πριν ή μετά;

Όσοι με διαβάζουν που και που θα ξέρουν πως δε συνηθίζω να κάνω προσωπικές αναρτήσεις σε αυτό το ιστολόγιο. Όμως πριν λίγο διάβασα κάπου πως τα blogs έχουν το χαρακτήρα ημερολογίων πολλές φορές. Έτσι μπήκα στον πειρασμό να μιλήσω για κάτι που με απασχολεί έντονα τους τελευταίους μήνες.
Κάθομαι κι αναρωτιέμαι πως ήμουν όταν δεν είχα υπολογιστή.
Η πρώτη μου σκέψη ήταν πως χωρίς αυτόν έκανα λιγότερα πράγματα και πως ήμουν πολύ περιορισμένη.
Είναι αλήθεια πως πιο πριν αντιμετόπιζα κάποιες δυσκολίες με το διάβασμα και το γράψιμο. Αφ’ενός επειδή ελάχιστοι γνωρίζουν τη γραφή bralle στην οποία έγραφα κυρίως ως τότε, κι αφ’ετέρου επειδή δεν έβρισκα πάντα τα βιβλία που ήθελα για διάβασμα.
Ο υπολογιστής αγοράστηκε με σκοπό να προμηθευτώ κάποια ειδικά μουσικά προγράμματα τα οποία θα με βοηθούσαν στις ενορχηστρώσεις και στις συνθέσεις τις οποίες ήθελα να δουλέψω.
Θα είμαι ειλικρινής και θα πω πως το chat δεν το είχα στο νου μου. Άρχισα να γίνομαι μέλος σε διάφορες ιστοσελίδες που αφορούσαν στα βιβλία και σε κάθε μορφή λογοτεχνίας για να ενημερώνομαι και να έχω πρόσβαση στη σχετική αρθρογραφία.
Κάπου τότε άρχισα να καταλαβαίνω και να βλέπω πως υπήρχαν πολλοί πολλοί άνθρωποι που μοιράζονταν τα ίδια ενδιαφέροντα με εμένα κι αυτό με γέμισε χαρά και προσμονή.
Άρχισα να στέλνω και να λαμβάνω πολλά μηνύματα καθημερινά στα οποία μιλούσα μαζί τους κυρίως για βιβλία συγγραφή και μουσική.
Η αίσθηση πως μόλις θα ανοίξω τον υπολογιστή θα συναντήσω κάποιους φίλους ήταν μαγευτική.
Σιγά σιγά με κάποιους οι συζητήσεις έγιναν πιο προσωπικές, κι επεκτάθηκαν σε άλλα θέματα, πιο κοντινά.
Κι αυτή η αίσθηση ήταν απείρως πιο όμορφη. Ίσως να αποκτούσα κάποτε μερικούς καλούς, αληθινούς φίλους.
Λίγο αργότερα άρχισαν να έρχονται τα σχέδια για κάποια κοινή εμπειρία. Τα περισσότερα δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ. Χρειάστηκε να γίνει κάμποσες φορές αυτό για να με κάνει να κλονισθώ.
Τελικά προτίμησα να κρατήσω τις ηλεκτρονικές μου επαφές έχοντας ωστόσο στο νου μου τη μοναδικότητα της στιγμής.
Τα σχέδια σταμάτησαν κι όλα κυλούσαν καλύτερα.
Άρχισα να κάνω βόλτες στον κόσμο των ιστολογίων θαυμάζοντας την ποικιλία των θεμάτων και των χρωμάτων τους, συνομιλώντας με τους κατόχους τους για τα πάντα, αλλά τώρα πια ήξερα, κι έτσι μεταπηδούσα γρήγορα από το ένα στο άλλο.
Τη μια μέρα κουβέντιαζα με κάποιον γνωστό συγγραφέα, για να βρεθώ την επόμενη να κάνω παρέα σε έναν άτυχο ερωτευμένο που πνιγόταν μέσα στη νοσταλγία.
Όταν ήρθαν πάλι τα σχέδια, μέσα από στιγμές έντονης συντροφικότητας τα αγνόησα ωστόσο εκείνα επέμεναν.
Άρχισα να σκέφτομαι εντατικά τι έπρεπε να κάνω μαζί τους.
Τελικά εγκατέλειψα τονάνθρωπο που τα κατέστρωνε και δεν το μετάνιωσα ποτέ.
Πέρασαν χρόνια από τότε.
Δεν ξέρω γιατί κάνω αυτόν τον απολογισμό αλλά αφού τον άρχισα θα τον τελειώσω.
Ο κόσμος του ιντερνετ είναι μάλλον πλάνος. Η πλάνη του ωστόσο είναι μαγική και πολύ ελκυστική.
Ήρθαν πολλοί φίλοι, κάποιοι έφυγαν, κάποιοι όχι. Με κάποιους μιλάω πια μόνο εξαιτίας ορισμένων όμορφων αναμνήσεων, με άλλους επειδή έτυχε να με στηρήξουν σε μια δύσκολη στιγμή.
Άλλοι τέλος με απογοήτευσαν πολύ και με έκαναν να σκεφθώ να εγκαταλείψω αυτό το κομμάτι της τόσο έντονης επικοινωνίας και να περιορισθώ σε κείνα τα κομμάτια που μου προσφέρουν κάποια διευκόλυνση, όπως το γράψιμο.
Αναμφίβολα τώρα πια ο ηλεκτρονικός υπολογιστής κρίνεται σχεδόν απαραίτητος για μένα.
Όμως όλο και πιο συχνά αναρωτιέμαι αν αξίζει να περνάω τοσες ώρες κουβεντιάζοντας με άγνωστους ανθρώπους.
Κι όλο και πιο συχνά έρχεται στο νου μου το ερώτημα, πότε ήμουν καλύτερα; Πριν ή μετά;

Advertisements

Ετικέτες:

8 Σχόλια to “πριν ή μετά;”

  1. meanan Says:

    ΑΥΤΗ ειναι μια ερωτηση που απασχολει πολλους.Νομιζω οτι ειναι ωραιο να μιλας με πολλους ανθρωπους κι ας μη γινεις ποτε καρδιακος φιλος ή τους συναντησεις απο κοντα.

  2. mprilla Says:

    Ειναι πολυ πιθανο να εχεις δικιο.
    γι’αυτο εξακολουθω να γραφω αυτα που γραφω και να τα μοιραζομαι.
    απλα καποιες φορες ακουω καποια λογια που με βαζουν σε σκεψεις.

  3. Νυχτερινή Πένα Says:

    Λόγια που σε βάζουν σε σκέψεις σίγουρα. Αλλά έχω εμπιστοσύνη τόσο στη λογική όσο και στη συναισθηματική σου κρίση. Μπορείς να καταλάβεις πότε αυτά που ακούς είναι ειλικρινή και αληθινά και να πράξεις αναλόγως. Δείχνοντας και την επιεικια που χρειάζεται στα ανθρώπινα λάθη.

  4. mprilla Says:

    Ο χρονος θα δειξει, ολοι κανουμε λαθη συχνα.

  5. velis Says:

    Μυήθηκα πρόσφατα στο κόσμο των ιστολογίων αλλά δεν είμαι αιθεροβάμων… ο κόσμος αυτός είναι ακριβώς όπως εκεί εξώ, εκείνος που συνήθως μάς τρομάζει αλλά ταυτόχρονα μάς σαγηνεύει. Το θέμα είναι τι σε γεμίζει, τι σε κεντρίζει…

  6. mprilla Says:

    καλησπερα, εχεις δικιο φυσικα.
    Απλα καμια φορα αυτα που νιωθω ειναι αντιφατικα.

  7. Lady Nina Says:

    Ας καταθέσω κι εγώ την άποψή μου…
    Τα ιστολόγια, τα φόρουμ, ακόμα και οι ιστοσελίδες όπως το facebook ή τα chatrooms, όλα λειτουργούν με σκοπό να φέρνουν κοντά, ανθρώπους που είναι μακριά.
    Σαφώς, θα ήταν πολύ παρήγορο να μπορούμε να γνωρίσουμε τους εν λόγω ανθρώπους από κοντά, να βεβαιωθούμε για τις προθέσεις και τα λεγόμενά τους, όπως μόνο μια face to face επαφή μπορεί να μας το εξασφαλίσει. Ωστόσο, σε κάποιες σχέσεις η μαγεία είναι ακριβώς αυτή: ότι δεν πρόκειται να γνωρίσεις ποτέ τον άλλο από κοντά. Έτσι, μπορείς ίσως να ανοίγεσαι περισσότερο και πιο εύκολα στον άλλο.
    Δεν είναι, όμως, μόνο έτσι οι σχέσεις μέσω διαδικτύου. Μπορείς κάλλιστα να γνωρίσεις κιόλας τον άλλο από κοντά και να δεις ότι ταιριάζετε -είτε φιλικά, είτε με οποιαδήποτε άλλη έννοια.
    Από προσωπική εμπειρία, γνωρίζω πολύ καλά πως ακόμα και οι σχέσεις που δημιουργούνται έτσι, μπορούν να αφήσουν το σημάδι τους πάνω μας.
    Πολύ πρόσφατο παράδειγμα είναι ο χαμός του αγοριού μιας καλής μου φίλης, δυο μόλις εβδομάδες πριν βρεθούν για πρώτη φορά από κοντά. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο πόνεσε και πόσο την πονάει ακόμα αυτό. Και όχι μόνο εκείνη, καθώς το γεγονός είχε αντίκτυπο σε όλους όσους ξέραμε γι’αυτόν.
    Τα συναισθήματα, λοιπόν, είναι πάντα συναισθήματα και το ότι μεσολαβεί το διαδίκτυο στις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων, δεν κάνει αυτές τις σχέσεις λιγότερο σημαντικές ή λιγότερο πραγματικές. Οι σχέσεις είναι σχέσεις, είτε υπάρχει προσωπική επαφή, είτε τηλεφωνική, είτε διαδικτυακή. Είτε το θέλουμε, είτε όχι, είναι πια ένας πολύ διαδεδομένος τρόπος να γνωρίζουμε ανθρώπους που έχουν κοινά, με εμάς, ενδιαφέροντα.
    Ας χρησιμοποιήσουμε, λοιπόν, το διαδίκτυο προς ώφελός μας κι ας μάθουμε να «οσμιζόμαστε» τις προθέσεις του άλλου, μέσα από τα λόγια του. Αργά ή γρήγορα, θα φανεί το ποιόν του άλλου, αρκεί να είμαστε κι εμείς λίγο υποψιασμένοι.
    Πάλι έγραψα ένα κατεβατό… Ελπίζω τουλάχιστον να σε βοήθησα έστω και λίγο στο να ξεδιαλύνεις τις σκέψεις σου, καλή μου συνονόματη! 🙂

  8. mprilla Says:

    καλησπερα,χαιρομαι πολυ που ηρθες.
    φυσικα με βοηθησες!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: