Σεμίρα

Κεφάλαιο ένατο
Η κάρλα μπήκε στα διαμερίσματά της κι έκλεισε την πόρτα αθόρυβα πίσω της. Ένιωθε πολύ κουρασμένη και ήξερε πως ο χρόνος που είχε στη διάθεσή της ήταν ελάχιστος.
Θα έπινε γρήγορα ένα κοκτειλ κι ύστερα θα άλλαζε ρούχα.
Αυτά που φορούσε τώρα είχαν αρχίσει να τη στενεύουν ή τουλάχιστον έτσι νόμιζε.
Έβγαλε τα παπούτσια της και τα έστειλε στη γωνία του προθάλαμου, ενώ την ίδια στιγμή άρχισε να καλεί δυνατά τη Μάρα, την τελευταία της υπηρέτρια.
Δεν εγκατέλειπε ποτέ τα διαμερίσματα της χωρίς την έγκρισή της μα τώρα δεν της απαντούσε.
Κι αυτό την εξόργισε. Έτρεξε ξιπόλητη κι άνοιξε τη τζαμένια πόρτα που έβγαζε κατευθείαν στο κεντρικό της σαλόνι. Τα μάγουλά της είχαν βαφτεί κατακόκκινα και τα μάτια της σπίθιζαν έντονα.
Ετοιμάστηκε να βάλει ξανά τις φωνές χωρίς να μπει στον κόπο να την ψάξει στο χώρο αλλά την πρόλαβαν τα λόγια κάποιου άλλου.
-Καλησπέρα, Κάρλα, πώς ήταν η τελετή; Δε ρωτάω για το παίξιμό σου, είμαι σίγουρος πως διέπρεψες.
Τα χέρια της γυναίκας γλίστρησαν από την πόρτα κι έπεσαν στα πλευρά της. Μόνο τα μάτια της εξακολουθούσαν να κινούνται ανεξέλεγκτα χωρίς να εστιάζουν πουθενά στο χώρο. Έτσι ο άνδρας που καθόταν αναπαυτικά στο μεγάλο καναπέ με τα φουσκωτά μαξιλάρια μίλησε ξανά χαμογελώντας πιο πλατιά.
-τι συμβαίνει, καλή μου; Σε τρόμαξα; Σε ξάφνιασα; Δε χαίρεσαι που με βλέπεις ξανά;
Η κάρλα έσυρε τα πόδια της και μπήκε στο σαλόνι κλείνοντας ωστόσο την πόρτα την τελευταία στιγμή. Αυτό δε θα ξεχνούσε ποτέ να το κάνει, είχε πάρει πολλά μαθήματα μέσα σε κείνο το παλάτι.
Πήγε κατευθείαν σε ένα από τα αναρίθμητα ράφια που κάλυπταν όλες τις πλευρές του τοίχου και τράβηξε ένα μικρό τετράγωνο μπουκαλάκι. Το άνοιξε και ήπιε μια γερή γουλιά.
Μόνο έπειτα από λίγα δευτερόλεπτα βρήκε το κουράγιο να καθίσει απέναντι του.
-Πώς μπήκες εδώ μέσα; Πού είναι η Μάρα;
Ο άνδρας άπλωσε το χέρι στο τραπεζάκι μπροστά του και πήρε κι εκείνος ένα μισογεμάτο χαμηλό ποτήρι. Δεν ήπιε ωστόσο προτού της απαντήσει.
-Η μάρα ήταν πολύ κουρασμένη, δεν αισθανόταν πολύ καλά. Της είπα πως μπορούσε να αποσυρθεί.
Το μπουκάλι άρχισε να τρέμει μέσα στα χέρια της γυναίκας.
-όσο για το πώς μπήκα… έχωσε το χέρι στην τσέπη του ρούχου του και όταν το ξαν’α’βγαλε κρατούσε ένα ασημένιο κλειδί.
-μα πώς… Αφού μου το έδωσες όταν χωρίσαμε! Η Κάρλα άφησε κι εκείνη το μπουκάλι στο τραπέζι κι άπλωσε το δεξί της χέρι να το πάρει.
Ο άνδρας της το έδωσε χωρίς καθυστέρηση.
-είμαι προνοητικός, καλή μου. Πριν σου το επιστρέψω φρόντισα να βγάλω αντικλείδι.
-γιατί;
-είναι απλό, εσύ δε θα με άφηνες να ξαναμπώ ποτε πια εδώ μέσα, σωστά;
Εκείνη έγνεψε καταφατικά πετώντας το κλειδί πλάι στο μπουκάλι.
-φυσικά, κι είχα δώσει τις ίδιες εντολές και στη Μάρα αλλά για κάποιο άγνωστο λόγο τις παρέβλεψε.
-λίγα ασημένια νομίσματα ήταν αρκετά.
Η Κάρλα εξαγριώθηκε.
-πώς τολμάς να μιλάς έτσι;
-νόμιζα πως με εκτιμούσες για την ευθύτητά μου…
-γιατί ήρθες, Λόρεν; Όλα μεταξύ μας τελείωσαν πριν δυο μήνες. Τότε τα είπαμε όλα, κάνω λάθος;
-ναι, μεγάλο λάθος.
Ο Λόρεν σηκώθηκε κι άρχισε να κάνει το γύρο του τραπεζιού.
Η κάρλα έμεινε να τον κοιτάζει παρά τη θέλησή της. Αναμφίβολα ήταν ωραίος άνδρας, το πρόσωπό του στόλιζαν δυο γαλάζια μάτια που όταν χαμογελούσε θύμιζαν θάλασσα κι όταν θύμωνε γίνονταν όμοια με πάγο. Τα μαλλιά του ήταν ξανθά, σγουρά και μακριά και το σώμα του γυμνασμένο. Κι όλα αυτά μαζί την είχαν κερδίσει.
-με κοιτάς, ωραία. Κάθισε δίπλα της με άνεση. Αυτό σημαίνει πως σου αρέσω ακόμη;
-όχι, δηλαδή ναι, είσαι ωραίος άνδρας αλλά δε μπορώ να γυρίσω σε εσένα. Περάσαμε όμορφα, πολύ όμορφα αλλά τώρα…
Άφησε μισή τη φράση της σταυρώνοντας τα χέρια της στα γόνατά της.
-τωρα τι; Είσαι με κάποιον άλλον;
-Ναι.
-Ξέρω με ποιον.
Ο Λόρεν άρπαξε το μπουκάλι της και ήπιε λαίμαργα φέρνοντάς το στα χείλη του.
-Ξέρεις; Πώς ξέρεις; Κανείς δε μας είδε ποτέ.
Ήπιε και πάλι. Η αναστάτωσή της ήταν ολοφάνερη.
-εγώ ναι, σας είδα. Η μάρα ήταν πολύ πρόθυμη…
-Ξέρω ξέρω, για λίγα νομίσματα.
-μαθαίνεις, αυτή τη φορά πρόσθεσα κι ένα δαχτυλίδι. Έχει ένα λουλούδι… αλήθεια δεν το έχεις προσέξει ποτέ στο χέρι της;
-μην είσαι ανόητος, δεν το έχει φορέσει εδώ μέσα.
-σωστά. Καλά, λίγη σημασία έχει αυτό τώρα. Γεγονός είναι πως γνωρίζω την ταυτότητα του τελευταίου εραστή σου. Είναι ο φάρεν, το μικρότερο μέλος της βασιλικής μπάντας.
Η κάρλα έπνιξε την κραυγή φρίκης που ανέβηκε ως το λαιμό της. Ο φάρεν ήταν ανήλικος. Αν μαθευόταν η σχέση τους τότε το σκάνδαλο που θα ξεσπούσε δε θα είχε προηγούμενο.
-Λοιπόν, γιάυτόν με χώρισες; Τι του βρήκες αλήθεια;
-είναι καλός μουσικός, αν ακούει τις συμβουλές μου ίσως μια μέρα με διαδεχθεί.
-δε νομίζω πως κοιμάσαι μαζί του για να τον εκπαιδεύσεις, έτσι δεν είναι; Μα τώρα που το σκέφτομαι έχεις πολλά να του μάθεις.
-σταμάτα. Η Κάρλα σηκώθηκε.
-Πού πας;
-πρέπει να ετοιμαστώ για την τελετή. Αν καθυστερήσω λίγο ακόμη όλοι θα αρχίσουν να ανησυχούν.
-Ο άνδρας την κάθισε και πάλι στον καναπέ αφήνοντας το χέρι του στην πλάτη της.
-αυτό είναι βέβαιο, όλι θα ανησυχούν σύντομα για εσένα αν δεν κάνεις αυτό που πρέπει.
Η Κάρλα ανατρίχιασε. Τον κοίταξε περιμένοντας τον να συνεχίσει.
-τι θέλεις να πεις; Θα με εκβιάσεις; Θα προδώσεις το μυστικό μου;
Το χέρι του Λόρεν άρχισε να γλιστράει κάθετα στην πλάτη της.
-δεν έχω τέτοια πρόθεση, όλοι έχουμε δικαίωμα στο λάθος αρκεί να το διορθώνουμε έγκαιρα.
Την τράβηξε πιο κοντά του κι εκείνη δε βρήκε τη δύναμη να αντισταθεί.
-τι θέλεις από εμένα;
-να ξαναγίνεις δική μου. Θέλω να ξεχάσεις το νεαρό και να αφοσιωθείς σε εμένα. Δε θα σε δω ποτέ πια με άλλον άνδρα.
Η κάρλα επιτέλους προσπάθησε να τραβηχθεί μακριά του αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Ήταν πιο δυνατός από εκείνη και το ήξερε, κάποτε μάλιστα αυτό τη συνάρπαζε.
Ωστόσο αυτό που της πρότεινε δε θα το άντεχε για κανέναν λόγο. Δε θα μπορούσε να μείνει πιστή σε κάποιον άνδρα παραπάνω από λίγους μήνες.
-Αλλιώς τι θα κάνεις;
Είχε μιλήσει χωρίς να το πολυσκεφθεί και τώρα το μετάνιωνε αλλά ο χρόνος δε γύριζε πίσω πια.
-αυτό θα το μάθεις πολύ σύντομα αν αρνηθείς.
Την αγκάλιασε και παίρνοντας το πρόσωπό της στα χέρια του το έστρεψε προς το δικό του.
Η ανάσα της κόπηκε στη στιγμή. Δεν τον είχε εγκαταλείψει επειδή της ήταν αδιάφορος πια αλλά εξαιτίας της φύσης του χαρακτήρα της που δεν της επέτρεπε να κάνει μια μόνιμη σχέση. Δεν της άρεσε η ασφάλεια.
-σκέψου το λίγο, κάρλα. Σκέψου το σκάνδαλο, τις επιπτώσεις που θα έχει στις ζωές σας, στη δουλειά σου…
-δε μπορώ να μείνω μαζί σου για πάντα, το ξέρεις, δε μπορώ…
-γιατί; τόσο πολύ τον ερωτεύθηκες αυτό το νεαρό;
-όχι, δεν είναι αυτό… τα μάτια της βούρκωσαν. Ο φάρεν είναι καλός, με λατρεύει αλλά δε μένω μαζί του γι’αυτό. Ξέρω πως δε θα τολμήσει ποτέ να μου ζητήσει περισσότερα από αυτά που του δίνω. Αυτό με κρατάει κοντά του ως τώρα.
-ναι αλλά ο Φάρεν δε θα σου φερθεί ποτέ όπως εγώ. Δεν έχει τη δική μου οικονομική άνεση, ούτε το δικό μου χαρακτήρα, ούτε τη δική μου εμπειρία σε τόσο σοβαρά θέματα όπως η πολιτική κι ο πόλεμος.
Η κάρλα ήξερε πως εδώ ο Λόρεν είχε δίκιο. Δούλευε για το βασιλιά σαν διπλωμάτης και κάποτε που εκείνος τον είχε χρειασθεί δεν είχε διστάσει να πολεμήσει στο πλευρό του με μεγάλη επιτυχία.
-Το ξέρω αυτό… μα δε μπορώ…
-Ούτε κι εγω μπορώ να σε μοιράζομαι. Καμιά γυναίκα δε με είχε απορρίψει πριν από εσένα, καμιά γυναίκα δεν αγάπησα περισσότερο από εσένα.
Σταμάτησε να μιλάει και πίεσε τα χείλη του πάνω στα κλειστά δικά της.

Advertisements

Ετικέτες:

Ένα Σχόλιο to “Σεμίρα”

  1. Νυχτερινή Πένα Says:

    Ωραία! Να το πρώτο μυστικό που μαθαίνουμε, και αν δεν συμμορφωθεί θα το μάθουν κι άλλοι! Περιμένουμε τη συνέχεια!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: