Η πριγκίπισσα των ρόδων κι ο ταξειδευτής

-Πότε θα φύγεις, Ομάρ;
-Πριν την αβγή.
-Πού θα πας;
-Με περιμένει η τελευταία περιπέτεια. Η τελευταία μα και πιο μεγάλη. Θα μου πάρεικάποιο χρόνΟ αλλά αν βγω νικητής θα είμαι πολύ πλούσιος.
-Και τι τα θέλεις εσύ τα λεφτά; Δε φαίνεσαι άνθρωπος που τα υπολογίζει.
-Δεν έχεις κι άδικο, πριγκίπισσα των ρόδων, δεν τα υπολογίζω καθόλου. Δεν τα θέλω για μένα αλλά για σένα.
-για μένα;
-Ναι, θέλω όταν γυρίσω ξανά να σε ντύσω με χρυσάφι κι ασήμι.
-Μα εγώ δεν τα χρειάζομαι όλα αυτά. Δεν έχω μάθει να ζω μαζί τους.
-εγώ θα σε μάθω, και τότε θα γίνεις αληθινή πριγκίπισσα κι ίσως και βασίλισσα με στέμμα.
Η Μέριλιν σηκώθηκε απότομα.
-όλα αυτά που λες είναι αλλόκοτα. Δεν τα καταλαβαίνω, κι ούτε ξέρω γιατί ήρθανα σε βρω.
-Ξέρεις καλά γιατί ήρθες, πρέπει να κλείσει ο κύκλος. Σηκώθηκε κι εκείνος και τη στιγμή αυτή της φάνηκε ευλύγιστος και νέος. Την πλησίασε γοργά και την έπιασε από το χέρι.
-έχουμε μια νύχτα, μην τη σπαταλάς, θα αργήσω να σε ξανααγγίξω. Έκανε να τραβηχτεί μα τη συγκράτησε εύκολα.
-Βγάλε τα παπούτσια σου και πάμε μια βόλτα.
-Πού;
-εδώ, στην άκρη της ακτής. Πάντα το λαχταρούσα αυτό. Τόσα χρόνια πήγαινα βαθιά μέσα της, την εξερευνούσα και τη θαύμαζα. Κι από αύριο πάλι αυτό θα κάνω. Τη φύλαγα για μας αυτή τη βόλτα. Σκέψου το, δεν είναι υπέροχο; οΙ άκρες των ποδιών σου να αγγίζουν το νερό, κι όλο το υπόλοιπο σώμα σου να βρίσκεται στη γη…
Η μέριλιν το σκέφθηκε για λίγο εξτασιασμένη από την περιγραφή του.
-είναι αλήθεια πως εγώ την κάνω συχνά αυτή τη βόλτα που περιγράφεις. Έβγαλε τα παπούτσια της και τα ακούμπησε στο πιο κοντινό βραχάκι. Ύστερα τον ακολούθησε βιαστικά. το νερό ήταν δροσερό και γαλήνιο και η άμμος μαλακή, κολλούσε στα γυμνά τους πέλματα.
Για λίγο δε μίλησαν αλλά τελικά ο Ομμάρ έσπασε τη σιωπή.
-δεν είναι πολύ όμορφα;
-είναι, αλήθεια.
-το ήξερα πως θα την απολάμβανα την αίσθηση αυτή μαζί σου. Της έσφιξε πιο δυνατά το χέρι.
-Πού θα πας όταν φύγεις;
-Στην αφρική.
-τόσο μακριά;
-ναι τόσο.
-έχεις ξαναπάει;
-άλλες δυο φορες. Έλεγα πως δε θα γύριζα ποτέ από εκεί, μα ο κύκλος με βοήθησε ννα βρω το δρόμο μου.
-Μα τώρα, σε λίγο δηλαδή, θα φύγεις ξανά κι ο κύκλος θα σπάσει. Η σκέψη της έφερε πόνο κι απόρησε μα δεν είπε τίποτα γι’αυτό σε κείνον.
-Για σένα θα το κάνω το ταξίδι, μη με κάνεις να λέω τα ίδια ξανά. Δε μας φτάνει ο χρόνος.
-Μα εγώ δε… τα σκληρά του δάχτυλα ακούμπησαν στα χείλη της που ήταν ζεστά κι απαλά.
-έχεις ωραίο δέρμα, μουρμούρισε διατρέχοντας όσο πιο απαλά μπορούσε το πρόσωπό της. Εκείνη ρίγησε μα δεν τον εμπόδισε να συνεχίσει.
-Μα τι περίμενα; Πριγκίπισσα των ρόδων δεν είσαι; Γέλασε κοφτά και την έφερε πιο κοντά του.
-με φοβάσαι;
-δεν είμαι σίγουρη, ομολόγησε εκείνη τρέμοντας.
-να μη με φοβάσαι. Το ξέρω πως όλα τούτα είναι καινούρια για σένααλλα κάθε αλλαγή είναι για καλό. Ήρθε και για σένα η ώρα να μεγαλώσεις, δεν το θέλεις;
-το θέλω, πολύ.
-τότε μην αρνείσαι τη φύση και τα σημάδια. Άρχισαν και πάλι να περπατούν.

Advertisements

Ετικέτες:

2 Σχόλια to “Η πριγκίπισσα των ρόδων κι ο ταξειδευτής”

  1. Νυχτερινή Πένα Says:

    Α μια ρομαντική σκηνή στην άμμο δίπλα στο κύμα. Πολύ ωραία.

  2. mprilla Says:

    Χαιρομαι που σου αρεσε, μονο που στη ζωη πολυ σπανια ειναι ετσι τα πραγματα!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: