χρόνια πολλά

1.
Η Ρόντα κούνησε το κεφάλι με απόγνωση και τα μεγάλα κρεμαστά της σκουλαρήκια κουδούνισαν, σαν για να επιβεβαιώσουν τα λόγια και τις κινήσεις της.
-εγώ τη βρήκα, το πρωί, γύρω στις δέκα.
-γιατί τόσο αργά; Δε σκεφθήκατε να μπείτε πιο νωρίς στο δωμάτιό της;
Η κοπέλα έγνεψε πάλι κι άρπαξεαπό έναν κρίκο στο κάθε της χέρι.
-δεν ήθελα να την ξυπνήσω, η Άσλει κοιμόταν αργά συνήθως.
-Λοιπόν; Τι έγινε μετά; Όταν μπήκατε μέσα, πώς τη βρήκατε;
Ο Γουίλιαμ άρχισε να χαιδεύει τα κουμπιά του μικρού του φορητού υπολογιστή. Κατέγραφε την κάθε της λέξη τόσο γρήγορα που οι κινήσεις του σχεδόν δε διακρίνονταν.
-Ήταν ξαπλωμένη, τα μάτια της ήταν κλειστά, χαμογελούσε, έδειχνε ευτυχισμένη.
Η ρόντα σταμάτησε και τραβώντας τα χέρια από τα αφτιά της τα έφερε μπροστά στο στόμα της.
-Καλύτερα να ηρεμήσετε, ξέρω πως την αγαπούσατε πολύ, μα χρειαζόμαστε τη βοήθιά σας για να ξεκαθαρίσουμε την κατάσταση. Γι’αυτό σας παρακαλώ συνεχίστε.
-Άρχισα να της μιλάω, πολύ γλυκά, της θύμισα μισοτραγουδώντας πως ήταν τα γενέθλιά της, άρχισα να της λέω το παραδοσιακό τραγουδάκι με τις καθιερωμένες ευχές αλλά εκείνη δεν αντιδρούσε.
-Κι εσείς τι κάνατε;
-Την πλησίασα κι άρχισα να τη χαιδεύω, στα μαλλιά και στο πρόσωπο αλλά αποτραβήχτηκα την επόμενη στιγμή, ήταν παγωμένη. Ανατρίχιασε κι άπλωσε το χέρι να πάρει το ποτήρι με το νερό.
-Κατάλαβα πως δεν ήταν καλά, μα δεν ήθελα να παραδεχτώ πως ήταν νεκρή. Πανικοβλήθηκα, άρχισα να φωνάζω και σύντομα το δωμάτιό της γέμισε με κόσμο. Όσοι βρίσκονταν στο σπίτι μαζεύτηκαν εκεί. Ακόμη και η κόρη της, η μικρή Μαντλέν ήρθε να δει τι συνέβαινε. Κανείς δεν είχε την προνοητικότητα να την απομακρύνει. Ευτυχώς που κάποτε συνήλθε ο αλ και την τράβηξε με το ζόρι έξω από το δωμάτιο.
Ο γουίλιαμ συνέχιζε να γράφει χωρίς να τη διακόπτει. Δεν ήταν δυνατό να καταλάβει κανείς τι σκεφτόταν, είχε εξασκηθεί σ’αυτό.
-Η μικρή όμως είχε δει αρκετά, άρχισε να κλαίει δυνατά και χρειάστηκε να της δώσουν κάποιο φάρμακο.
-Ποιος της το έδωσε;
-Ο αλ βέβαια. Όταν κάποιος αρρωσταίνει εδώ μέσα είναι ο αΛ που τον γιατρεύει.
-από πότε μένει εδώ ο αλ;
Η ρόντα το σκέφθηκε για λίγο.
-ήρθε εδώ λίγο μετά τον ερχομό του παιδιού νομίζω.
-Πώς αυτό;
-Δεν ξέρω ακριβώς, όλοι τον δέχτηκαν με χαρά εδώ.
-όλοι; Κι ο κύριος σκοτ;
-ναι, βέβαια, κι εκείνος.του φερόταν πάντα πολύ φιλικά, έπιναν μαζί τα βράδια κι έπαιζαν παιχνίδια στον υπολογιστή, ή μιλούσαν και χάζευαν περιοδικά για αυτοκίνητα και κατασκευές.
-Και η Άσλει που ήταν αυτές τις ώρες;
-Κάποια βράδια τα περνούσε μαζί τους, αφού πρώτα κοίμιζε την κόρη της. Δεν ήθελε να το κάνω εγώ αυτό, έλεγε πως αυτή ήταν μια από τις ομορφότερες στιγμές της μέρας. Συχνά καθώς περνούσα έξω από το παιδικό δωμάτιο άκουγα τραγούδια και γέλια από μέσα κι αυτό μου άρεσε. Η Μαντλέν είναι χαρούμενο παιδί, γλυκό κι ευαίσθητο, τη λάτρευε η Άσλει. Κατάπιε τα δάκρυά της κι έμεινε σιωπηλή έτσι ο Γουίλιαμ αναγκάστηκε να συνεχίσει την κουβέντα ο ίδιος.
-τι έγινε μετά;
-η Μέρεντιθ πήγε μαζί της στο δωμάτιο κι άρχισε να της μιλάει όσο πιο γλυκά μπορούσε.
-νομίζετε πως το παιδί κατάλαβε την καταστροφή;
-Ναι, είμαι σίγουρη, το κατάλαβε σχεδόν τόσο γρήγορα όσο κι εμείς.
Το κακό δε μπορούσε να γίνει χειρότερη στιγμή. Η μικρή είχε ετοιμάσει για κείνη μια όμορφη ζωγραφιά με σκοπό να της την δώσει σήμερα, πριν το μεσημεριανό φαγητό. Ζωγραφίζει πολύ ωραία η μαντλέν, όλοι το λένε εδώ.
-Τι έγινε στο δωμάτιο; Ο Γουίλιαμ ύψωσε τα μάτια του στο πρόσωπό της και η ρόντα είδε πως ήταν γαλάζια και μεγάλα.
-Ο Αλ κι ο κύριος σκοτ πήγαν σε μια γωνιά κι άρχισαν να μιλάνε σιγανά μεταξύ τους, κανείς δεν ξέρει τι έλεγαν αλλά λίγο αργότερα μας ζήτησαν πολύ ευγενικά να βγούμε από το δωμάτιο. Όταν έφτανα στην πόρτα με σταμάτησε ο Αλ και μου είπε να κρατήσω την ψυχραιμία μου γιατί μας περίμεναν δύσκολες ώρες.
Κούνησα το κεφάλι κι έφυγα ξεχνώντας να ζητήσω νέες οδηγίες, τα είχα χαμένα.
-δεν ξέρετε λοιπόν τι άλλο έγινε μέσα στο δωμάτιο;
-όχι, λυπάμαι.
-δεν πειράζει, τι άλλο ξέρετε; Πότε μπήκατε ξανά εκεί μέσα;
-Ύστερα από λίγο, όταν έφυγαν οι κύριοι.
-γιατί;
Η ρόντα έσκυψε το κεφάλι.
-ήθελα να τη δω πάλι, την αγαπούσα πολύ. Δε μπορούσα να το πιστέψω αυτό που είχε συμβεί.
-Και τι κάνατε λοιπόν; Στεκόσαστε εκεί κοιτώντας την;
-ναι, για λίγο, κι ύστερα έφυγα από φόβο μη με δει κανείς.
-μάλιστα. Ο γουίλιαμ πάτησε με δύναμη κάτι κοντά στην οθόνη κι ένας κουδουνιστός ήχος βγήκε από το μικρό υπολογιστή.
-υπάρχει κάτι άλλο που πρέπει να μάθω;
-όχι, δεν το νομίζω.
-είστε σίγουρη;
Την κοίταξε πάλι για μια στιγμή κι εκείνη δεν κατέβασε το βλέμμα της.
-ναι, αν θυμηθώ κάτι θα έρθω αμέσως.
-θα περιμένω, εδώ θα είμαι. Να θυμάστε πως μια γυναίκα είναι νεκρή, πέθανε ακριβώς τη μέρα των γενεθλίων της.
Η ρόντα έγνεψε και έκανε γρήγορα τα λίγα βήματα που τη χώριζαν από την πόρτα.
-το ξέρω, της ετοιμάζαμε ένα υπέροχο παρτακι με τούρτα σαμπάνια κι ωραία φαγητά.
Της άρεσαν αυτά τα πράγματα, θα το απολάμβανε.
-Μπορείτε να μου φωνάξετε τον κύριο σκοτ;
-Βέβαια.
-Αλήθεια, πού βρίσκεται τώρα;
-στο μεγάλο σαλόνι, στη βιβλιοθήκη… περνάει πολλές ώρες εκεί μέσα, όπως κι ο αλ… ή στο δωμάτιο της Άσλει.
-Πείτε του πως τον περιμένω παρακαλώ, και μην απομακρυνθείτε, θα σας χρειαστώ ξανά μάλλον.
-γιατί; Θέλω να πω συμβαίνει κάτι σοβαρό; Με υποψιάζεστε για κάτι;
-Όχι, μην ανησυχείτε, δε συμβαίνει κάτι τέτοιο, απλά οι πληροφορίες σας είναι πολύτιμες για μένα,είστε κάτι σαν βοηθός μου.
-αν είναι έτσι τότε εντάξει. Χαμογέλασε αλλά πολύ αχνά και κουρασμένα.
-Θα έχετε τον κύριο σΚοτ εδώ σε λίγα λεπτά.
Βγήκε κιέκλεισε την πόρτα μαλακά πίσω της.
Όταν έμεινε μόνος ο γουίλιαμ άναψε ένα τσιγάρο και σηκώθηκε να ξεμουδιάσει. Πλησίασε ένα μεγάλο παράθυρο και το άνοιξε. Έπειτα εισέπνευσε τον καθαρό αέρα για λίγο κι επέστρεψε στον υπολογιστή χωρίς να το κλείσει.
Κάθισε πάλι στην μαλακή πολυθρόνα κι αναστέναξε βαθιά.
Δεν ήταν παραπάνω από 30 αλλά την έκανε 6 χρόνια αυτή τη δουλειά. Είχε σπουδάσει εγκληματολογία και ποινικά στο Παρίσι και κάμποσα ακόμη πράγματα. Ως και σήμερα σπούδαζε, έκανε μια διατριβή για τον ανώμαλο ψυχισμό των δολοφόνων. Όλοι τον εκτιμούσαν πολύ και του ανέθεταν ορισμένες από τις πιο δύσκολες υποθέσεις που προέκυπταν. Τα κατάφερνε σχεδόν πάντα να βρει την άκρη του νήματος στηριζόμενος αποκλειστικά και μόνο στις καταθέσεις των μαρτύρων, στα βιβλία του, στην οξυδερκή του παρατήρηση, και στη μελέτη του χώρου όπου γινόταν ο φόνος.
Ελάχιστα έβγαινε από το χώρο του δράματος τις πρώτες ώρες μετά το έγκλημα. Οι συνάδελφοι του δε διαμαρτύρονταν ποτέ γι’αυτό αν και τους παραξένευαν οι μέθοδοι του. Το μόνο που έκαναν ήταν να περιμένουν από αυτόν να φτάσει στο τέρμα, κι εκείνος αυτό ακριβώς έκανε. Μισούσε τα όπλα και τις συμπλοκές, και ποτέ σχεδόν δεν έπαιρνε μέρος στις διάφορες βαριές επιχειρήσεις.
Δεν αποχωριζόταν ποτέ το φορητό του υπολογιστή, τα τσιγάρα του και τις καραμέλες για το βήχα με γεύση λεμονιού. Έλεγε πως τον βοηθούσαν να σκέφτεται.
Ακριβώς για να επαληθεύσει αυτό το τελευταίο,έβγαλε από την τσέπη του ένα ολόκληρο πακέτο κι αφού έσχισετην άκρη του περιτυλήγματος έριξε μια στο στόμα του. Έπειτα συγκεντρώθηκε ξανά στο λαπτοπ. Ήθελε πριν έρθει ο κύριος σκοτ να προλάβει να στείλει ένα μήνυμα στην έλεν. Κάθε φοροα που έφευγε από το σπίτι της εκείνη ανησυχούσε και περνούσε όλη τη μέρα καθισμένη μπροστά από το δικό της υπολογιστή, περιμένοντας κάποιο μήνυμα. Την ήξερε 11 χρόνια, από τότε που τέλειωσε το σχολείο. Ήταν μαζί τα 10 κι είχαν περάσει τόσα πολλά…
Η έλαν ήταν διακοσμήτρια εσωτερικών χώρωνκι όταν δεν έτρεχε σε κάποιο ραντεβού της άρεσε να μένει στο σπίτι σερφάροντας στο ιντερνετ ή μαγειρεύοντας για τους δυο τους. Ήταν πολύ καλή μαγείρισσα.
Δεν της έγραψε πολλά, μόνο τα βασικά, δεν είχε άλωστε και περισσότερα να μοιραστεί μαζί της, ήταν στην αρχή, δεν είχε φτάσει η ώρα για τα πρώτα συμπεράσματα.
Η πόρτα χτύπησε όταν πατούσε το κουμπί για την αποστολή του μηνύματος. Έκλεισε τη σελίδα κι εμφάνισε αυτή των καταθέσεων κι ύστερα είπε να περάσουν.
Ακούστηκε ένα τρίξιμο σχεδόν ανεπαίσθητο και στην είσοδο του δωματίου φάνηκε ο Κύριος σκοτ. Φαινόταν χλωμός και ταραγμένος. Είχε τα χέρια χωμένα μέσα στα μαλλιά του που ήθελαν κούρεμα εδώ και καιρό κι ένα λεπτό τσιγάρο κρεμόταν από τις άκρες των χειλιών του.
-Περάστε. Ο γουίλιαμ άφησε και πάλι την καρέκλα του κι άπλωσε στον άλλο άνδρα το χέρι του.
-τα συλληπητήριά μου, λυπάμαι πραγματικά. Ο άλλος έγνεψε αδιόρατα κι απομακρύνθηκε επιτέλους από την πόρτα.
Πήγε και κάθισε στην πολυθρόνα απέναντι από το γουίλιαμ και σταύρωσε τα χέρια στα γόνατά του.
-σας ευχαριστώ, είπε μουρμουριστά. Δε μπορώ να το πιστέψω, η γυναίκα μου, η γλυκιά μου η άσλει νεκρή. Όταν την είδα ξαπλωμένη στο κρεβάτι της νόμιζα πως η καημένη η ρόντα είχε πανικοβληθεί αδικαιολόγητα. Έλεγα πως κοιμόταν βαθιά, ήταν τόσο κουρασμένη χθες…
-θα τα πούμε όλα, μα πρώτα απ’όλα θα ήθελα να μάθω το μικρό σας όνομα.
-Τζέρεμι, με λένε Τζέρεμι σκοτ.
Ο γουίλλιαμ κάτι πάτησε ενώ την ίδια στιγμή έγνεφε καταφατικά.
-μάλιστα, εδώ γεννηθηκατε;
-Ναι, εδώ έμεναν οι γονείς μου, σε τούτο το σπίτι για την ακρίβεια.
-αυτό δεν το ήξερα, έχει ενδιαφέρον η πληροφορία. Δεν φύγατε καθόλου από την πόλη;
-μόνο για λίγο, για να τελειοποιήσω τις σπουδές μου στη ζωγραφική και το πιάνο.
Ο γουίλιαμ συνέχισε να γράφει αυτά που άκουγε.
-Πόσων χρόνων είστε;
-Μπορείτε να μου μιλάτε στον ενικό, δε νομίζω πως έχουμε μεγάλη διαφορά ηλικίας.
-Λόγοι αρχής, δικαιολογήθηκε ο γουίλιαμ αλλά συγκατένευσε ευχαριστημένος.
-είμαι 32.
-δίκιο είχες, εγώ κλείνω τα 30 το μάιο. Αλήθεια η άσλει τα πόσα έκλεινε σήμερα;
-τα 29. τόσο νέα, τόσο όμορφη, τόσο μοναδική. Το κεφάλι μου κοντεύει να σπάσει.
-Να πω στη ρόντα να φέρει μια ασπιρίνη;
-Ω ναι, θα το ήθελα, ευχαριστώ.
-αΜέσως. Μείνε εδώ σε παρακαλώ. Ο γουίλιαμ σηκώθηκε και βγήκε από το δωμάτιο.
Μόνος πια ο Τζέρεμι άρχισε να επεξεργάζεται τον ηλεκτρονικό υπολογιστή του αστυνόμου ώσπου είδε στην οθόνη να ανάβει ένα πορτοκαλί φωτάκι με την ένδειξη ενός νέου μηνύματος. Για μια στιγμή αναρωτήθηκε ποιος να ήταν ο αποστολέας αλλά την επόμενη στιγμή θυμήθηκε αυτό που τον είχε φέρει ως εκεί και κάθε διάθεση για κατασκοπία εξαφανίσθηκε.
Τότε ήταν που γύρισε κι ο γουίλιαμ.
-όλα εντάξει, είπε επιστρέφοντας στη θέση του. Η ρόντα θα είναι εδώ σε λίγα λεπτά.
-Και πάλι ευχαριστώ. Ξέρεις, υποφέρω συχνά από πονοκεφάλους. Πάντα το είχα αυτό το πρόβλημα, έχω επισκεφθεί πολλούς γιατρούς, επέμενε βλέπεις η μητέρα μου, έχω δοκιμάσει κάμποσες θεραπείες… καμιά δεν απέδωσε.
-τι λένε οι γιατροί;
-Η ευαισθησία προκύπτει από την ίδια την προσωπικότητά μου κι από τον τρόπο ζωής μου. Ξέρεις πολύ λίγο ασχολούμαι με πρακτικά θέματα, ζω για την τέχνη.
-και για τη γυναίκα και την κόρη σου, σκέφθηκε ο γουίλιαμ αλλά δεν είπε τίποτα. Η ματιά του έπεσε στο νέο μήνυμα. Θα ήταν σίγουρα από την έλεν, θα το διάβαζε όταν θα έμενε και πάλι μόνος.
Καθάρισε το λαιμό του για να κάνει την επόμενη ερώτηση αλλά τους διέκοψε το χτύπημα στην πόρτα.
Ήταν η Ρόντα που κρατούσε στα χέρια έναν μεγάλο δίσκο. Τον ακούμπησε με προσοχή πάνω στην άδεια πλευρά του γραφείου και τους κοίταξε ήσυχα.
Ο γουίλιαμ της ανταπέδωσε το βλέμμα αλλά ο Τζέρεμι δεν έκανε το ίδιο.
Η υπηρέτρια είχε μακιγιάρει με προσοχή το πρόσωπό της, διακριτικά ωστόσο. Το κοκκίνισμα στα μάτια της είχε χαθεί.
-λοιπόν; Ήρθε ο γιατρός;
-Ναι, κύριε, αυτή τη στιγμή βρίσκεται στο δωμάτιο της κυρίας άσλει. Κάνει ό,τι χρειάζεται.
-όταν τελειώσει σε παρακαλώ κράτησέ τον στο σπίτι, πες του πως είναι ανάγκη να του μιλήσω και ζήτησέ του να έχει έτοιμη την αναφορά του. Σύμφωνοι;
-Ναι, βέβαια. Θα το κάνω. Σας έφερα σαντουιτς με ντομάτα και ζαμπόν, πήρα μόνη την πρωτοβουλία αλλά πίστευα πως θα πεινούσατε.
-ευχαριστούμε, καλά έκανες. Αυτή τη φορά ήτανο τζέρεμι σκοτ που είχε μιλήσει. Η φωνή του ήταν κάπως παγερή αλλά η Ρόντα δε φάνηκε να ενοχλείται.
-εντάξει, μπορείς να πηγαίνεις. Ο Γουίλιαμ τη χαιρέτισε καθώς έβγαινε.
-Λοιπόν, ώρα για την ασπιρίνη μου. Ο Τζέρεμι σηκώθηκε τρεκλίζοντας και τότε μόνο κατάλαβε ο αστυνόμος πως είχε κάποιο πρόβλημα στο αριστερό του πόδι. Ήταν ανεπαίσθητο, γι’αυτό δεν το πρόσεξε πιο πριν, όταν τον είδε να μπαίνει.
Ο Τζέρεμι πλησίασε το δίσκο και πήρε στο χέρι το ποτήρι και το βαζάκι με τις ασπιρίνες. Έριξε δυο μέσα κι άρχισε να τις ανακατεύει με ένα μικροσκοπικό ασημένιο κουταλάκι. Οι κινήσεις του ήταν βαριεστημένες παρά τον πόνο του που ήταν εμφανής.
-Θα ήθελες να μου πεις για τη γνωριμία σου με την άσλει;
-Μα ναι, φυσικά, μόνο που νόμιζα πως θα συζητούσαμε για τα περιστατικά των τελευταίων ημερών, ή και ωρών ακόμη.
Το χαμόγελο χάθηκε από το πρόσωπο του άλλου άνδρα κι όταν μίλησε το έκανε με έναν τρόπο αιχμηρό κι απόλυτα αποφασιστικό.
-Θα φτάσουμε κι εκεί, τζέρεμι, αλλά σε παρακαλώ άφησε με να κάνω αυτό που ξέρω. Μην ανησυχείς, θα μιλήσεις για όλα σύντομα.
Ο τζέρεμι ζάρωσε στην πολυθρόνα του γνέφοντας σπασμωδικά.
-Τη γνώρισα στο παρίσι, στα πρώτα έτη των σπουδών μου. Ήταν πανέμορφη γυναίκα αλήθεια, μπορούμε να σας φέρουμε φωτογραφίες της.
-ναι, αυτό θα το ήθελα πολύ, θα το φροντίσουμε.
Ένα κλικ στον υπολογιστή πριν συνεχίσει ο τζέρεμι.
-Κι ακόμη και τώρα ήταν υπέροχη,μα τότε… αληθινή θεά. Την είδα μια μέρα στη σχολή, ήρθε να κάνει το μοντέλο για έναν καθηγητή. Θαμπώθηκα και άρχισα να τη φλερτάρω έντονα. Εκείνη δεν αντιστάθηκε σχεδόν καθόλου.
Ο γουίλιαμ άρχισε να σκέφτεται γρήγορα καθώς έπαιρνε ένα σαντουιτς από το δίσκο. Εκείνη, μια πανεμορφη νεαρή να έλκεται από έναν άνδρα σαν το τζέρεμι που δεν ήταν καθόλου όμορφος. Είχε ωστόσο πολλά χρήματα κι ακόμη περισσότερες προοπτικές.
-Πες μου λίγα λόγια για κείνη, σπούδαζε κάτι ή βασιζόταν αποκλειστικά και μόνο στην ομορφιά της;
-Βέβαια σπούδαζε, διέθετε ένα λαμπρό μυαλό. Τελείωσε τη νομική κι έκανε μάλιστα και μεταπτυχιακά στις πολιτικές επιστήμες.
-Και τι σχέση είχε με το χώρο των τεχνών;
-αγαπούσε την ποιοτική μουσική και τις καλές τέχνες γενικότερα. Τον πρώτο καιρό της γνωριμίας μας είχα αρχίσει να της δείχνω κάποιους από τους πίνακές μου. Ενθουσιάστηκε, και ξέρω πως αυτός ήταν ένας λόγος που με παντρεύτηκε.
Αυτό το τελευταίο το είπε πολύ σιγά.
-είχε χρήματα η ίδια;
-Ναι, ήταν ευκατάστατη αλλά δεν ανήκε στα ανώτερα κοινωνικά στρώματα. Τα χρήματα προέρχονταν από κάποια κληρονομιά.
κΙ άλλο ένα κλικ. Ο τζέρεμι άρχισε να τρίβει με τα δάκτυλα τους κροτάφους.
-Πώς πάει ο πονοκέφαλος;
-νομίζω πως αρχίζει να υποχωρεί. Πάλι καλά, δεν ξέρω για πόσο θα άντεχα ακόμη.
-Πώς ήταν οι σχέσεις σας πριν το γάμο; Πόσον καιρό είσαστε μαζί πριν αποφασίσετε να δέσετε τις ζωές σας;
-έχει τόση σημασία;
-ειλικρινά, ναι.
-Ας είναι, ο τζέρεμι αναστέναξε μαλακά πριν απαντήσει.
-παντρευτήκαμε ένα χρόνο μετά τη γνωριμία μας.
-τόσο σύντομα;
-ναι, δε βλέπαμε το λόγο να το καθυστερήσουμε.
-αγαπημένο ζευγάρι λοιπόν.
-βέβαια, πολύ.
-Δεν είχατε συχνές προστριβές;
-Όχι, όχι συχνά. Μόνο μια φορά μαλώσαμε άσχημα, λίγο πριν το γάμο.
Ο γουίλιαμ δάγκωσε μια μπουκιά από το σαντουιτς και τη μάσησε αργά.
-Για ποιο λόγο;
-Χωρίς συγκεκριμένη αιτία. Η άσλει είχε πολύ άγχος πριν την τελετή με όλες αυτές τις προετοιμασίες.
-Ναι, το παθαίνουν αυτό οι γυναίκες συχνά. Λοιπόν; Τι έγινε έπειτα;
-Τα βρήκαμε βέβαια κι όλα κύλησαν όπως έπρεπε. Όλα ήταν όμορφα ως χθες, ως σήμερα δηλαδή.

Advertisements

Ετικέτες:

4 Σχόλια to “χρόνια πολλά”

  1. Νυχτερινή Πένα Says:

    Μια ωραία αρχή ιστορίας, μου αρέσει ο ήσυχος τυπος του αστυνομικού που ανέλαβε να βγάλει άκρη από την υπόθεση και όπως τον σκιαγραφησες. Η μεθοδός του είναι επίσης ξεχωριστή. Περιμένουμε να δούμε πως θα εξελιχθεί η υπόθεση, ακόμα δεν έχουμε κίνητρο ή ύποπτους.

  2. mprilla Says:

    Γεια σου πενα, ευχαριστω για τα καλα σου λογια.
    Λοιπον, οι υποπτοι ειναι αυτοι που βλεπεις κι αυτοι που θα δεις στην επομενη συνεχεια.
    Οσο για το κινητρο… αν σου τα πω ολα τι θα διαβασεις παρακατω;

  3. Lady Nina Says:

    Πολύ καλή η αρχή της ιστορίας! Ανυπομονώ να διαβάσω και τη συνέχεια! Και θέλω να δω αν θα καταλάβω ποιός είναι ο ένοχος, πριν τον ξεσκεπάσεις εσύ!

  4. mprilla Says:

    Θα τον βρεις πιστευω!!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: