Archive for Ιουνίου 2012

σεμίρα

Ιουνίου 29, 2012

Κεφάλαιο 15ο.
-Και τ’ωρα; Ο βασιλιάς στράφηκε να κοιτάξει κατευθείαν στα μάτια τη λεπτ’η κοκκινομάλλα γυναίκα που στεκόταν όρθια δίπλα του.
-ακούω, βασιλι’α μου.
-Χρειαζόμαστε έναν νέο αρχιμουσικό, έτσι δεν είναι;
Η κοκκινομάλλα έγνεψε αδιόρατα.
-νομίζω πως ναι.
-Νομίζεις ή χρειαζόμαστε, νέλνα; Ο άνδρας έκανε ένα ακόμη βήμα προς το μέρος της.
Η Νέλνα ήταν υπεύθυνη για οτιδήποτε ήταν σχετικό με τον πολιτισμό και τις τέχνες στο παλάτι. Κανείς δε μπορούσε να προσδιορίσει με ακρίβεια τις γνώσεις της και η ίδια δε βοηθούσε σ’αυτό επειδή ήταν ελάχιστα κοινωνική όταν αυτό της επιτρεπόταν από τις συνθήκες και τα δεδομένα της κάθε μέρας.
-είμαι βέβαιη πως χρειαζόμαστε τον αντικαταστάτη της αρχιμουσικού που… που…
-Της αρχιμουσικού που δολοφονήθηκε, συμπλήρωσε ο βασιλιάς προσπαθώντας να κατευνάσει κάπως τον ίδιο του τον εαυτό. Την εκτιμούσε τη Νέλνα, εκείνη δεν είχε καμιά σχέση με την Κάρλα. Ήταν χαμηλών τόνων κι εξυπηρετική. Έκανε αθόρυβα αυτά που έπρεπε και δεν εμφανιζόταν παρά μόνο αν κάποιος την καλούσε επίσημα.
-Άκουσε, νέλνα. Η βασίλισσα περιμένει το παιδί μου, κι αυτό φτάνει για να οργανώσουμε μια μεγάλη γιορτή. Με καταλαβαίνεις;
-φυσικά, βασιλιά μου, η γυναίκα χαμογέλασε ελαφρά αποκαλύπτοντας ένα μικρό κενό ανάμεσα σε δυο από τα μπροστινά της δόντια.
-Στο τέλος της γιορτής όλοι θα φάνε και θα πιούνε με την ψυχή τους. Αλλά ως τότε… θέλω να γίνουν πολλά άλλα πράγματα. Θέλω ήχο και θέαμα που θα σαγηνεύσει το νου και θα αιχμαλωτίσει την ψυχή όλων των παρισταμένων, θέλω ποιότητα ανάλογη με τούτο το γεγονός που θα γιορτάσουμε.
Η νέλνα κούνησε ζωηρά το κεφάλι της περιμένοντάς τον να συνεχίσει.
-Λοιπόν, η γιορτή θα γίνει σε τρεις εβδομάδες. Φυσικά θα τα αναλάβεις όλα εσύ.
-Φυσικά, όπως πάντα.
-ωραία, γι’αυτό μας χρειάζεται άμεσα ο νέος αρχιμουσικός. Τον θέλω εδώ το συντομότερο δυνατό.
-θέλετε ένα νέο πρόσωπο η η επιλογή μπορεί να…
-θέλω φρεσκάδα κι ενεργητικότητα. Θέλω κάποιον που δεν έχει κουραστεί από τις ίντριγκες αυτου εδώ του παλατιού, κάποιον με βαθιά γνώση του αντικειμένου και γεμάτο όρεξη για δουλειά.
Η γυναίκα κούνησε και πάλι το κεφάλι.
-καταλαβαίνω. Θα ξεκινήσω αμέσως την έρευνα παράλληλα με τη διοργάνωση της γιορτής.
-πΟλύ ωραία, γι’αυτό σε εκτιμάω τόσο, επειδή δε χάνεις ποτέ χρόνο. Θα σε περιμένω εδώ έπειτα από μια εβδομάδα για να ακούσω όσα θα έχεις να μου πεις.
Η Νέλνα υποκλίθηκε ελαφρά κι ετοιμάστηκε να εγκαταλείψει την αίθουσα όταν η φωνή του τη σταμάτησε.
-για πες μου και κάτι ακόμη, μήπως σου λείπει τίποτα;
Η γυναίκα στράφηκε ξαφνιασμένη. Η φωνή του βασιλιά ακουγόταν τώρα εντελώς διαφορετική, απαλαγμένη από τη σκληρότητα και την εξουσία.
-όχι, βασιλιά μου, έχω όλα όσα επιθυμώ. Το μόνο που χρειάζομαι είναι κάποια νέα έργα σχετικά με το αντικείμενό μου. Αν θα είχατε την καλοσύνη…
-δώσε τις παραγγελίες σου σε κάποιον από τους συμβούλους μου κι εκείνος θα κάνει το καλύτερο δυνατό στο όνομά μου. Δε θα σε απογοητεύσω, αφού κι εσύ δεν πρόκειται να απογοητεύσεις εμένα.
-Ευχαριστώ, βασιλιά μου. Και κάτι ακόμη, χαίρομαι πολύ για το μωρό που έρχεται.
Τα μάτια του άνδρα γέμισαν φως.
-να είσαι καλά, νέλνα, να είσαι καλά.

Το σπιτάκι ήταν μικρό μα πολύ περιποιημένο. Μπροστά είχε έναν κήπο γεμάτο μυρωδιές και χρώματα. Η σεμίρα κοντοστάθηκε να τον χαζέψει για λίγο, ίσως και για να ηρεμήσει και να τακτοπποιήσει τις σκέψεις της. Ακόμη δεν ήταν εντελώς σίγουρη γι’αυτό που ετοιμαζόταν να κάνει ωστόσο κάτι μέσα της την έσπρωχνε να συνεχίσει αυτό που ξεκίνησε. Θα έπαιρνε αυτό που ήθελε κι ύστερα…
Κανείς δε θα την υποχρέωνε να το χρησιμοποιήσει, κανείς. Η απόφαση θα ήταν αποκλειστικά δική της.
Έφτασε μπροστά στην ξύλινη πόρτα κι άπλωσε το χέρι να αγγίξει το χερούλι με το ζωγραφισμένο ποτήρι. Ποτέ δεν είχε φανταστεί πως θα ερχόταν εδώ… είχε ακούσει κάποτε τη μητέρα της να μιλάει για την ιδιοκτήτρια του σπιτιού αλλά τότε είχε γελάσει περιφρονητικά. Εκείνη ποτέ δε θα κατέφευγε σε τέτοιες λύσεις.
-Λοιπόν; Γιατί στέκεσαι έξω μόνη; Φοβάσαι πως θα σου συμβεί κάτι κακό αν μπεις εδώ μέσα;
Αναπήδησε αλαφιασμένη. Η πόρτα είχε ανοίξει και στο κατώφλι στεκόταν μια κοπέλα στη δική της ηλικία περίπου.
Η σεμίρα έκανε ένα βήμα προς τα πίσω με αποτέλεσμα η άλλη κοπέλα να ξεσπάσει σε δυνατά γέλια.
-τι συμβαίνει λοιπόν; Δε με φανταζόσουν έτσι; Αυτό είναι;
-Εεε, όχι ακριβώς. Η σεμίρα προχώρησε μπροστά ξαναβρίσκοντας την ψυχραιμία και τους καλούς της τρόπους.
-έλα τώρα, το ξέρω πως αυτό είναι. Όλες έτσι αντιδρούν την πρώτη φορά που με συναντούν, το έχω συνηθίσει. Έλα μέσα.
Παραμέρισε για να την αφήσει να μπει στο σπίτι κι έκλεισε πίσω της.
Η σεμίρα κοίταξε γύρω της όσο πιο αδιάφορα μπορούσε. Το δωμάτιο ήταν μικρό, γεμάτο ράφια και ντουλάπια. Σε κάποια διέκρινε ένα σωρό βιβλία και βάζα όλων των μεγεθών.
-μα κάθισε λοιπόν, η άλλη γυναίκα της χαμογέλασε εγκάρδια και μόνο τότε πρόσεξε η σεμίρα πόσο όμορφη ήταν. Το πρόσωπό της ήταν στρογκυλό και ρόδινο και στεφανωνόταν από κατάμαυρες μπούκλες όπως ακριβώς μαύρα ήταν και τα μάτια της. Στο λαιμό της ήταν περασμένη μια λεπτή αλυσίδα κι από αυτήν κρεμόταν ένα χρυσό αστέρι με ένα οβάλ πετράδι στο κέντρο.
-σου αρέσει το κόσμημα ε; η κοπέλα το έκλεισε ανάμεσα στη χούφτα της.
-Πολύ, παραδέχτηκε βραχνά η σεμίρα.
-είναι το σύμβολο της ιδιότητάς μου, εξήγησε χαμηλόφωνα η άλλη κοπέλα. Ήταν δώρο της μητέρας μου πριν πεθάνει. Το είχε χαρίσει και σε κείνη η δική της μητέρα…
Τα μάτια της βούρκωσαν στη στιγμή, και η γυναίκα σταμάτησε αμέσως να μιλάει. Σηκώθηκε και την πλησίασε. Στα ρουθούνια της ήρθε ένα υπέροχο άρωμα κανέλλας και τριαντάφυλλου κι ένιωσε αμέσως καλύτερα.
-Ζητάω συγγνώμη, σεμίρα, ο θάνατος έπληξε πρόσφατα το σπίτι σου, φέρθηκα ανόητα, δεν είχα δικαίωμα να μιλήσω έτσι.
Η σεμίρα μίλησε χωρίς να το καλοσκεφθεί.
-Ώστε ξέρεις ποια είμαι;
-φυσικά. Όλοι ξέρουν την κοπέλα με την αγγελική φωνή και τις ουράνιες μελωδίες. Είναι τιμή μου που ήρθες ως εδώ. Της άπλωσε ευγενικά το χέρι.
-ξέρεις πως εγώ είμαι η σερένα, έτσι δεν είναι;
-Φυσικά. Η Σεμίρα της το έσφιξε ευγενικά. Μου μίλησε για σένα η μητέρα μου κάποτε.
-καταλαβαίνω. Τη θυμάμαι τη μητέρα σου, ήταν καλός άνθρωπος.
Η σεμίρα στέναξε. Η σερένα μίλησε γρήγορα.
-Άκουσε, δε θέλω να σε παιδεύω, νομίζω πως ξέρω τι θέλεις από εμένα.
-Αλήθεια; Μα πώς;
-όλες το ίδιο θέλουν, μα ακόμη κι αν δεν το υποπτευόμουν… Χάιδεψε το αστέρι στο λαιμό της που είχε αρχίσει να ζεσταίνεται. Η πέτρα μου μιλάει όταν κάποιος είναι κοντά.
-μα πώς;
-είναι μυστικό αλλά θα σου πω, αλλάζει η υφή και η θερμοκρασία της.
-δεν το πιστεύω…
-Είναι τέχνη κι αυτή όπως και η δική σου. Της χαμογέλασε πλατιά και πλησίασε ένα ντουλάπι. Λίγες στιγμές αργότερα της έβαζε στο χέρι ένα μεταλλικό βαζάκι.
-ρίξε λίγο στο φαγητό σου απόψε. Θα ξυπνήσεις τη νύχτα με πόνους, ξέρεις τι πρέπει να κάνεις, έτσι δεν είναι;
Τα δάχτυλά της έτρεμαν καθώς έκλειναν γύρω από το βαζάκι.
-Ξέρω, μα για πες μου, είναι εντελώς ακίνδυνο για μένα;
-ναι, έχεις το λόγο μου.εσύ δε θα πάθεις απολύτως τίποτα.
Η Σεμίρα την ευχαρίστησε ανακουφισμένη.
-έλα να με δεις ξανά όποτε θέλεις. Θα χαρώ να μου μιλήσεις για σένα. Ίσως έχω να σου πω κάτι όταν ξεμπερδέψεις με αυτή την περιπέτεια. Τα μάτια της άστραψαν πονηρά και χαρούμενα.
-σαν τι;
-Μη βιάζεσαι, περίμενε την πέτρα. Δε θα σε προδώσει ποτέ.
Η κουβέντα της φάνηκε αινιγματική αλλά αποφάσισε να μην πει τίποτα άλλο για ττην ώρα. ΑΝ όλα πήγαιναν καλά ίσως το αποφάσιζε να ξαναέρθει ως εδώ. Κι άλωστε της άρεσε η σερένα, ακόμη κι αν την προβλημάτιζαν κάπως τα λόγια της.
Βγήκε αφήνοντας σε ένα χαμηλό τραπέζι διακριτικά την πληρωμή της άλλης γυναίκας.

σεμίρα

Ιουνίου 28, 2012

Κεφάλαιο δέκατο τέταρτο
-Δουλειά; πΟύ; Η Σεμίρα γέμισε ξανά το πιάτο του Σέλμοντ. Η ίδια είχε σταματήσει να τρώει και είχε προσηλωθεί στα λόγια του.
-σε ένα χάνι, εδώ κοντά. Ο σέλμοντ άρχισε ξανά να τρώει.
-Εσύ δεν έλεγες πως η δουλειά αυτή είναι κακοπληρωμένη;
Ο άνδρας ανασήκωσε τους ώμους και της χαμογέλασε.
-αυτή τη φορά τα πράγματα είναι κάπως διαφορετικά. Θα δουλέψω σαν μάγειρας.
-Αλήθεια το λες; Τα μάτια της κοπέλας γέμισαν φως.
-ναι, φυσικά. Μίλησα με τον υπεύθυνο. Με προσέλαβαν.
-θα παίρνεις πολλά χρήματα;
-αρκετά για να ζούμε άνετα μαζί.
Ο Σέλμοντ σκούπισε τα χέρια του και σηκώθηκε. Την πλησίασε και την αγκάλιασε από τους ώμους.
-Δε θα σου λείψει τίποτα, αγάπη μου, σου το υποσχέθηκα. Θα παντρευτούμε αμέσως μόλις το θελήσεις εσύ και θα ζήσουμε ευτυχισμένοι.
Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα κι ένας κόμπος ανέβηκε στο λαιμό της. Μέχρι χθες αυτό που της πρότεινε ο σέλμοντ θα σηματοδοτούσε την ευτυχία της αλλά σήμερα…
-Τι συμβαίνει; Ο Σέλμοντ άρχισε να τη χαιδεύει όσο πιο τρυφερά μπορούσε.
-τίποτα, απλά… ξέρεις πως νιώθω.
-το ξέρω, ησύχασε, δε βιαζόμαστε, όλα θα γίνουν στην ώρα τους. Θέλω μόνο να είσαι χαρούμενη, δεν είσαι;
-Πολύ. Η Σεμίρα μίλησε σιγανά. Εκείνη την ώρα πάλευε με τον εαυτό της. Προσπαθούσε να αποφασίσει αν η στιγμή ήταν η κατάλληλη για να του εκμυστηρευτεί τις υποψίες της. Κάτι την ενοχλούσε αλλά δεν ήταν βέβαιη τι της προκαλούσε αυτή την ενόχληση.
-το ξέρω πως είσαι βαθιά λυπημένηκι ας λες το αντίθετο, συνέχισε ανυποψίαστος ο Σέλμοντ. Δε θα σε πίεζα ποτέ, ήθελα μόνο…
-το ξέρω τι ήθελες. Η φωνή της μαλάκωσε κι άλλο. Αν δεν είχα κι εσένα δεν ξέρω τι θα έκανα. Τον αγκάλιασε αποφασίζοντας να μην του πει τίποτα για την ώρα. Θα ξεκαθάριζε πρώτα αυτό που την παίδευε, θα βεβαιωνόταν κι έπειτα θα ενεργούσε ανάλογα. Έπρεπε πρώτα να μιλήσει με κάποιον, έπειτα όλα θα γίνονταν πιο εύκολα.

Ο Αρντάν έκλεισε το βαρύ τόμο και στήρηξε τα χέρια στο γραφείο. Το κεφάλι του πονούσε πολύ ώρες τώρα. Είχε σηκωθεί πολύ νωρίς, είχε εγκαταλείψει τη Βάλμα παρά τη θέλησή του, κι είχε τρέξει στη βασιλική βιβλιοθήκη. Το μόνο που ήθελε ήταν να αρχίσει αμέσως τη δουλειά. Είχε αποφασίσει να διαβάσει όσο περισσότερες υποθέσεις τον αφορούσαν. Ο προκάτοχός του, ο ράνταν, είχε κάνει πολύ καλή δουλειά στο παρελθόν. Τη θέση του αρχιδικαστή την κατείχε 35 ολόκληρα χρόνια κι ο προηγούμενος βασιλιάς του είχε απόλυτη εμπιστοσύνη. Το ίδιο πίστευε ο αρντάν πως θα συνέβαινε και με αυτόν αλλά τώρα διαπίστωνε ξανά πόσο λάθος έκανε.
Όσο διάβαζε καταλάβαινε πως έπρεπε ταυτοχρόνως να αρχίσει και τη σύνταξη των δικών του προτάσεων. Η αλήθεια ήταν πως είχε κάποιες ιδέες και ήξερε πως σιγά σιγά η σκέψη του θα ξεκαθάριζε και θα έγραφε πιο γρήγορα. Έπρεπε ωστόσο να ενεργήσει συγκροτημένα και με φρόνηση.
Σηκώθηκε και πλησίασετην απέναντι πλευρά του τοίχου, έψαχνε τον επόμενο τόμο που φιλοξενούσε τις αποφάσεις μιας ακόμη χρονιάς. σΙγά σιγά κατανοούσε την πολιτική του Ράνταν, αλλά ένιωθε πως είχε κάνει και κάποια λάθη, τα οποία θα μπορούσε να τα καταδείξει ο ίδιος.
Βρήκε τον τόμο και τον κουβάλησε πίσω στο γραφείο του. Θα τον πίστευε άραγε ο βασιλιάς ή αν επιχειρούσε να τον πείσει θα επιδείνωνε τη θέση του; Και η Βάλμα; Τι θα έλεγε για όλα αυτά; Χθες δεν είχε μπορέσει να της μιλήσει αφού ήταν απασχολημένοι ολόκληρη τη μέρα αλλά και τη νύχτα. Μήπως έπρεπε να το κάνει σήμερα;
Άρχισε να γυρνά τις λεπτές σελίδες με άπειρη προσοχή. Τι να έκανε τώρα εκείνη; Θα του είχε θυμώσει που έφυγε χωρίς ένα αντίο; Σϊγουρα θα έβρισκε τον τρόπο να την κατευνάσει αν χρειαζόταν. Την ήθελε με το μέρος του. Ίσως να πανικοβαλόταν όταν άκουγε την αλήθεια από τα χείλη του αλλά ήταν βέβαιος πως η λογική της θα υπερίσχυε τελικά και θα στεκόταν στο πλάι του, πολύτιμη σύμβουλος και συνεργάτης. Ναι, θα της μιλούσε το βράδυ.

-Λείπει ο Λόρεν; Ο βασιλιάς μόρφασε μπερδεμένος κι ανήσυχος. Βρισκόταν ακόμη στην αίθουσα του θρόνου μαζί με το ραλφ κι έναν υψηλόβαθμο στρατιωτικό αξιωματούχο.
-μάλιστα, βασιλιά μου. Το εξακρίβωσα ο ίδιος.
-Πότε;
-νωρίς το πρωί. Δεν είναι πουθενά.
-ψάξατε καλά;
Ο άνδρας έγνεψε συγκαταβατικά προσπαθώντας να κρύψει την ενόχλησή του.
-μάλιστα. Ο Λόρεν είχε υπηρεσία, θέλω να πω…
-Ναι, ήταν σε αποστολή, το γνωρίζω πολύ καλά. Εγώ ο ίδιος ορίζω τα καθήκοντά του, μήπως το ξέχασες;
Ο άνδρας χαμήλωσε το βλέμμα ντροπιασμένος.
-Πώς θα μπορούσα να το ξεχάσω;
-ήταν χθες στο γάμο;
-Όχι.
-Από πότε έχεις να τον δεις; Εσύ ή οι υπόλοιποι; Ο γραμματέας του;
-Ο ΑΛφ; Μίλησα μαζί του πριν έρθω εδώ. Τον είδε για τελευταία φορά χθες το μεσημέρι.
-πρόσεξε κάτι παράξενο στη συμπεριφορά του;
-είπε πως φαινόταν νευρικός. Κανείς άλλος δεν τον είδε αργότερα.
-Δηλαδή έφυγε, μάλιστα. Πολύ παράξενο.
Ξαφνικά στράφηκε στο ραλφ που άκουγε συλλογισμένος κι αμίλητος.
-θα ήθελες να μοιραστείς τη σκέψη σου μαζί μας; Στοιχηματίζω πως θα μας είναι πολύτιμη.
Ο ραλφ χαμογέλασε ανακουφισμένος. Τον ήξερε καλά αυτόν τον τόνο στη φωνή του βασιλιά και τον αποζητούσε. Ήταν σημάδι αποδοχής και συντροφικότητας.
Έκανε ένα βήμα μπροστά.
-Είναι αλήθεια πως κάτι σκέπτομαι. Γνωρίζω πως ο λόρεν διατηρούσε στο παρελθόν ερωτική σχέση με την Κάρλα.
Ο βασιλιάς συνοφριώθηκε ελαφρά.
-Πότε το ανακάλυψες αυτό;
-φροντίζω να μαθαίνω αυτά που ίσως κάποτε σας φανούν χρήσιμα βασιλιά μου.
-Και πότε χώρισαν;
-πριν λίγο καιρό.
-για ποιο λόγο; Το ξέρεις κι αυτό;
Ο ραλφ μόρφασε. Φυσικά και το ήξερε αλλά τώρα έπρεπε να υπολογίσει πόσα θα αποκάλυπτε στο βασιλιά. Ήξερε πως μια παραπάνω λέξη ήταν ικανή να τον βάλει σε μπελάδες. Ήταν αδύνατο να μαντέψει την αντίδραση του βασιλιά αν μάθαινε την ταυτότητα του τελευταίου εραστή της αρχιμουσικού.
-Ξέρω πως η Κάρλα… πως προτίμησε κάποιον άλλον άνδρα.
-Α, έτσι. πΟιον;
-Αυτό δεν το ξέρω.
-Είσαι σίγουρος; Τα μάτια του βασιλιά τον κοίταξαν διερευνητικά αλλά ο Ραλφ έμεινε εντελώς ατάραχος.
-Απόλυτα. Θα μάθω ωστόσο και θα σας ενημερώσω αμέσως.
-σύμφωνοι, θα περιμένουμε.
Στράφηκε στον αξιωματούχο.
-μπορείς να πηγαίνεις. Δες τους υπόλοιπους διπλωμάτες, κάνε έρευνα, μίλα μαζί τους. Θέλω γρήγορα τα αποτελέσματα. Μπορεί οι δυο περιπτώσεις να μη συνδέονται μεταξύ τους.
Ο αξιωματούχος υποκλίθηκε κι ετοιμάστηκε να φύγει αλλά τότε στην είσοδο της αίθουσας έκανε την εμφάνισή του ο αρχίατρος.
-έλα κοντά μας, τον ενθάρρυνε ο βασιλιάς κι έκανε ένα βήμα προς το μέρος του, ολοφάνερο σημάδι εύνοιας.
-πες μας τι ανακάλυψες.
Ο αρχίατρος τους πλησίασε και υποκλίθηκε.
-το είχα υποψιαστεί από νωρίς αλλά ήθελα να εξετάσω πάλι μόνος μου το πτώμα της άτυχης.
-λοιπόν; Τώρα σιγουρεύτηκες;
-ναι. Τώρα μπορώ να σας ανακοινώσω με βεβαιότητα πως η αρχιμουσικός έπεσε θύμα δολοφονίας.
Τρία ζευγάρια μάτια καρφώθηκαν πάνω του.
-κάποιος άνδρας τη στραγκάλισε αφού πρώτα τη βίασε πολλές φορές.
Ο βασιλιάς ανάσανε με θόρυβο.
-ειδοποιήστε αμέσως τον Νταν, τον θέλω εδώ το συντομότερο δυνατό. Δώστε του ο,τι χρειάζεται, κι εξηγήστε του την κατάσταση, ξέρει εκείνος, θα καταλάβει.

Η μαγείρισσα μπήκε στο δωμάτιο του Λόρεν λίγα λεπτά αργότερα που του φάνηκαν αιώνας. Κουβαλούσε ένα δίσκο μέσα στον οποίο υπήρχε ένα παραγεμισμένο πιάτο, μια γαβάθα και μια κούπα κρασί.
Τα ακούμπησε μπροστά του χαμογελώντας κι έχοντας την ίδια λάμψη στα μάτια.
-Ορίστε, ελπίζω να σε εξυπηρέτησα καλά. Φαίνεσαι πεινασμένος.
-και είμαι. Ο Λόρεν σήκωσε το δίσκο κι άρχισε να τον εξετάζει. Το φαγητό μύριζε όμορφα αλλά απείχε πολύ από αυτά που συνήθιζε να τρώει.
-είσαι σίγουρος πως δεν θέλεις παρέα; Έχω μια κοπέλα, τη λένε Μάντια και…
-είμαι απόλυτα σίγουρος, σε ευχαριστώ. Δεν έχω καθόλου χρόνο όπως σου είπα. Κι άκου και κάτι ακόμη…
Την κοίταξε όσο πιο έντονα μπορούσε ελπίζοντας να πετύχει το σκοπό του πριν συνεχίσει.
-δε με είδες εδώ, δε μπορείς να με περιγράψεις σε κανέναν, σύμφωνοι;
Εκείνη έγνεψε χωρίς να μιλήσει.
-Αν μιλήσεις θα το μάθω και τότε θα δεις το σπίτι σου να διαλύεται. Έχωσε το χέρι στην τσέπη και την επόμενη στιγμή εκείνη έπιανε στον αέρα άλλο ένα νόμισμα.
Ο Λόρεν στράφηκε στο δίσκο. Αυτή τη φορά ήταν βέβαιος πως η γυναίκα τον καταλάβαινε απόλυτα.
-στο καλό, μουρμούρισε καθώς έβγαινε. Κανείς δε σε είδε ποτέ εδώ, δεν πέρασες ποτέ αυτήν την πόρτα.
Ο λόρεν άρχισε να τρώει όσο πιο γρήγορα μπορούσε. Ήξερε πως ήταν λάθος αυτό που έκανε αλλά θα φρόντιζε να κερδίσει το χαμένο χρόνο. Αν δεν έτρωγε κι αν δεν έπινε δε θα άντεχε για πολύ. Πίστευε πως η γυναίκα δε θα μιλούσε ακόμη κι αν της πρόσφεραν χρήματα. Οι απειλες έπιαναν σε αυτόν τον τόπο. Δε φαινόταν καθόλου κουτή, το ήξερε πως είχε μεγάλη δύναμη. Δε θα μιλούσε παρά μόνο αν τη βασάνιζαν. Θα το έκανε ο βασιλιάς; Μάλλον ναι.
Σηκώθηκε αδειάζοντας την κούπα. Το κρασί ήταν μάλλον ανακατεμένο με μέλι. Σίγουρα κατώτερης ποιότητας. Αλλά τώρα αυτό δεν τον ένοιαζε, ο χρόνος του εκεί μέσα είχε τελειώσει.