να μπορούσα να σε βοηθήσω αλλά… Ξέρω πως δε θα μυ το επέτρεπες ποτέ, πως η καρδιά σου είναι δωσμένη στη ραλκ. Αν τα πράγματα ήταν διαφορετικά θα μπορούσαμε να γίνουμε ζευγάρι εμείς οι δυο.
-το ξέρεις πως δε γίνεται.
-Το ξέρω κι ούτε σου ζητάω τίποτα, μόνο να είσαι καλά και να μην υποφέρεις, αυτό θέλω. Τα λόγια της διέκοψε ένα θεσπαίσιο τραγούδι που λες και ξεχυνόταν από τον ουρανό και κατέβαινε κατακόρυφα. Τα μέλη της συντροφιάς κάθισαν πιο κοντά το ένα στο άλλο. Ο δάλκιρ ήταν που μίλησε.
-Λέτε να είναι η μεγάλη μητέρα;
-Χωρίς αμφιβολία, το ξωτικό δίπλα του κούνησε το κεφάλι καταφατικά. Σου το είχα πει να μην ανησυχείς.
Καθώς το ουράνιο τραγούδι πλησίαζε ένωσαν όλοι τις φωνές τους με αυτό. Ο δάλκιρ το ένιωσε πρώτος κι ανασηκώθηκε.
-είναι το κάλεσμα του κινδύνου, ακούστε καλά, νιώστε τις δονήσεις. Κάτι θα συμβεί από στιγμή σε στιγμή, ετοιμαστείτε.
Η μεγάλη μητέρα τους πλησίασε λίγες στιγμές αργότερα. Η συντροφιά σχημάτισε έναν κύκλο ώστε να μπορεί εκείνη να καθίσει στο κέντρο.
-τι συμβαίνει; Είπε ο δάλκιρ που ένιωθε βαρύ πάνω του το βλέμμα της.
Δάλκιρ, καθώς ερχόμουν συμβουλεύτηκα τα πνεύματα. Τους μίλησα για σένα. Μου αποκάλυψαν πως είσαι ο εκλεκτός. Θα έχεις καταλάβει πως κάτι σοβαρό συμβαίνει.
-ναι μητέρα, νιώθω τις δονήσεις. Μάλιστα κάποιο πνεύμα θέλησε να μου μιλήσει πριν λίγο μα εγώ το έδιωξα, η μάλλον το αγνόησα, έτσι το μήνυμά του δεν έφτασε ποτέ ως εμένα.
-αχ δάλκιρ, πόσες φορές θα σου το πω αυτό ακόμη; Μην αφήνεις τη θλίψη να σου δημιουργεί εμπόδια.
Το ξέρεις πως ο βασιλιάς μας κινδυνεύει;
-τι; Ο δάλκιρ πετάχτηκε όρθιος κι άνοιξε τα χέρια και τα πόδια διάπλατα. Η μεγάλη μητέρα που κατάλαβε τι σκόπευε να κάνει δεν τον εμπόδισε, άλωστε γι’αυτό τον εκπαίδευε.Ο δάλκιρ άρχισε να προφέρει κάποια λόγια τόσο σιγά πουυ κανείς σχεδόν δεν τον άκουγε εκτός από εκείνη που του τα υποδείκνυε. Λίγο αργότερα ένιωσε αίμα να ρέει ζεστό στις φλέβες του. Αυτό ήταν, είχε μεταμορφωθεί σε ένα νεαρό πανέμορφο πολεμιστή, οπλισμένο μέχρι τα δόντια.
Ένα επιφώνημα θαυμασμού ξέφυγε από τα μέλη της συντροφιάς αλλά η μεγάλη μητέρα μίλησε διαλύοντας τις επιδοκιμασίες.
-Δεν έχουμε χρόνο για αυτά τώρα, κάποιος ετοιμάζεται να δολοφονήσει το βασιλιά μας μέσα στο ίδιο του το παλάτι. Η Ραλκ δεν το είδε επειδή ήταν πολύ κοντά. Ξέρεις τι πρέπει να κάνεις, έτσι δεν είναι;
-Φυσικά αρχηγέ, ξέρω πολύ καλά. Τράβηξε το σπαθί του που άστραψε στο φως του φεγγαριου. Είμαι έτοιμος να ξεκινήσω αν δεν έχεις τίποτα άλλο να μου πεις.
-Να έχεις το νου σου στα πνεύματα, το πλάσμα με το οποίο πρόκειται να αναμετρηθείς δεν είναι κοινός θνητός. Αν νιώσεις εξασθενημένος δεν έχεις παρά να αγγίξεις το φυλαχτό μου, αυτό θα βοηθησει τις δυνάμεις σου να επιστρέψουν σε σένα, σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Το έβγαλε από το λαιμό της και του το έδωσε. Ο δάλκιρ το πήρε και το κρέμασε στο δικό του λαιμό. Στράφηκε να φύγει όταν η φωνή εκείνης της γυναίκας με την οποία μιλούσε λίγο πριν τον σταμάτησε.
Να προσέχεις, θυμάσαι καλά πώς να μπεις στο παλάτι;
-ναι, δάρκα, μην ανησυχείς, την έκοψε ανυπόμονα ο πολεμιστής. Ξέρω. Λοιπόν, αντίο σας, όλα θα πάνε καλά, είπε κι απομακρύνθηκε με μεγάλα αποφασιστικά βήματα.
Κανένας από την παρέα δεν σάλεψε ώσπου χάθηκε. Μόνο τότε η δάρκα άρχισε να κλαίει σιγανά.

Advertisements

Ετικέτες:

Ένα Σχόλιο to “η άρπα της αμάντας”

  1. Νυχτερινή Πένα Says:

    Μια δυνατη συνέχεια. Μεγάλες δυνάμεις τέθηκαν σε κίνηση και άρχισαν να συμβαίνουν γεγονότα. Πολύ ωραία.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: