Η μοίρα, τα βιβλία και τα μονοπάτια

Πάντα με βασάνιζε μια σκέψη, από τότε που άρχισα δηλαδή να μπορώ να συλλογιζομαι κάτι περισσότερο από τις δουλειές και τις υποχρεώσεις της καθημερινότητας, αναρωτιόμουν τι βρίσκουν οι άνθρωποι στα βιβλία και πιο συγκεκριμένα στα μυθιστορήματα κάθε είδους.
Το κουβέντιαζα κυρίως με τη μητέρα, τους καθηγητές και τους φίλους που μοιράζονταν τις ίδιες ανησυχίες και το ίδιο έντονο πάθος με εμένα για τα βιβλία.
Οι πιο πολλοί έλεγαν πως αυτό που μας σπρώχνει προς αυτά είναι η ανάγκη μας να ξεφύγουμε για λίγο από τη δική μας καθημερινότητα, να αφήσουμε στην άκρη το άγχος για αυτά που μπορούν κι αυτά που δε μπορούν να γίνουν, και να χαθούμε σε άγνωστους κόσμους.
Οι κόσμοι αυτοί ήταν πραγματικοί πολλές φορές, γήινοι και σκληροί κι απόλυτα ρεαλιστικοί.
Κάποτε μάλιστα ήταν τόσο ωμοί που προκαλούσαν σε εμάς τους αναγνώστες ανατριχίλα.
Με αυτούς τους κόσμους θα ασχοληθώ σήμερα και με αυτούς τους ανθρώπους που δε γνωρίζουν τίποτα από μαγικά φίλτρα, ξόρκια κι όλα τα συναφή. Θα αποτυπώσω εδώ λίγες απλές σκέψεις για αυτούς τους ανθρώπους που οι μόνοι κινητήριοι μοχλοί στη ζωή τους είναι ο έρωτας, ο θάνατος και το κάθε λογής καθαρό κι αμόλυντο δυνατό συναίσθημα.
Εγώ λοιπόν,τότε που ερχόμουν για πρώτη φορά σε επαφή με τις ατσάλινες εκφάνσεις της ζωής, όταν η κουβέντα ερχόταν σε κάποιο βιβλίο που ξετυληγόταν μέσα σε έναν τέτοιο κόσμο, έλεγα πως αυτό που υποστήριζανδεν ήταν λογικό και πως η αναζήτηση βιβλίων με παρόμοιο περιεχόμενο φάνταζε σχεδόν όμοια με σαδισμό, όταν το έβλεπε κάποιος από αυτή τη σκοπιά, αφού δεν είναι δυνατό να αποτινάξουμε τον εαυτό μας,ούτε να τρυπώσουμε πλάι στη φωτογραφία ενός άλλου ανθρώπου ακόμη κι αν μας μοιάζει.
Κι όταν με ρωτούσαν γιατί αφηνόμουν να θλίβομαι και να κλαίω συμπάσχοντας με τους ήρωες που έλεγαν και μια διαφορετική ιστορία, μπερδευόμουν και συχνά απέφευγα να απαντήσω.

Αυτό γινόταν πριν από αρκετά χρόνια.
Τώρα ομολογώ πως ένιωθα μια μεταφυσική σχεδόν έλξη προς αυτά τα βιβλία αλλά όσο κι αν πάσχιζα δεν κατόρθωνα να εξηγήσω το γιατί, δεν είχε φτάσει ακόμη ο καιρός για να γίνει αυτό.
Μα,σήμερα πια, που το διάβασμα αποδεικνυέται για μένα ακόμη μεγαλύτερη ανάγκη, έχω σκεφθεί αρκετές πιθανές απαντήσεις.
Η μια και σημαντικότατη κατά την άποψή μου είναι πως μέσα από το διάβασμα αυτών των βιβλίων βρίσκουμε την κάθαρση, τη λύτρωση και πότε πότε τη γαλήνη μα όχι τη λησμονιά.
Δε διαβάζουμε για να ξεχάσουμε τα όσα μας συμβαίνουν, αφού δεν είναι λίγες οι φορές που τα συναντάμε σε κάποια σε λίδα και η ανασα μας κόβεται στη στιγμή.
Εγώ, όταν μου συμβαίνει αυτό ανατριχιάζω με το ένα μου μισο να αγωνίζεται να σταματήσει και να πετάξει το βιβλίο και με το άλλο να παλεύει για μια ακόμη παράγραφο.
Σχεδόν πάντα υπερισχύει το δεύτερο αφού ψάχνω να βρω κι εγώ μια λύση στο κάθε μου πρόβλημα που πραγματεύονται οι συγγραφείς.
Δεν είναι λίγες οι φορές που η λύση που κρύβεται σε κάποια από τις τελευταίες σελίδες έρχεται να φανερωθεί, προσφέροντάς μου μια έντονη κι ολοκληρωτική ανακούφιση.
Και τότε νιώθω κάτι σαν μικρή δικαίωση που δεν αφέθηκα να εγκαταλείψω το βιβλίο.
Άλλοτε πάλι, η λύση δεν έρχεται, ή όταν έρχεται δε με βρίσκει καθόλου σύμφωνη. Τότε αρχίζουν οι αμφιταλαντεύσεις η αγωνία και τα ερωτηματικά για την αναζήτηση του σωστού δρόμου.
Μα κι όταν ακόμη ο δρόμος που ακολουθώ δεν είναι αυτός που χάραξαν οι κεντρικοί ήρωες του βιβλίου η λύτρωση με επισκέπτεται ξανά επειδή έστω και την τελευταία στιγμή κάταλαβα τι έπρεπε να προσπεράσω, τι να αποφύγω και τι να προσέξω.
Γιατί μέσα από τα λάθη και τα σφάλματα των ηρώων έβλεπα σχεδόν πως θα κυλούσε η ζωή μου αν είχα κάνει κι εγώ τις ίδιες επιλογές με αυτούς.
Με κάποια βιβλία του είδους νιώθω μια βαθιά ταραχή, κι ένα αληθινό ρίγος όταν παρακολουθώ τη μοίρα να παίρνει το πάνω χέρι, έτοιμη να κόψει και να ξαναδέσει το νήμα της ζωής. Τότε γυρίζω πίσω, στην αρχαία ελληνική τραγωδία, και βλέπω τα σημάδια της παντού.
Δε θέλω να πω με αυτό πως οι άνθρωποι είναι άβουλα πιόνια που αδυνατούν να πάρουν τη ζωή τους στα χέρια τους, να την ορίσουν και να πάρουν τα ρίσκα τους. Όλοι κάποτε διακινδυνεύουν, όλοι νιώθουν αυτό τον έντονο κόμπο στο λαιμό και στο στομάχι που είναι προάγγελος των μεγάλων καθοριστικών αλλαγών της ζωής.
Τότε η καρδιά χτυπάει δυνατά και το μυαλό παγωμένο προσπαθεί να συνεχίσει την κίνησή του.
Όμως η μοίρα που τόσο πολύ έχει τραγουδηθεί, η μοίρα που τόσες φορές της έχουν χαρίσει κι ένα διαφορετικό γυναικείο πρόσωπο είναι εκείνη που ρίχνει τους ανθρώπους στα διλήματα.
Κι εδώ πια οι σελίδες των βιβλίων μπερδεύονται με την πραγματικότητα και τα φιδογυριστά μονοπάτια της ζωής, κι όλα γίνονται ένα.
Αφού οι άνθρωποι είτε μέσα στις σελίδες είτε έξω από αυτές στριφογυρίζουν, γλιστρούν χορεύοντας ή συγκρούονται με τον εαυτό τους ή μεταξύ τους, κάνοντας πάντα βόλτα σε αυτά τα μονοπάτια.
Κι είναι τα σοκάκια αυτά φτιαγμένα από μυρωδάτα και απαλά ροδοπέταλλα,φτιαγμενα από πλεγμένα στεφάνια αγκαθιών, ή κι από σκληρές πέτρες που γεμίζουν τα πόδια πληγές.
Άνθρωποι δίνουν σάρκα σε αύλα όντα της φαντασίας, άνθρωποι γεμίζουν το χαρτί με μικρά στριμωγμένα γράμματα, κι άνθρωποι γυρνούν μια μια τις σελίδες τρέμοντας κι αδημονώντας.
Κι όταν τα μηνύματα των συγγραφέων βρίσκουν τον τελικό τους προορισμό, τότε πια άνθρωποι κλαίνε με τη δυστυχία άλλων ανθρώπων, κι άνθρωποι γελάνε στις χαρές και τα ευχάριστα γεγονότα.
κΙ όσο πιο δυνατό είναι το δέσιμο ανάμεσα στους ανθρώπους της σάρκας και του αίματος με κείνους του χαρτιού και των περιορισμένων γραμμάτων, τόσο καλύτερα έχει κάνει τη δουλειά του ο συγγραφέας.

Advertisements

Ετικέτες:

Ένα Σχόλιο to “Η μοίρα, τα βιβλία και τα μονοπάτια”

  1. Νυχτερινή Πένα Says:

    Πολύ όμορφο κείμενο, ξέρεις ότι συμφωνω.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: