Η άρπα της αμάντας

Η μεγάλη μητέρα κάθισε δίπλα στην πηγή κι άρχισε να συγκεντρώνεται. Έκλεισε τα μάτια κι έφερε στο νου της το κρυστάλινο παλάτι της θεάς. Λίγες στιγμές αργότερα είχε μεταφερθεί εκεί. Η στρίλντα ήταν μόνη. Έδειχνε χαρούμενη. Με μια πιο προσεκτική ματιά η μεγάλη μητέρα διαπίστωσε πως ετοίμαζε ένα γιορτινό τραπέζι κι αυτό την ξάφνιασε. Η στρίλντα δεν έτρωγε σχεδόν ποτέ, εκτός από κάποιες σπάνιες περιπτώσεις. Τι να είχε συμβεί άραγε; Τι ήταν αυτό που δε γνώριζε. Κοίταξε το τραπέζι, υπήρχαν εκεί τρια σερβίτσια. Κι αυτό δεν ήταν καθόλου ευχάριστο. Ένα για τη Στρίλντα, ένα για τη Λίγκρα, και το τρίτο… Αυτό ήταν, το τρίτο σερβίτσιο προοριζόταν για το δάλκιρ. Αμέσως μόλις έκανε αυτή τη σκέψη εγκατέλειψε το παλάτι και μπήκε ξανά στο σώμα της. Δεν ήταν αυτός ο λόγος για τον οποίο είχε επισκεφθεί εκείνη την πηγή με το νερό των θαυμάτων. Αλλάζοντας περιβάλλον, καθάρισε εντελώς το μυαλό της κι έφερε στη σκέψη της τη δάρκα. Το ξωτικό δεν άργησε να ανταποκριθεί και λίγα λεπτά αργότερα έπαιρνε τη θέση του δίπλα της. Η μεγάλη μητέρα το καλωσόρισε θερμά.
-Πώς είσαι καλή μου; Ρώτησε με αληθινό ενδιαφέρον. Έχεις ξεκουρασθεί καλά;
-ναι, πολύ καλά μεγάλη μητέρα, χρησιμοποίησα το φίλτρο που μου έδωσες τότε που αρρώστησα. Ήταν πολύ αποτελεσματικό.
-χαίρομαι γι’αυτό. Και οι πνευματικές σου δυνάμεις;
Η δάρκα την κοίταξε ξαφνιασμένη.
-Το ξέρεις καλά πως δεν ήταν ποτέ το δυνατό μου σημείο. Κανείς δε μπορεί να ξεπεράσει τη Ραλκ σ’αυτό.
-το ξέρω μα εκείνη έχει τη δική της αποστολή. Γνωρίζεις πως τα ίχνη του δάλκιρ χάθηκαν από χθες το βράδυ; Όταν τον είδε η ραλκ για τελευταία φορα βρισκόταν σε δύσκολη θέση.
-για να είμαι ειλικρινής δεν το ήξερα. Βλέπεις δεν έκανα καμιά προσπάθεια να επικοινωνήσω μαζί του. Η δάρκα χαμήλωσε τα μάτια ντροπιασμένη.
-Πώς αυτό; Απαίτησε η μεγάλη μητέρα. Αφού εσύ τον λατρεύεις, νιώθεις πολύ ξεχωριστά γι’αυτόν.
-ναι, μητέρα, έχεις δίκιο. Μα ήταν ο φόβος για τη ζωή του που με εμπόδισε να του στείλω κάποιο μήνυμα. Δεν είμαι σίγουρη πως μπορώ να επικοινωνήσω μαζί του χωρίς τη μεσολάβηση τρίτου. Αν η προσπάθια δεν πετύχαινε τότε θα με κυρίευε ο φόβος και δε θα ήξερα που να ψάξω να τον βρω.
-Καταλαβαίνω τι θέλεις να πεις. Μα αφού τον αγαπάς, θα πρέπει και να τον αναζητάς.
-ίσως και να έχεις δίκιο μα ο Δάλκιρ δε θα γίνει ποτέ δικός μου.
-Αυτό δεν έχει σημασία μα δεν ξέρεις ποτέ τι πρόκειται να γίνει στο μέλλον. Ωστόσο δε σε κάλεσα γι’αυτό. Έχω μια αποστολή να σου αναθέσω.
-Τι είδους αποστολή;
-θέλω να μπεις στο παλάτι και να συντροφεύεις την Αμάντα. Δε θέλω να σε δει κανείς. Θα κρατάς κρυμμένη την υλική σου υπόσταση κινούμενη μόνο με το πνεύμα. Η αμάντα κινδυνεύει, θα είσαι για κείνη ο φύλακας άγγελός της. Αν δε χανόταν ο δάλκιρ θα έστελνα τη ραλκ που γνωρίζει καλύτερα το παλάτι και επικοινωνεί πιο συχνά με τα πνεύματα. Αλλά είμαι σίγουρη πως κι εσύ θα τα πας πολύ καλά. Η δάρκα πήγε να διαμαρτηρηθεί αλλά η θεά των ξοτικών τη σταμάτησε με την επόμενη φράση της.
-Και για να δοκιμάσουμε τις δυνάμεις σου γιατί δεν προσπαθείς να δεις που βρίσκεται και τι κάνει η Ραλκ; Η Δάρκα νικημένη έκλεισε τα μάτια της και προσπάθησε να συγκεντρωθεί. Για μια στιγμή η εικόνα της ραλκ εμφανίσθηκε μπροστά της αλλά την επόμενη είχε εξαφανισθεί.
-βλέπεις μητέρα, μου είναι αδύνατο.
-Μην τα παρατάς τόσο εύκολα. Η πριγκίπισσα χρειάζεται βοήθια και προστασία. Κι εγώ χρειάζομαι τις υπηρεσίες σου. Μάθε πως αν αποτύχεις η αδελφότητα μας θα συγκαλέσει συμβούλιο για να διαπραγματευθεί την παραμονή σου στους κόλπους της.
-γιατί μου φέρεσαι τόσο σκληρά μητέρα; Ξέρεις πως είμαι πολεμίστρια. Θα κάνω ότι μπορώ, αλλά δεν ξέρω αν θα πετύχω.
-Γι’αυτό σου μιλάω έτσι, για να πετύχεις. Σε χρειαζόμαστε κοντά μας. Λοιπόν, προσπάθησε ξανά.
Η ραλκ ακούμπησε το σακίδιό της πάνω σε μια λεία κι ολοστρόγγυλη πέτρα και κοίταξε τα πρασινωπά νερά του ποταμού. Η ζέστη ήταν αφόρητη κι ο πειρασμός ακατανίκητος. Μόνο που αυτά τα νερά δεν τα κυβερνούσε ο σύζυγός της. Κι έτσι δε θα μπορούσε να είναι σίγουρη για την ασφάλειά της. Το σκεφτόταν ακόμη καθώς πλησίαζε το νερό. Ήταν γλυκό και δροσερό κι εκείνη ένιωθε να φλογίζεται από μια παράξενη θέρμη. Μα τι θα μπορούσε επιτέλους να της συμβεί εκεί μέσα; Δε θα την προστάτευαν τα πνεύματα; Έδεσε το κοχύλι πιο σφιχτά γύρω από το λαιμό της κι ετοιμάστηκε να βουτήξει.
Το νερό ήταν υπέροχο, σχεδόν μαγικό. Κι εκείνη η φλόγα που την τύληγε σιγά σιγά εξασθενούσε κι αυτό της άρεσε πολύ. Είχε να κάνει μακρύ ταξίδι και η δροσιά ήταν πολύτιμος σύμμαχος. «Μόνο πεντε λεπτά», υποσχέθηκε ωστόσο στον εαυτό της.
Πήρε μια βαθιά ανάσα και βυθίστηκε ολόκληρη στο νερό. Τα μακριά μαλλιά της χάθηκαν κι αυτά τελευταία κάτω από την επιφάνειά του.
Άκουσε για πρώτη φορά το κάλεσμα όταν αισθάνθηκε την ανάγκη για αέρα κι αυτό την αναστάτωσε. «Ραααααλκ, εδώωω»! Η φωνή εκείνη ήταν του δάλκιρ, ήταν βέβαιη. Βιαστικά, έβγαλε το κεφάλι της από το νερό και πήρε άλλη μια ανάσα. Ύστερα, βούτηξε ξανά και προσπάθησε να διακρίνει ό,τι υπήρχε κοντά της. Τα μόνα που έβλεπε ήταν κάποιες παράξενες κρυσταλικές πέτρες που είχαν διάφορα σχήματα και χρώματα καθώς επίσης και κάποια άγνωστα σε κείνη φυτά χωρίς καρπούς. Για μια στιγμή έκανε να τα πλησιάσει αλλά η φωνή την πρόλαβε.
«όχι Ραααλκ, όοοοοχι, φύγε από εκεί». Πανικός την κατέλαβε κι άρχισε να κολυμπά γρήγορα προς την αντίθετη κατεύθυνση. Ωστόσο η σκέψη της ήταν καθαρή και διαυγής αφού ο φόβος δεν είχε φτάσει ακόμα τόσο βαθιά μέσα της. Έτσι, προσπάθησε να στείλει ένα μήνυμα σε κείνον ευχόμενη να το λάμβανε. «πΟύ είσαι; Πού»; Προς μεγάλη της έκπληξη η απάντηση δεν άργησε να έρθει.
«Φύγε Ραλκ, γρήγορα»! Μα αυτή τη φορά η φωνή δεν ερχόταν από τόσο μακριά και δεν ήταν δύσκολο να προσδιορίσει την κατεύθυνση. Την άκουγε από τα δεξιά. Η απόφαση είχε ληφθεί χωρίς ιδιαίτερη σκέψη. Αφού ο δάλκιρ κινδύνευε θα έκανε τα πάντα για να βρεθεί κοντά του.
Το πνεύμα αρχηγός, άρχισε να στέλνει απεγνωσμένα μηνύματα ζητώντας της να γυρίσει πίσω και να βγει από το νερό. Μα εκείνη δεν άκουγε κανέναν. Κολυμπούσε προς τα δεξιά φωνάζοντας το όνομα του αγαπημένου της. Κι εκείνος της απαντούσε προφέροντας ξανά και ξανά το δικό της όνομα, μα άλλο τίποτα δεν έβγαινε από τα χείλη του.
Είδε τη σπηλιά λίγο πριν προσκρούσει στα τοιχώματά της. Λίγες στιγμές πριν μπει άκουσε καθαρά το πνεύμα αρχηγό να ουρλιάζει μια εντολή. «Βγες έεεεεξωωωωω, φύυυγεεεε»! Μα ήταν ήδη πολύ αργά. Η ραλκ έμπαινε στη σπηλιά.
-Την είδα, την είδα. Η φωνή της δάρκα βγήκε κοφτή γεμάτη ένταση. Δε μπορώ να το πιστέψω. Τι θα κάνουμε τώρα;
-ηρέμησε, σε παρακαλώ. Μη σκέφτεσαι τίποτα αυτή τη στιγμή, τίποτα εκτός από την αποστολή σου.
-Μα η ραλκ…
-βλέπεις πως όταν θέλεις τα καταφέρνεις μια χαρά; Μη νοιάζεσαι, ξέρει καλά να προστατεύει τον εαυτό της. Η μεγάλη μητέρα ακουγόταν παράξενα ήρεμη. Όσο για το τραγούδι της πηγής, είχε σταματήσει από ώρα.
-Πήγαινε δάρκα, έχεις πολλά να κάνεις.
-μα θα την αφήσεις απροστάτευτη;
-όχι βέβαια, εγώ, τα πνεύματα και οι μοίρες είμαστε κοντά της. Δε θα αφήσουμε να πάθει κακό.
Η δάρκα σηκώθηκε να φύγει μα η ψυχή της ήταν βαριά. Αυτό δεν είχε πει και για το Δάλκιρ την προηγούμενη μέρα η μεγάλη μητέρα; Άρχισε να απομακρύνεται μαλώνοντας τον εαυτό της. Έπρεπε να την εμπιστευεται πιο πολύ.

Advertisements

Ετικέτες:

Ένα Σχόλιο to “Η άρπα της αμάντας”

  1. Νυχτερινή Πένα Says:

    Ω μα που μας το έκοψες! Έπεσε σε παγίδα η όμορφη Ραλκ; Άκουσε όντως τον αγαπημένο της;
    Ωραία συνέχεια, περιμένουμε να δούμε τις εξελίξεις.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: