Posts Tagged ‘σκέψεις λίγα λόγια για μένα’

γυρισμός;

Σεπτεμβρίου 29, 2017

Πόσες ιστορίες έχω ανεβάσει εδώ; Πόσες στιγμές μοιράστηκα μαζί σας; θυμάμαι ακόμη με πόση χαρά έφτιαξα τότε παλιά το πετράδι… Κι εκείνο το τελευταίο κείμενο που ανέβασα θυμάμαι καθαρά πως ένιωθα τότε που το έγραφα…

Πόσος καιρός πέρασε από τότε; Πολύς αναμφίβολα, χρόνια ολόκληρα στην πραγματικότητα. χίλια πράγματα άλλαξαν από τότε κι άλλα τόσα παρέμειναν ίδια.

ένα από αυτα που παρέμειναν σταθερά είναι και η αγάπη μου για το γράψιμο, μόνο που άλλαξαν λίγο οι τόποι των παραμυθιών μου. Ωστόσο η λάμψη των πετραδιών ποτέ δε χάνεται έτσι δεν είναι;

κάθε μέρα νέα δεδομένα προστίθενται στα προηγούμενα αλλά τα πετράδια δε χάνονται ποτέ, αντίθετα, παραμένουν πάντα στη θέση τους περιμένοντας είτε να δεθούν για να γίνουν κοσμήματα, είτε να ξαναγίνουν μεμονωμένα θυμίζοντας λαμπερές σταγόνες.

δεν ξέρω τι θα απογίνει με το δικό μου, αλήθεια τι να είναι; Μάλλον σμαράγδι ε;

Πάντα τα λάτρευα τα σμαράγδια και τώρα αποτελούν πηγή έμπνευσης και θεμέλιο λίθο και στις δυο σειρές φαντασίας τις οποίες γράφω αυτή την εποχή.

αλλά αυτό εδώ το ιστολόγιο που με περίμενε τόσο καρτερικά μήπως πρέπει να ξαναβγεί στο φως του ήλιου;

Μήπως σε κάποια μακρινή χώρα υπάρχει ένας άνθρωπος που ειδικεύεται στην κοπή των πετραδιών που ετοιμάζεται να κρατήσει στα χέρια του το σμαράγδι ετούτο;

Κι αν ναι πώς να τον λένε; Και για ποιες κυρίες να έχει φτιάξει άραγε κοσμήματα;;;…

Advertisements

Τέλος;

Ιουνίου 19, 2013

Αυτό το κείμενο έρχεται σαν συνέχεια του προηγουμένου.
δεν ξέρω που βρίσκω το κουράγιο να γράψω, ίσως συμβαίνει επειδή ένα μέρος του εαυτού μου δε θέλει να πιστέψει αυτό που συμβαίνει και αρνείται πεισματικά να το κάνει.
Πότε καταλαβαίνουμε οτι μια σχέση τελείωσε όταν οι λέξεις δεν έρχονται;
μήπως όταν ο πόνος γίνεται τόσο οξύς ώστε να μην αντέχεται;
Μπα, αυτό δε μπορεί, θα συμβαίνει και σε άλλες περιπτώσεις όταν τα πράγματα δεν εξελίσσονται ευνοικά για διάφορους λόγους.
Ας σκεφθούμε κάτι άλλο… μήπως όταν έχουμε μια τόσο πικρή γεύση μετά από τη λήξη της συνομιλίας που δε μας εγκαταλείπει έπειτα από ώρες;
αυτό είναι νομίζω πιθανό, τι λέτε;
Και το τέλος αλήθεια, τι γεύση έχει;
ας τα πάρουμε από την αρχή, η ίδια η σχέση;
Μμμμ… στην αρχή πολύ γλυκιά θα έλεγα, μετά, όταν το πρώτο συννεφάκι εμφανίζεται προστίθεται στη γλύκα και μια υποψία γαρύφαλου ή κανέλας…
Μετά καθώς ο καιρός περνάει η γλύκα εξασθενεί κάπως παραχωρώντας τη θέση της σε τι… σε κάτι αδιευκρίνιστα όμορφο και οικείο που μένει πάντα μαζί μας.
το τέλος λοιπόν τι γεύση έχει; Μάλλον πικρή μαζί με μια όξινη και μια αλμυρή νότα. πόσο διαφορετική είναι αυτή η γεύση από το φιλί… ένα απίστευτο χάσμα υπάρχει μεταξύ τους…
το φιλί είναι η αρχή, η ελπίδα, το φως, η αισιοδοξία…
Αλλά υπάρχουν περιπτώσεις που και το ίδιο το φιλί σηματοδοτεί το τέλος της σχέσης οπότε η γεύση του αλλάζει. όλη η ζεστασιά φεύγει δίνοντας τη θέση της στην τρομακτική αίσθηση του πάγου.
τι γεύση να έχει άραγε εκείνο το τελευταίο φιλί; Φαντάζομαι μια άγρια μεταλλική γεύση που ανακατεύει το στομάχι και κάνει το εσωτερικό μας να αναδεύεται.
τι κρατάμε από όλα αυτά;
μάλλον πως οι γεύσεις είναι όλες μαζί παντού και συγχωνεύονται ασταμάτητα. το ποια θα μας τύχει την κάθε στιγμή… άγνωστο.

στιγμ’ες και σχ’εσεις

Ιουνίου 18, 2013

‘εχετε αναρωτηθε’ι ποτ’ε για την εξ’ελιξη ‘ολων των διαπροσωπικ’ων σχ’εσεων; φαντ’αζομαι ναι και μ’αλιστα πολλες φορές. Γρ’αφοντας αυτό το κομμάτι είχα κυρίως στο νου μου τις ερωτικες σχέσεις που είναι πολύ σημαντικές για την εξέλιξη της ανθρώπινης ζωής. Πώς γίνονται ξένοι ξαφνικά δυο άνθρωποι που έχουν μοιραστεί τόσα πράγματα; τόσες στιγμές γεμάτες μυστικούς κώδικες κι έντονες αλληλεπιδράσεις; Πώς γίνεται ξένος για σένα κάποιος που ήταν τα πάντα΄ως λίγο καιρό πριν;
Και τι μένει όταν όλα τα σχέδια πεθαίνουν; μόνο οι αναμνήσεις; Κι αυτές τις φυλάει κάποιος σαν πολύτιμο θησαυρό ή κάνει τα πάντα για να τις αποτινάξει; Και τα σχέδια πού καταλήγουν; χΙλιάδες σχέδια, μικρά και μεγάλα για σημαντικά κι ασήμαντα θέματα που δίνουν τόση χαρα…

Η μοίρα, τα βιβλία και τα μονοπάτια

Απρίλιος 5, 2011

Πάντα με βασάνιζε μια σκέψη, από τότε που άρχισα δηλαδή να μπορώ να συλλογιζομαι κάτι περισσότερο από τις δουλειές και τις υποχρεώσεις της καθημερινότητας, αναρωτιόμουν τι βρίσκουν οι άνθρωποι στα βιβλία και πιο συγκεκριμένα στα μυθιστορήματα κάθε είδους.
Το κουβέντιαζα κυρίως με τη μητέρα, τους καθηγητές και τους φίλους που μοιράζονταν τις ίδιες ανησυχίες και το ίδιο έντονο πάθος με εμένα για τα βιβλία.
Οι πιο πολλοί έλεγαν πως αυτό που μας σπρώχνει προς αυτά είναι η ανάγκη μας να ξεφύγουμε για λίγο από τη δική μας καθημερινότητα, να αφήσουμε στην άκρη το άγχος για αυτά που μπορούν κι αυτά που δε μπορούν να γίνουν, και να χαθούμε σε άγνωστους κόσμους.
Οι κόσμοι αυτοί ήταν πραγματικοί πολλές φορές, γήινοι και σκληροί κι απόλυτα ρεαλιστικοί.
Κάποτε μάλιστα ήταν τόσο ωμοί που προκαλούσαν σε εμάς τους αναγνώστες ανατριχίλα.
Με αυτούς τους κόσμους θα ασχοληθώ σήμερα και με αυτούς τους ανθρώπους που δε γνωρίζουν τίποτα από μαγικά φίλτρα, ξόρκια κι όλα τα συναφή. Θα αποτυπώσω εδώ λίγες απλές σκέψεις για αυτούς τους ανθρώπους που οι μόνοι κινητήριοι μοχλοί στη ζωή τους είναι ο έρωτας, ο θάνατος και το κάθε λογής καθαρό κι αμόλυντο δυνατό συναίσθημα.
Εγώ λοιπόν,τότε που ερχόμουν για πρώτη φορά σε επαφή με τις ατσάλινες εκφάνσεις της ζωής, όταν η κουβέντα ερχόταν σε κάποιο βιβλίο που ξετυληγόταν μέσα σε έναν τέτοιο κόσμο, έλεγα πως αυτό που υποστήριζανδεν ήταν λογικό και πως η αναζήτηση βιβλίων με παρόμοιο περιεχόμενο φάνταζε σχεδόν όμοια με σαδισμό, όταν το έβλεπε κάποιος από αυτή τη σκοπιά, αφού δεν είναι δυνατό να αποτινάξουμε τον εαυτό μας,ούτε να τρυπώσουμε πλάι στη φωτογραφία ενός άλλου ανθρώπου ακόμη κι αν μας μοιάζει.
Κι όταν με ρωτούσαν γιατί αφηνόμουν να θλίβομαι και να κλαίω συμπάσχοντας με τους ήρωες που έλεγαν και μια διαφορετική ιστορία, μπερδευόμουν και συχνά απέφευγα να απαντήσω.

Αυτό γινόταν πριν από αρκετά χρόνια.
Τώρα ομολογώ πως ένιωθα μια μεταφυσική σχεδόν έλξη προς αυτά τα βιβλία αλλά όσο κι αν πάσχιζα δεν κατόρθωνα να εξηγήσω το γιατί, δεν είχε φτάσει ακόμη ο καιρός για να γίνει αυτό.
Μα,σήμερα πια, που το διάβασμα αποδεικνυέται για μένα ακόμη μεγαλύτερη ανάγκη, έχω σκεφθεί αρκετές πιθανές απαντήσεις.
Η μια και σημαντικότατη κατά την άποψή μου είναι πως μέσα από το διάβασμα αυτών των βιβλίων βρίσκουμε την κάθαρση, τη λύτρωση και πότε πότε τη γαλήνη μα όχι τη λησμονιά.
Δε διαβάζουμε για να ξεχάσουμε τα όσα μας συμβαίνουν, αφού δεν είναι λίγες οι φορές που τα συναντάμε σε κάποια σε λίδα και η ανασα μας κόβεται στη στιγμή.
Εγώ, όταν μου συμβαίνει αυτό ανατριχιάζω με το ένα μου μισο να αγωνίζεται να σταματήσει και να πετάξει το βιβλίο και με το άλλο να παλεύει για μια ακόμη παράγραφο.
Σχεδόν πάντα υπερισχύει το δεύτερο αφού ψάχνω να βρω κι εγώ μια λύση στο κάθε μου πρόβλημα που πραγματεύονται οι συγγραφείς.
Δεν είναι λίγες οι φορές που η λύση που κρύβεται σε κάποια από τις τελευταίες σελίδες έρχεται να φανερωθεί, προσφέροντάς μου μια έντονη κι ολοκληρωτική ανακούφιση.
Και τότε νιώθω κάτι σαν μικρή δικαίωση που δεν αφέθηκα να εγκαταλείψω το βιβλίο.
Άλλοτε πάλι, η λύση δεν έρχεται, ή όταν έρχεται δε με βρίσκει καθόλου σύμφωνη. Τότε αρχίζουν οι αμφιταλαντεύσεις η αγωνία και τα ερωτηματικά για την αναζήτηση του σωστού δρόμου.
Μα κι όταν ακόμη ο δρόμος που ακολουθώ δεν είναι αυτός που χάραξαν οι κεντρικοί ήρωες του βιβλίου η λύτρωση με επισκέπτεται ξανά επειδή έστω και την τελευταία στιγμή κάταλαβα τι έπρεπε να προσπεράσω, τι να αποφύγω και τι να προσέξω.
Γιατί μέσα από τα λάθη και τα σφάλματα των ηρώων έβλεπα σχεδόν πως θα κυλούσε η ζωή μου αν είχα κάνει κι εγώ τις ίδιες επιλογές με αυτούς.
Με κάποια βιβλία του είδους νιώθω μια βαθιά ταραχή, κι ένα αληθινό ρίγος όταν παρακολουθώ τη μοίρα να παίρνει το πάνω χέρι, έτοιμη να κόψει και να ξαναδέσει το νήμα της ζωής. Τότε γυρίζω πίσω, στην αρχαία ελληνική τραγωδία, και βλέπω τα σημάδια της παντού.
Δε θέλω να πω με αυτό πως οι άνθρωποι είναι άβουλα πιόνια που αδυνατούν να πάρουν τη ζωή τους στα χέρια τους, να την ορίσουν και να πάρουν τα ρίσκα τους. Όλοι κάποτε διακινδυνεύουν, όλοι νιώθουν αυτό τον έντονο κόμπο στο λαιμό και στο στομάχι που είναι προάγγελος των μεγάλων καθοριστικών αλλαγών της ζωής.
Τότε η καρδιά χτυπάει δυνατά και το μυαλό παγωμένο προσπαθεί να συνεχίσει την κίνησή του.
Όμως η μοίρα που τόσο πολύ έχει τραγουδηθεί, η μοίρα που τόσες φορές της έχουν χαρίσει κι ένα διαφορετικό γυναικείο πρόσωπο είναι εκείνη που ρίχνει τους ανθρώπους στα διλήματα.
Κι εδώ πια οι σελίδες των βιβλίων μπερδεύονται με την πραγματικότητα και τα φιδογυριστά μονοπάτια της ζωής, κι όλα γίνονται ένα.
Αφού οι άνθρωποι είτε μέσα στις σελίδες είτε έξω από αυτές στριφογυρίζουν, γλιστρούν χορεύοντας ή συγκρούονται με τον εαυτό τους ή μεταξύ τους, κάνοντας πάντα βόλτα σε αυτά τα μονοπάτια.
Κι είναι τα σοκάκια αυτά φτιαγμένα από μυρωδάτα και απαλά ροδοπέταλλα,φτιαγμενα από πλεγμένα στεφάνια αγκαθιών, ή κι από σκληρές πέτρες που γεμίζουν τα πόδια πληγές.
Άνθρωποι δίνουν σάρκα σε αύλα όντα της φαντασίας, άνθρωποι γεμίζουν το χαρτί με μικρά στριμωγμένα γράμματα, κι άνθρωποι γυρνούν μια μια τις σελίδες τρέμοντας κι αδημονώντας.
Κι όταν τα μηνύματα των συγγραφέων βρίσκουν τον τελικό τους προορισμό, τότε πια άνθρωποι κλαίνε με τη δυστυχία άλλων ανθρώπων, κι άνθρωποι γελάνε στις χαρές και τα ευχάριστα γεγονότα.
κΙ όσο πιο δυνατό είναι το δέσιμο ανάμεσα στους ανθρώπους της σάρκας και του αίματος με κείνους του χαρτιού και των περιορισμένων γραμμάτων, τόσο καλύτερα έχει κάνει τη δουλειά του ο συγγραφέας.

το δώρο

Απρίλιος 2, 2011

Θα θυμάστε σίγουρα οι περισσότεροι το τελευταίο κείμενο που έβαλα εδώ με προσωπικό περιεχόμενο, στο οποίο αναρωτιόμουν για την ποιότητα και την αντοχή των ηλεκτρονικών σχέσεων.
Το θέμα εξακολουθούσε να με απασχολεί και τις επόμενες μέρες μετά την ανάρτηση αλλά τα σχόλιά σας και τα γεγονότα που ακολούθησαν με βοήθησαν να σχηματίσω μια πιο σαφή εικόνα γι’αυτά τα πράγματα.
Ευχαριστώ λοιπόν για τα σχόλια, κράτησα κάτι διαφορετικό από το καθένα.
Κάποιος είπε πως είναι ωραίες αυτούτου είδους οι επαφές ακόμη κι αν δε συναντηθούν ποτέ οι άνθρωποι αυτοί, ακόμη κι αν δε γίνουν ποτέ καρδιακοί φίλοι.
Κι έτσι είναι. Όταν κάτι είναι γραμμένο να γίνει, γίνεται, και στη ζωή την ίδια και στον ηλεκτρονικό χώρο.
Μα όταν πάλι κάτι δεν είναι να πραγματωθεί, ε τότε δεν πραγματώνεται όσο κι αν παλέψουν γι’αυτό όλες οι πλευρές.
Κάποιος άλλος πάλι, ανέφερε πως οι σχέσεις είναι ακριβώς οι ίδιες, απλά στη μια περίπτωση οι άνθρωποι συναντιούνται και καταθέτουν ότι έχουν ο ένας στον άλλον ενώ στην άλλη περίπτωση όλα αυτά γίνονται με τη βοήθια μιας οθόνης κι ενός πληκτρολογίου.
Κι αν τύχει κι ένα πρόσωπο χαθεί από τη ζωή ενός ανθρώπου, τότε ο πόνος είναι ίδιος αν είναι δυνατός κι αληθινός.
Και με αυτό συμφωνώ. Έτσι είναι.
Αυτά όλα σκεφτόμουν όταν ήρθε να προστεθεί στις σκέψεις κι ένα τυχαίο κι απλό συμβάν.
Λίγες μέρες πριν χάζευα σε μια ηλεκτρονική κοινότητα για καλούς αναγνώστες και συγγραφείς κάθε επιπέδου και κουβέντιαζα σε κάποιο υποφορουμ για ένα συγγραφέα και μια σειρά βιβλίων με θέμα το φανταστικό.
Κάποιος προσφέρθηκε να μου στείλει την αρχή της σειράς.
Έμεινα να διαβάζω το μήνυμα για αρκετή ώρα, ξαφνιασμένη από το διαφορετικό και το άγνωστο.
Δεν είχα μιλήσει ποτέ με αυτόν τον άνθρωπο δεν είχαμε ανταλλάξει ούτε ένα μήνυμα, κι όμως, προσφέρθηκε να με βοηθήσει.
Κάποτε έδιωχνα το άγνωστο μακριά, προσπαθώντας να προστατευθώ από οτιδήποτε πίστευα πως θα μπορούσε να με απειλήσει. Μα σήμερα έχω αλλάξει κάπως, καμιά φορά τολμώ να πω πως το καλώ κιόλας.
Ο λόγος που κάνω αυτή την ανάρτηση δεν είναι το ίδιο το περιεχόμενο του δώρου αλλά η χειρονομία, την οποία βρήκα μαγική για την ίδια της την απλότητα και αμεσότητα.
Δε χωράει αμφιβολία πως θα το απολαύσω το δώρο, ως εκεί που δεν παίρνει μάλιστα, όμως αυτό που φέρνει κοντά τους ανθρώπους, αυτό που εγώ το αποκαλώ μαγική αμεσότηττα, είναι κάτι μοναδικό.
Θα τολμήσω να πω πως όταν αποφάσιζα να κάνω κάποιο δώρο η προσφορά ήταν για κάποιο πολύ κοντινό μου πρόσωπο. Μήπως όμως ήρθε η ώρα να αλλάξει αυτό; Έχω την αίσθηση πως ο καθένας μας έχει κάτι που δε χρειάζεται, το οποίο επιθυμεί κάποιος άλλος. Γιατί να μην το χαρίσουμε; Γιατί να μην είμαστε πιο ανοιχτοί και προσιτοί;
Μήπως ένα από τα πιο πολύτιμα πράγματα που μας διαμορφώνουν και μας επηρεάζουν είναι οι εμπειρίες;
Νομίζω πως χωρίς τις εμπειρίες δεν έρχονται οι αναμνήσεις, και χωρίς τις αναμνήσεις δε θα είμαστε ποτέ έτοιμοι για νέες εμπειρίες.
Αυτά επι προσωπικού,ν ομίζω πως ήρθε η ώρα να επιστρέψω στις ιστορίες μου, που στολίζουν το πετράδι και είναι ο λόγος που αυτό φτιάχτηκε.
Μα κάτι μου λέει πως πολύ σύντομα θα προκύψει το θέμα που θα φέρει την επόμενη παρόμοια ανάρτηση.

πριν ή μετά;

Μαρτίου 21, 2011

Όσοι με διαβάζουν που και που θα ξέρουν πως δε συνηθίζω να κάνω προσωπικές αναρτήσεις σε αυτό το ιστολόγιο. Όμως πριν λίγο διάβασα κάπου πως τα blogs έχουν το χαρακτήρα ημερολογίων πολλές φορές. Έτσι μπήκα στον πειρασμό να μιλήσω για κάτι που με απασχολεί έντονα τους τελευταίους μήνες.
Κάθομαι κι αναρωτιέμαι πως ήμουν όταν δεν είχα υπολογιστή.
Η πρώτη μου σκέψη ήταν πως χωρίς αυτόν έκανα λιγότερα πράγματα και πως ήμουν πολύ περιορισμένη.
Είναι αλήθεια πως πιο πριν αντιμετόπιζα κάποιες δυσκολίες με το διάβασμα και το γράψιμο. Αφ’ενός επειδή ελάχιστοι γνωρίζουν τη γραφή bralle στην οποία έγραφα κυρίως ως τότε, κι αφ’ετέρου επειδή δεν έβρισκα πάντα τα βιβλία που ήθελα για διάβασμα.
Ο υπολογιστής αγοράστηκε με σκοπό να προμηθευτώ κάποια ειδικά μουσικά προγράμματα τα οποία θα με βοηθούσαν στις ενορχηστρώσεις και στις συνθέσεις τις οποίες ήθελα να δουλέψω.
Θα είμαι ειλικρινής και θα πω πως το chat δεν το είχα στο νου μου. Άρχισα να γίνομαι μέλος σε διάφορες ιστοσελίδες που αφορούσαν στα βιβλία και σε κάθε μορφή λογοτεχνίας για να ενημερώνομαι και να έχω πρόσβαση στη σχετική αρθρογραφία.
Κάπου τότε άρχισα να καταλαβαίνω και να βλέπω πως υπήρχαν πολλοί πολλοί άνθρωποι που μοιράζονταν τα ίδια ενδιαφέροντα με εμένα κι αυτό με γέμισε χαρά και προσμονή.
Άρχισα να στέλνω και να λαμβάνω πολλά μηνύματα καθημερινά στα οποία μιλούσα μαζί τους κυρίως για βιβλία συγγραφή και μουσική.
Η αίσθηση πως μόλις θα ανοίξω τον υπολογιστή θα συναντήσω κάποιους φίλους ήταν μαγευτική.
Σιγά σιγά με κάποιους οι συζητήσεις έγιναν πιο προσωπικές, κι επεκτάθηκαν σε άλλα θέματα, πιο κοντινά.
Κι αυτή η αίσθηση ήταν απείρως πιο όμορφη. Ίσως να αποκτούσα κάποτε μερικούς καλούς, αληθινούς φίλους.
Λίγο αργότερα άρχισαν να έρχονται τα σχέδια για κάποια κοινή εμπειρία. Τα περισσότερα δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ. Χρειάστηκε να γίνει κάμποσες φορές αυτό για να με κάνει να κλονισθώ.
Τελικά προτίμησα να κρατήσω τις ηλεκτρονικές μου επαφές έχοντας ωστόσο στο νου μου τη μοναδικότητα της στιγμής.
Τα σχέδια σταμάτησαν κι όλα κυλούσαν καλύτερα.
Άρχισα να κάνω βόλτες στον κόσμο των ιστολογίων θαυμάζοντας την ποικιλία των θεμάτων και των χρωμάτων τους, συνομιλώντας με τους κατόχους τους για τα πάντα, αλλά τώρα πια ήξερα, κι έτσι μεταπηδούσα γρήγορα από το ένα στο άλλο.
Τη μια μέρα κουβέντιαζα με κάποιον γνωστό συγγραφέα, για να βρεθώ την επόμενη να κάνω παρέα σε έναν άτυχο ερωτευμένο που πνιγόταν μέσα στη νοσταλγία.
Όταν ήρθαν πάλι τα σχέδια, μέσα από στιγμές έντονης συντροφικότητας τα αγνόησα ωστόσο εκείνα επέμεναν.
Άρχισα να σκέφτομαι εντατικά τι έπρεπε να κάνω μαζί τους.
Τελικά εγκατέλειψα τονάνθρωπο που τα κατέστρωνε και δεν το μετάνιωσα ποτέ.
Πέρασαν χρόνια από τότε.
Δεν ξέρω γιατί κάνω αυτόν τον απολογισμό αλλά αφού τον άρχισα θα τον τελειώσω.
Ο κόσμος του ιντερνετ είναι μάλλον πλάνος. Η πλάνη του ωστόσο είναι μαγική και πολύ ελκυστική.
Ήρθαν πολλοί φίλοι, κάποιοι έφυγαν, κάποιοι όχι. Με κάποιους μιλάω πια μόνο εξαιτίας ορισμένων όμορφων αναμνήσεων, με άλλους επειδή έτυχε να με στηρήξουν σε μια δύσκολη στιγμή.
Άλλοι τέλος με απογοήτευσαν πολύ και με έκαναν να σκεφθώ να εγκαταλείψω αυτό το κομμάτι της τόσο έντονης επικοινωνίας και να περιορισθώ σε κείνα τα κομμάτια που μου προσφέρουν κάποια διευκόλυνση, όπως το γράψιμο.
Αναμφίβολα τώρα πια ο ηλεκτρονικός υπολογιστής κρίνεται σχεδόν απαραίτητος για μένα.
Όμως όλο και πιο συχνά αναρωτιέμαι αν αξίζει να περνάω τοσες ώρες κουβεντιάζοντας με άγνωστους ανθρώπους.
Κι όλο και πιο συχνά έρχεται στο νου μου το ερώτημα, πότε ήμουν καλύτερα; Πριν ή μετά;

Κάποτε…

Αύγουστος 6, 2010

Κάποτε μου χάρισαν λίγες στιγμές, αλλά πολύ όμορφες κι έντονες. Τις έζησα αλλά ίσως και να μην τις εκτίμησα όσο έπρεπε. Σήμερα πάντως αναγνωρίζω την αξία τους και το καλό που μου έκαναν.
Μια από αυτές τις στιγμές, πήρε το όνομά της από ένα τραγούδι, πολύ όμορφο και γλυκό. Νομίζω πως είναι βαθιά ερωτικό κομμάτι. Όταν μου το χάρισαν, δεν το κατανόησα απόλυτα, ίσως γιατί δεν είχα ζήσει τίποτα τέτοιο, δεν είχα αγαπήσει, δεν είχα αγαπηθεί όπως έπρεπε.
Θα παραθέσω τους στίχους, μου διαφεύγει το όνομα του συνθέτη και του στιχουργού, ίσως και να μη χρειάζονται αυτή τη στιγμή κιόλας.
Σήμερα το κατάλαβα καλά εκείνο το κομμάτι, το μήνυμα ήταν σαφές. Η αγάπη πάντα καταλήγει σε κρεσεντο κι ύστερα… τι γίνεται ύστερα; Τιαφήνει πίσω της;
Χάνεται όσο δυνατή κι αν είναι; Μόνο οι αναμνήσεις μένουν; Κι αυτές τι προκαλούν σε κείνον που θυμάται;
Να είναι άραγε έτσι όπως το λέει το τραγούδι;

Πες μου αυτά που αγαπας να τα θυμαμαι
Όταν θα ζει με αναμνησεις η καρδια
Θα’ρχχαισαι παντα μες στον υπνο που κοιμαμαι
Σαν πεταλουδα με φτερα μενεξεδια
Πες μου αυτά που αγαπας να τα φυλαξω
Σε ένα πηγαδι της ψυχης μου σκοτεινο
Όταν θα σκυβω τη ζωη μου να κοιταξω
Να’σαι φεγγαρι στου βυθου τον ουρανο
Μη μου μιλας γι’αυτά που προκειται να γινουν,
Οσα φοβαμαι και να διωξω πολεμω
Οσα μου πεις πως αγαπας αυτά θα μεινουν
Να τα θυμαμαι με έναν κομπο στο λαιμο
Πες μου αυτά που αγαπας να τα φορεσω
Πανω στο στηθος μου σαν αγιο φυλαχτο
Και με την πρωτη μαχαιρια να μην πονεσω
Όταν με βρει η μοναξια να φυλαχτω…